18.8.17

ΒΑΣΑΝΑ...

Τα βάσανα σας είναι πολλά.
Τα χτυπήματα πέφτουν επάνω σας
αδυσώπητα απ’ όλες τις μεριές.
Αλλά μην απελπίζεστε.
Δοκιμασίες είναι, που σας βρίσκουν με παραχώρηση
του φιλάνθρωπου Θεού, για να καθαριστείτε
από τα πάθη και τις αδυναμίες σας.
Παραδώστε λοιπόν, τον εαυτό σας στα χέρια Του
με εμπιστοσύνη, ευψυχία, χαρά και ευγνωμοσύνη.
Μη θυμώνετε, μη δυσφορείτε.
Μην τα βάζετε με κανέναν άνθρωπο.
Αφήστε τους ελεύθερους να επιτελούν επάνω σας και
μέσα σας το εργο της πρόνοιας του Κυρίου που,
αποβλέποντας στη σωτηρία σας,
πασχίζει να βγάλει από την καρδιά σας κάθε ακαθαρσία.
Όπως η πλύστρα τσαλακώνει, τρίβει και χτυπάει τα ρούχα
μέσα στη σκάφη, για να τα λευκάνει, έτσι και ο Θεός
τσαλακώνει, τρίβει και χτυπάει εσάς, για να λευκάνει
την ψυχή σας και να την ετοιμάσει για την ουράνια βασιλεία Του,
όπου κανένας ακάθαρτος δεν θα μπει.

Αύτη είναι η αλήθεια.
Προσευχηθείτε να σας φωτίσει το νου ο Κύριος,
για να την αντιληφθείτε.
Τότε με χαρά θα δέχεστε καθετί το δυσάρεστο σαν φάρμακο
που σας δίνει ο επουράνιος Γιατρός.
Τότε θα θεωρείτε όσους σας βλάπτουν
ως ευεργετικά όργανα Εκείνου.
Και πίσω τους θα βλέπετε πάντα το χέρι
του μεγάλου Ευεργέτη σας.
Για όλα να λέτε: «Δόξα σοι, Κύριε!».
Να το λέτε, αλλά και να το αισθάνεστε.

Σας συμβουλεύω να εφαρμόσετε τους παρακάτω κανόνες:

-Κάθε στιγμή να περιμένετε κάποια δοκιμασία.
Και όταν έρχεται, να την υποδέχεστε
σαν ευπρόσδεκτο επισκέπτη.

-Όταν συμβαίνει κάτι αντίθετο στο θέλημα σας, κάτι που
σας προκαλεί πίκρα και ταραχή, να συγκεντρώνετε γρήγορα
την προσοχή σας στην καρδιά και ν’ αγωνίζεστε μ’ όλη σας
τη δύναμη, με βία και προσευχή, ώστε να μη γεννηθεί
οποιοδήποτε δυσάρεστο και εμπαθές αίσθημα μέσα σας.
Αν δεν επιτρέψετε τη γέννηση τέτοιου αισθήματος,
τότε όλα τελειώνουν καλά, γιατί κάθε κακή αντίδραση ή ενέργεια,
με λόγια ή με έργα, είναι συνέπεια και
επακόλουθο αυτού του αισθήματος.
Αν πάλι, γεννηθεί στην καρδιά σας ένα ασθενικό εμπαθές αίσθημα,
τότε τουλάχιστον ας αποφασίσετε σταθερά
να μην πείτε και να μην κάνετε τίποτα,
ώσπου να φύγει αυτό το αίσθημα.
Αν τέλος, είναι αδύνατο να μη μιλήσετε ή
να μην ενεργήσετε με κάποιον τρόπο, τότε υπακούστε
όχι στα αισθήματα σας, αλλά στον θείο νόμο.
Φερθείτε με πραότητα, ηρεμία και φόβο Θεού.

-Μην περιμένετε και μην επιδιώκετε
να σταματήσουν οι δοκιμασίες.
Απεναντίας, προετοιμάστε τον εαυτό σας
να τις σηκώνει ως το θάνατο.
Μην το ξεχνάτε αυτό! Είναι πολύ σημαντικό.
Αν δεν τοποθετηθείτε έτσι απέναντι στις δοκιμασίες,
η υπομονή δεν θα στερεωθεί στην καρδιά σας.

-Εκείνους που σας χτυπούν, να τους «εκδικείστε»
με την αγάπη σας και την αμνησικακία σας.
Με τα λόγια σας, με τη συμπεριφορά σας, ακόμα και
με το βλέμμα σας να τους δείχνετε ότι, παρ’ όλα
όσα σας κάνουν, εξακολουθείτε να τους αγαπάτε.
Και βέβαια, ποτέ μην τους θυμίσετε πόσο σας αδίκησαν.

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος
http://trelogiannis.blogspot.gr

15.8.17

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΠΑΝΑΓΙΟΦΡΟΥΡΗΤΑ!


Ἦχος γ' 
Δεῦτε ἅπαντα τὰ πέρατα τῆς γῆς, τὴν σεπτὴν Μετάστασιν τῆς Θεομήτορος μακαρίσωμεν· ἐν χερσὶ γὰρ τοῦ Υἱοῦ, τὴν ψυχὴν τὴν ἄμωμον ἐναπέθετο· ὅθεν τῇ Ἁγίᾳ Κοιμήσει αὐτῆς, ὁ κόσμος ἀνεζωοποιήθη, ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις, καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς μετὰ τῶν Ἀσωμάτων, καὶ τῶν Ἀποστόλων ἑορτάζων φαιδρῶς.
ΣΤΙΧΗΡΟ ΙΔΙΟΜΕΛΟ ΛΗΤΗΣ

14.8.17

ΛΙΓΟΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ!

Ὅταν ἤμασταν παιδιά παίζαμε ἕνα σοφό παιχνίδι, ἁπλό, χωρίς ὑπολογιστή, κινητό, τάμπλετ ἤ διαδίκτυο˙ Χρειαζόμασταν μόνο τά... χέρια μας! Κάναμε ἕνα κύκλο καί λέγαμε: «Ἡ πλειοψηφία πάντοτε κερδίζει» καί τείναμε τά χέρια μας μέ ἀνοιχτή τήν παλάμη ἀπό τήν μία πλευρά ἤ ἀντεστραμένη. Κέρδιζαν φυσικά τά περισσότερα. Ἡ πλειοψηφία...
«Ἡ πλειοψηφία πάντοτε κερδίζει»... Κι αὐτό εἶναι ἀναμφισβήτητο. Θεωρητικά τουλάχιστον. Γιατί στίς ἡμέρες μας, στήν σύγχρονη πραγματικότητα, στό «σύγχρονο κράτος» κατά τήν ρήση θεσμικοῦ προσώπου, ἄλλα συμβαίνουν.
...Ἐποχή ἀνατροπῶν. Τό ἄδικο ἐπευφημεῖται. Τό δίκαιο στραγγαλίζεται. Τό κακό προβάλλεται. Τό καλό καταστέλλεται. Ἡ ἀπάτη προωθεῖται. Ἡ ἐντιμότητα χλευάζεται... Καί ὁ κατάλογος εἶναι ἀτελείωτος... Καί καταλήγουμε καί στό ἄτοπο «ἡ μειοψηφία πάντοτε κερδίζει»!
Μία μειοψηφία ὁλίγων βαλσαμωμένων ἀθεϊζόντων προσπαθεῖ νά ἐπιβληθεῖ μέ τόν πλέον προσβλητικό τρόπο στήν πλειοψηφία τῶν ἐλευθέρων ὑπολοίπων πολιτῶν αὐτῆς τῆς χώρας καί ξερνάει δηλητήριο.
Ὁ λόγος γιά τόν Πρόεδρο τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, ὁ ὁποῖος δήλωσε ἀπό τήν δημόσια τηλεόραση μεταξύ ἄλλων καί τά ἑξῆς ἀπαράδεκτα: «Δεν είμαστε λαός ορθόδοξος. Η θρησκευτική συνείδηση είναι για κάθε άνθρωπο κάτι ιδιαίτερο. Είμαστε ένα σύγχρονο κράτος και όχι «ταλιμπάν της Ορθοδοξίας».
Θά θέλαμε νά ρωτήσουμε τόν κ. Βούτση, ἀπόψε καί αὔριο, οἱ χιλιάδες πιστῶν Ἑλλήνων πού θά κατακλύσουν σέ βουνά καί θάλασσες περιώνυμα Προσκυνήματα, ξακουστά Μοναστήρια ἀφιερωμένα στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἀλλά καί κάθε Ἱερό Ναό καί Ἐξωκκλήσι γιά νά τιμήσουν τήν «Παναγιά τοῦ Τόπου τους», ἀνήκουν στούς «Ταλιμπάν τῆς Ὀρθοδοξίας»;
Οἱ χιλιάδες Ἕλληνες πού εὐλαβικά ἀπόψε καί αὔριο θά ἀνάψουν ἕνα κεράκι στήν χάρη Της εἶναι «Ταλιμπάν»;
Οἱ χιλιάδες Ἕλληνες καί Ἑλληνίδες πού παρά τήν ἁμαρτωλότητά τους, τήν ἁμαρτωλότητά μας, τήν ἐκκοσμίκευσή μας, τήν ἀπομάκρυνσή μας ἀπό τήν Ἐκκλησία, σέ κάθε δύσκολη στιγμή τήν Μάνα-Παναγιά ἐπικαλούμαστε εἴμαστε «Ταλιμπάν»;
Ὄχι κ. Βούτση! Σεβόμαστε τόν θεσμικό σας ρόλο, ἀλλά ὀφείλετε κι ἐσεῖς νά σεβαστεῖτε τήν πίστη τῶν Ἑλλήνων! Ὅταν ἀναφέρεστε στήν πίστη τῶν πατέρων μας, στήν Ἑλληνορθόδοξη πίστη μας, στίς αἰώνιες παραδόσεις τῆς φυλῆς μας εἶναι προτιμότερο νά πλένετε μέ ροδόνερο τό στόμα σας, πρίν τό ἀνοίξετε καί ἐξαπολύετε τέτοιου εἴδους ὕβρεις καί προσβολές!  
Εὐχόμαστε ἡ Παναγία μας νά χαρίσει σέ ὅλους μας μετάνοια καί νά πρεσβεύει πάντοτε παραμυθητικά πρός τόν Υἱό καί Θεό Της γιά ὅλους μας καί γιά τήν πολύπαθη Πατρίδα μας.

Blogger

11.8.17

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΩΤΗΡ

...Ὁ Χριστός εἶναι ὁ δάσκαλός μας, ἐμεῖς εἴμαστε οἱ μαθηταί Του. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ ὁδηγός μας, ἐμεῖς εἴμαστε οἱ ἀκόλουθοί Του. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ βασιλιάς
μας, ἐμεῖς εἴμαστε οἱ ὑπήκοοί Του. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ κυβερνήτης μας, ἐμεῖς εἴμαστε οἱ πολίτες τοῦ κράτους Του. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ πατέρας μας, ἐμεῖς εἴμαστε τά παιδιά Του. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Θεός μας, ὁ Κύριός μας, ὁ Σωτήρας μας, ὁ Λυτρωτής μας.
Ἀδελφοί μου, ἄν λύσουμε ὅλα τά ἄλλα προβλήματά μας καί δέν λύσουμε τό
πρόβλημα τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς μας, δέν κάναμε τίποτε. Θά εἴμαστε ἀποτυχημένοι..

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

8.8.17

ΣΤΟΠ! ΕΔΩ ΕΛΛΑΔΑ!

Αὔγουστος μήνας. Οἱ θερμοκρασίες ὑψηλές. Ἦρθε νέος καύσωνας. Οἱ μετεωρολόγοι τόν ὀνόμασαν «Ἐωσφόρο»... Θά τόν ὑπομείνουμε κι αὐτόν, ὅπως καί τόν προηγούμενο.
Ἐξάλλου δέν ἔπληξε μόνο τήν χῶρα, ἀλλά συνέχει καί κυβερνᾶ ὁλόκληρη τήν ἑλληνική πολιτική ἡγεσία! Ἐν μέσῳ θέρους, πού σχεδόν ὅλα ὑπολειτουργοῦν, ἀποφάσισαν οἱ σοφοί νόες τῆς ψευτοαριστερᾶς –οἱ ἀποφάσεις τους θυμίζουν τό «ἀπεφασίσαμεν καί διαττάσωμεν» ἄλλων ἐποχῶν καί ἰδεολογιῶν- νά ἐφαρμόσουν ὅ,τι τούς «φωτίζει» ὁ πραγματικός Ἐωσφόρος. Δαιμονοκρατοῦντες κυβερνῶντες ἀντί νά ἐνεργοποιήσουν τά ἐγκεφαλικά τους κύτταρα:
-γιά τό καλό τῶν παιδιῶν καί τῆς παιδείας,
-γιά τά ζωτικά προβλήματα τῶν νέων -πού μεταναστεύουν ὄχι ἁπλῶς γιά ἕνα καλύτερο μέλλον, ἀλλά γιά νά ἐπιβιώσουν,
-γιά τά καυτά ἐθνικά προβλήματα,
-γιά τά καθημερινά κοινωνικά θέματα πού μαστίζουν ὅλους τούς Ἕλληνες,
-γιά μία καλή καί ποιοτική ζωή τῶν πολιτῶν,
-γιά τήν πνευματική άνόρθωση μικρῶν καί μεγάλων (τί λέμε τώρα;...!)
-γιά τήν «καραμελίτσα» τῶν πολιτικῶν: τό κράτος δικαίου,
ἀναλίσκονται καί δαπανοῦν χρήματα –γιατί ἡ φαιά οὐσία εἶναι δυσεύρετη στούς κύκλους τους- γιά νά γκρεμίσουν ὅ,τι ἀκόμη ἀπέμεινε ὄρθιο καί ζωντανό σ’ αύτήν τήν δόλια τήν πατρίδα!
Κατάργηση τῆς ἔπαρσης σημαίας, (ἡ πρωϊνή προσευχή δέν καταργεῖται τελικά), κλήρωση ἀντί ἐπιλογή τῶν ἀρίστων μαθητῶν τῆς Στ΄ τάξεως τοῦ Δημοτικοῦ γιά τόν καθορισμό τοῦ σημαιοφόρου, τῶν παραστατῶν καί τῶν μαθητῶν πού θά καταθέτουν στεφάνι στούς ἥρωες τῆς Πατρίδος, εἶναι οἱ νέες ἑωσφορικές ἀποφάσεις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἐπί τῆς ἀμορφωσιᾶς, σκοταδισμοῦ, ἀπαιδείας καί ἀθρησκείας, πού ἐπιμένουν σαδιστικά νά τό ἀποκαλοῦν «Ὑπουργεῖο Παιδείας, Ἔρευνας καί Θρησκευμάτων».
 «Πρόγευση κολάσεως» ἀποκαλοῦσε συνήθως τόν καύσωνα ὁ π. Θεόφιλος. Πρόγευση τῆς κολασμένης κουλτούρας τῶν κυβερνώντων μας εἶναι ἐν πολλοῖς καί οἱ νέες ἀποφάσεις τους, τίς ὁποῖες παθητικά, ἀναίσθητα, καί ἀδιάφορα παρακολου­θοῦμε ὅλοι μας. Ἀρχῆς γενομένης ἀπό τόν πνευματικό, λεγόμενο, κόσμο, τήν Ἀκαδημία –βεβαίως ὁ Πρόεδρός της εἶναι μεταρρυθμιστής, τά Πανεπιστήμια –εἶναι καί περίοδος διακοπῶν, τήν Ἐκκλησία -ἔχει νά ἀντιμετωπίσει τό «φλέγον» ζήτημα τῶν ἐπισκοπικῶν ἐκλογῶν, τά Μοναστήρια –κάποτε ἦταν φάροι ὄχι μόνο Ὀρθοδοξίας ἀλλά καί πολιτισμοῦ καί γραμμάτων... 
Ἔτσι «ἡμῶν κοιμωμένων» καί τῶν «οἰκειῶν ἡμῶν ἐμπιπραμένων» ὁ διάβολος καί τά ὅργανά του ἀλωνίζουν, στήν ἄλλοτε πραγματικά χριστιανική πατρίδα μας, ἀνενόχλητοι καί ἁλώνουν ὅ,τι ἀκόμη ἔχει ἀπομείνει ὄρθιο.
Μέ τί μᾶς πότισαν καί ἔχει παραλύσει κάθε εἴδους ἀντίσταση;
Μέ τί μᾶς κοίμησαν καί δέν ἀντιδροῦμε;
Δέν ἐπαναστατεῖ ἡ ἑλληνορθόδοξη συνείδησή μας;
Ζητεῖται ἄγγελος νά φωνάξει: «Στῶμεν καλῶς»!
Ζητεῖται ἄγγελος νά ἐξολοθρεύσει τό κακό!
Ζητεῖται ἄγγελος νά καλέσει σέ μετάνοια!
Ζητεῖται ἄγγελος νά φωνάξει: «Στόπ! ἐδῶ Ἑλλάδα!», ὅπως θά ἔλεγε καί ὁ ἀείμνηστος μπαρουτοκαπνισμένος φλογερός ἱεροκήρυκας π. Θεόφιλος!
Ἐδῶ χριστιανική Ἑλλάδα! Θεοφρούρητη Ἑλλάδα! Παναγιοσκέπαστη Ἑλλάδα! Ἁγιοτόκος Ἑλλάδα!
Ἕλληνες χριστιανοί! Ναί, ἐσεῖς, ἐμεῖς, πού ἀποτελοῦμε τήν μειοψηφία, ἄς ἀντισταθοῦμε καί ἄς παρακαλέσουμε τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, τόν μήνα τῆς ὁποίας διανύουμε, νά μήν ἄρει ποτέ τήν Σκέπη της ἀπό τήν Πατρίδα μας καί νά λυτρώσει τούς Ἕλληνες ἀπό κάθε ἐπίβουλο ἐχθρό, ἐσωτερικό ἤ ἐξωτερικό. Ἀμήν.

Blogger

6.8.17


Ὁ ἐν τῷ ὄρει τῷ Θαβώρ, μεταμορφωθεὶς ἐν δόξῃ Χριστὲ ὁ Θεός, καὶ ὑποδείξας τοῖς Μαθηταῖς σου, τὴν δόξαν τῆς σῆς Θεότητος, καταύγασον καὶ ἡμᾶς τῷ φωτὶ τῆς σῆς ἐπιγνώσεως, καὶ ὁδήγησον ἐν τῇ τρίβῳ τῶν ἐντολῶν σου, ὡς μόνος ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος.
Ἰδιόμελο Λιτῆς

5.8.17

ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ ΚΕΡΙ...

Γεννήθηκα τήν χρονιά πού ἐνθρονίστηκε στήν Μητρόπολή μας... Ὁ λόγος γιά τόν μακαριστό Μητροπολίτη Φιλίππων, Νεαπόλεως (Καβάλας) καί Θάσου κυρό Προκόπιο.
Ἡ πρώτη εἰκόνα πού ἔχω ἀπό τόν Δεσπότη εἶναι ὅταν ἐρχόταν στό νησί ἐπί κεφαλῆς μιᾶς δεκάδας, περίπου, κληρικῶν γιά κηρυκτικό καί ποιμαντικό ἔργο. Μικράκι, ἄρχιζα νά φιλῶ τό χέρι κάθε ἑνός ἱερέα, ὅταν κάποια φορά ἕνας κληρικός μοῦ εἶπε: «πάρε εὐχή μόνο ἀπό τόν Δεσπότη, ἀρκεῖ». Ποιός ἦταν ὅμως ὁ Δεσπότης; Τήν πρώτη φορά, μέχρι νά τόν γνωρίσω, χρειαζόμουν κάποιον νά μοῦ τόν δείξει... Πῶς νά τόν ἀναγνωρίσεις; Ντυμένος σάν ἁπλός παπᾶς! Χωρίς τά διακριτικά τοῦ ἐπισκόπου...
Τά χρόνια πέρασαν λιγάκι καί ἡ ἑπόμενη καταγεγραμμένη εἰκόνα πού ἔχω στό μυαλό μου, γιά τόν Δεσπότη μας, εἶναι ὅταν ξέσπασε μιά μεγάλη πυρκαϊά... Τότε πού οἱ πολλοί ἔπρεπε νά ἐγκαταλείψουν τό νησί, γιατί ἦταν ἀπειλητικός ὁ κίνδυνος ἀπό τήν πύρινη λαίλαπα. Τότε, πού ἐκτός ἀπό τούς ἐπισκέπτες, τουρίστες, ἀλλά καί μόνιμους κατοίκους πού ἀναχωρούσαν μέ ἔκτακτα δρομολόγια γιά τήν ἀσφαλῆ στεριά, ὁ Δεσπότης, ὁ ὁποῖος βρισκόταν καθ’ ὁδόν γιά Ἀθῆνα λόγω τῆς προγραμματισμένης ἐκδρομῆς πρός τούς Ἁγίους Τόπους μέ ὁμάδα τοῦ ποιμνίου του, ἐπέστρεψε και ἦρθε ἐσπευσμένα στό νησί γιά νά συμπαρασταθεῖ στούς κληρικούς του καί στό δοκιμαζόμενο ποίμνιό του. Πόσο ἐντύπωση μοῦ εἶχε κάνει ὅταν μπροστά στό σπίτι μας, σταμάτησε μέ τό αὐτοκίνητό του -ὁδηγοῦσε ὁ ἴδιος- ρώτησε νά μάθει γιά τυχόν θύματα, γιά τίς ζημιές στίς περιουσίες τῶν ἐνοριτῶν, τῶν Ναῶν καί συγκινημένος ἀπό τόν πόνο μας, χάϊδεψε στοργικά τοῦ πατέρα μου τήν δακρύβρεχτη παρειά... γιά νά συνεχίσει μετά ἀπό λίγο στόν ἑπόμενο ἱερέα-παιδί του!
Ἡ ἑπόμενη φωτογραφία εἶναι ἀποτυπωμένη στήν μνήμη μου ἀπό τήν Κατασκήνωση τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου. Ὅταν στέλεχος πιά, ἑτοιμάζαμε ἔκπληξη στήν γιορτή τοῦ Δεσπότη μέ τά παιδιά, περιμένοντάς τον στό Ἐπισκοπεῖο... Ὄχι κάτι τό ἰδιαίτερο.Ὄχι κάτι τό ἐντυπωσιακό. Μιά εὐχή βγαλμένη ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς τῶν παιδιῶν –οἱ φωνές τους θά ἄγγιζαν τό ζενίθ τῶν ντεσιμπέλ- καί τήν φήμη του –μέ ἀρκετές παραφωνίες! Κι ὅμως ἦταν ἀρκετό γιά νά συγκλονίσουν τόν Δεσπότη, πού σέ ἀντίθεση μέ τίς παιδικές φωνές, ἔχανε τήν λαλιά του καί μόνο τά δακρυσμένα μάτια του καί τό χαμόγελό του μαρτυρούσαν τήν μεγάλη του συγκίνηση.
Τελειώνω μέ μία καθοριστική στιγμή στό μεταίχμιο τῆς ζωῆς μου, ὅταν ὁ Δεσπότης πατρικά σεβάστηκε τήν ἀπόφασή μου, κράτησε ἀντικειμενική στάση καί δέν δίστασε νά ὁμολογήσει τήν ἀλήθεια γιά ἕναν Κληρικό, μέ τόν ὁποῖο μπορεῖ νά εἶχε σέ κάποια θέματα διαφωνίες, ἀλλά ἀγαποῦσε, τιμοῦσε καί σεβόταν εἰλικρινά.
Θά ἀκουστοῦν καί θά γραφοῦν πολλά γιά τόν Μητροπολίτη Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου Προκόπιο... Ὁ Θεός θά κρίνει καί ἡ ἱστορία θά καταγράψει...
Εὐγνωμόνως καταθέτω τό δικό μου κεράκι σ’ ἕναν ἐπίσκοπο εὐθύ, ντόμπρο, εἰλικρινῆ, πού ἀνάλωσε τήν ζωή του στήν διακονία τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
Προκοπίου τοῦ Σεβασμιωτάτου καί Θεοπροβλήτου Μητροπολίτου τῆς Ἁγιωτάτης Μητροπόλεως Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου, ὑπερτίμου καί ἐξάρχου Ἀνατολικῆς Μακεδονίας, ἡμῶν δέ Πατρός καί Ποιμενάρχου αἰωνία ἡ μνήμη!

Blogger

2.8.17

ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ!

Ὦ Παρθένος ἁγία, ἁγία μήτηρ Κυρίου· μακαρία νύμφη Τριάδος ἀχωρίστου· μακαρία σὺ ἐν γυναιξὶν, ἡ τεκοῦσα ἐπὶ γῆς ὡς βρέφος τὸν πάντων κτίστην Θεόν· μακαρία σὺ ἐν γυναιξὶν, ἡ μόνη ἐπὶ γῆς κυήσασα τὸν οὐράνιον Θεόν· μακαρία σὺ ἐν γυναιξὶν, ἧς μασθοὺς ἐθήλασεν ὁ τρέφων τὰ σύμπαντα· μακαρία σὺ ἐν γυναιξὶν, ἡ νῦν γεννήσασα τὸν ποτὲ πλάσαντα πηλῷ τὸν Ἀδὰμ ἐν τῷ παραδείσῳ, Θεοτόκε ἁγία παρθένε Μαρία...
Διὰ σοῦ γὰρ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ τὴν ἔχθραν κατέλυσεν, ὦ ἁγία Παρθένε· διὰ σοῦ ἡ οὐράνιος εἰρήνη τῷ κόσμῳ ἐδωρήθη, διὰ σοῦ τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης ἐφωτίσθη... διὰ σοῦ παῤῥησίαν ἄνθρωποι ἐν οὐρανῷ πρὸς τὸν Ὕψιστον ἔχουσι... διὰ σοῦ τὸν μονογενῆ Υἱὸν τοῦ Θεοῦ ἐγνώκαμεν, ὃν ἔτεκες, παναγία Παρθένε, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ᾧ πάντες ἄγγελοι καὶ ἄνθρωποι προσκυνοῦντες λέγομεν, ἄναρχον τὸν Πατέρα, ἄναρχον τὸν Υἱόν, ἄναρχον τὸ ἅγιον Πνεῦμα, Τριάδα ἀχώριστον καὶ ὁμοούσιον δοξάζοντες εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἐπιφανίου Κύπρου
Ἐγκώμιον εἰς τὴν Παναγίαν Θεοτόκον

 www.nectarios.gr

27.7.17

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ ΙΑΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

Μέσα εις το νέφος των μαρτύρων και αγίων της πίστεώς μας, οι οποίοι έδωσαν την ζωήν των δια την αγάπην των προς τον Χριστόν, περιλαμβάνεται και η μορφή του αγίου Παντελεήμονος.
Νέος, γεμάτος σφρίγος και παλμόν, δύναμιν και θάρρος, εμαρτύρησε δια την Ορθόδοξον Πίστιν του. Με αποφασιστικότητα διεκήρυξε και διελάλησε την αλήθειαν της πίστεώς του εις όλους, όσοι κατά την εποχήν εκείνην ευρίσκοντο εις το βασίλειον του σκότους και του ψεύδους, της ειδωλολατρίας. 
Ηρνήθη να θυσιάση εις τα άψυχα και αναίσθητα είδωλα και παρ' όλας τας κολακείας του βασιλέως Μαξιμιανού έμεινεν ακλόνητος και επροτίμησε να θυσιασθή και να καταστή έτσι κληρονόμος της ουρανίου Βασιλείας. Είλκυσεν εις τον Χριστόν και την πίστιν του όσους είχαν πραγματικόν πόθον και δίψαν να γνωρίσουν τον αληθινόν Θεόν.
ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ Ήχος γ'
Αθλοφόρε άγιε, και ιαματικέ Παντελεήμον, πρέσβευε τω ελεήμονι Θεώ, ίνα πταισμάτων άφεσιν, παράσχη ταις ψυχαίς ημών.
Έτερον. Ήχος γ'. Θείας Πίστεως.
Θείων τρόπων σου, τη επιστήμη, νέμεις άμισθον, την θεραπείαν, των ψυχών και των σωμάτων εν Πνεύματι. όθεν ημάς πάσης νόσου απάλλαξον, Παντελεήμον ελέους θησαύρισμα. Μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.
www.impantokratoros.gr

23.7.17

ΑΣ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

Σείεται ἡ γῆ! Ἀλεπάλληλοι σεισμοί μᾶς ταρακουνοῦν...
Μᾶς ταρακουνοῦν ὡστόσο πραγματικά;... Φιλοσοφοῦμε;  Προβληματιζόμαστε; Ἀνησυχοῦμε;
Μήπως οἱ πράξεις μας ὡς λαός, ὡς κοινωνία, ὡς οἱκογένεια, ὡς πρόσωπα ἐνεργοποιοῦν τήν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ;
Μήπως χάσαμε τόν προσανατολισμό μας, τόν προορισμό μας, τόν πραγματικό σκοπό ὑπάρξεώς μας;
Μήπως ξεχάσαμε ποιοί εἴμαστε καί ποῦ πηγαίνουμε;
Μήπως λησμονήσαμε τόν Θεό μας;
Ποιός θά μᾶς ξυπνήσει ἀπό τόν λήθαργο; Ποιός θά μᾶς βγάλει ἀπό τήν ραστώνη; Ποιός θά μᾶς ἐγείρει ἀπό τήν ραθυμία; Ποιός θά μᾶς αποκολλήσει ἀπό τό τέλμα;
Ποιοί Προφῆτες θά κηρύξουν τό: «οὐαὶ ἔθνος ἁμαρτωλόν, λαὸς πλήρης ἁμαρτιῶν...ἐγκατελίπατε τὸν Κύριον» καί «παρωργίσατε τόν Θεόν ἐναντίον σας...». «Ὅταν ζητῆτε τήν βοήθειά μου, ἐγώ θά γυρίζω ἀλλοῦ τά μάτια μου ἀπό σᾶς μέ ἀποστροφή...». «Μάθετε καλὸν ποιεῖν...καὶ δεῦτε διαλεχθῶμεν, λέγει Κύριος». «Καί ἐάν θελήσετε καί μέ ἀκούσετε καί συμμορφωθεῖτε πρός τάς ἐντολάς μου, θά φάγετε πλούσια τά ἀγαθά τῆς γῆς. Ἐάν δέν θελήσετε καί δέν μέ ὑπακούσετε καί ἀπομακρυνθῆτε ἀπό ἐμέ, ἡ μάχαιρα τῶν ἐχθρῶν σας θά σᾶς καταφάγη»; (Προφήτης Ἡσαΐας)
Ποιοί Φιλόσοφοι θά προσεπικυρώσουν πώς «ἄνθρωπος τελειωθείς βέλτιστον τῶν ζώων, χωρισθέν δέ νόμου καί δίκης, χείριστον πάντων»; ἀλλά καί πώς «Θεός οὐδαμή οὐδαμῶς ἄδικος»; (ὁ Θεός δέν εἶναι ποτέ καθόλου ἄδικος). (Πλάτων)
Ποιοί Ποιητές θά διακηρύξουν τό «Θεοῦ σέβου καί πάντα πράξῃς ἐνθέως»; (Μένανδρος)
Ποιοί Συγγραφεῖς θά διατρανώσουν ὅτι «ὁ τῆς φιλοδοξίας ἔρως τόν ἀνθρώπων νοῦν ἐπιθολεῖ» (ἡ φιλοδοξία θολώνει τό μυαλό) καί  «γυμνοί ἤλθομεν οἱ πάντες, γυμνοί καί ἀπελευσόμεθα»; (Αἴσωπος)
Ποιοί Πολιτικοί ἄνδρες θά υἱοθετήσουν τό «εἶναι ἀδύνατον νά κυβερνήσεις δίκαια ἕνα ἔθνος χωρίς τόν Θεό καί τήν Βίβλο» τοῦ πρώτου ἀμερικανοῦ Προέδρου Γ. Οὑάσιγκτων; Καί ποιοί, εἰρήσθω ἐν παρόδῳ, θά μποροῦσαν λεβέντικα νά ποῦν μαζί μέ τόν πρώτο Κυβερνήτη τῆς Πατρίδος μας, Ἰω. Καποδίστρια: «ἐφ’ ὅσον τά ἴδιαίτερα εἰσοδήματά μου ἀρκοῦν διά νά ζήσω, ἀρνοῦμαι νά ἐγγίσω μέχρι καί τοῦ ὀβολοῦ τά δημόσια χρήματα, ἐνῶ εὑρισκόμεθα εἰς τό μέσον ἐρειπίων καί ἀνθρώπων βυθισμένων εἰς ἐσχάτην πενίαν»;
Ποιός στρατιωτικός θά ἐγκολπωθεῖ σάν τ’ ἅρματά του τήν ρήση «χωρίς ἀρετή καί πόνο εἰς τήν πατρίδα καί πίστη εἰς τήν θρησκεία τους, ἔθνη δέν ὑπάρχουν»; (Στρατηγός Μακρυγιάννης)
Ποιός παπᾶς θά κάνει φλάμπουρο τό ἁγιασμένο ράσο του καί θά ἀντιχήσει ἡ φωνή του πέρα ὡς πέρα, σάν τοῦ ἡρωϊκοῦ Παπαφλέσσα: «Ἕλληνες, ποτέ μήν ξεχνᾶτε τό χρέος στόν Θεό καί στήν Πατρίδα. Σ’ αὐτά τά δύο σᾶς ἐξορκίζω ἤ νά νικήσουμε ἤ νά πεθάνουμε κάτω ἀπό τήν Σημαία τοῦ Χριστοῦ»;
Ποιός Ἅγιος θά μᾶς διαφωτίσει ὅτι «τό μέν ἀληθές ἕν, τό δέ ψεῦδος πολυσχιδές»;
Ναί, ἡ ἀλήθεια εἶναι μία. Δύο ἀλήθειες δέν ὑπάρχουν. «Στοιχημάτισε, λέει ὁ Πασκάλ, χωρίς δισταγμό ὅτι ὁ Θεός ὑπάρχει. Ἄν κερδίσεις, τά κέρδισες ὅλα. Ἄν χάσεις, δέν χάνεις τίποτα»!
Ὁ Θεός ὑπάρχει καί ἡ ἀπόφαση εἶναι δική μας: ἤ Τοῦ δίνουμε τά πάντα ἤ δέν Τοῦ δίνουμε τίποτα! Ἤ Τόν καθιστοῦμε αὑτοκράτορα, ὅπως ἔλεγε καί ὁ π. Θεόφιλος, στήν καρδιά μας καί Τόν ἀφήνουμε νά ἐξουσιάζει τήν ζωή μας ἤ Τόν ἀρνούμαστε καί περνᾶμε στήν ἀντίπερα ὄχθη! Μεσοβέζικες λύσεις δέν ὑπάρχουν. «Οὐ δύνασθε δυσί κυρίοις δουλεύειν»! Μᾶς τό διαβεβαίωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός!
...«Τά μάτια δέν βλέπουν καλά τόν Θεό, παρά μόνο μέσα ἀπό τά δάκρυα», γράφει κάπου ὁ Βίκτωρ Οὐγκώ... Αὐτό μᾶς χρειάζεται. Αὐτό ἄς παρακαλέσουμε νά μᾶς δοθεῖ ἀπό τόν Οὐρανό. Γιατί «πᾶν δώρημα τέλειον, ἄνωθεν ἐστί καταβαίνον ἀπό τοῦ Πατρός...». Γένοιτο.

 Blogger

19.7.17

Αγγέλων Πολιτεία Γ΄ Κατασκηνωτική περίοδος Γυμνάσιο

ΜΗ ΦΟΒΑΣΘΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ!

Μή φοβᾶσθε τόν διάβολο. Ὁ διάβολος δέν εἶναι ἀκατάβλητος, δέν εἶναι ἀνίκητος. Γι’ αὐτό μέ τήν προσευχή μας, μέ τήν νηστεία μας, μέ τήν ταπείνωσί μας, μέ τήν λατρευτική ζωή, μέ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, μέ τήν ἐλπίδα καί τήν πεποίθησι καί τήν ἐμπιστοσύνη πού ἔχουμε στόν Κύριο, θά νικήσουμε τόν διάβολο καί τίς μεθοδεῖες του. Καί τά μηχανήματα αὐτοῦ θά τά ἐξαρθρώσουμε, θά τά ἐξαφανίσουμε, μέ τήν σταθερότητά μας, μέ τήν ἀντίστασί μας, μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ καί μέ τήν εὐλογία τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

14.7.17

ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ!

Ἄς μήν βραδύνουμε, λοιπόν, ἀδελφοί μου. Ἄς πλησιάσουμε πιό κοντά στόν Χριστό καί γονατιστοί, ἄς Τόν παρακαλέσουμε νά μᾶς προστατεύη, νά μᾶς φωτίζη, νά μᾶς θωρακίζη, γιά νά γίνη τό θαῦμα τῆς θεραπείας, ἡ πραγματική σωτηρία στίς ψυχές ὅλων μας, στά παιδιά μας, στόν λαό μας, στό Γένος μας, στό Ἔθνος μας, πού βρίσκεται σήμερα περικυκλωμένο ἀπό πολλούς ἐχθρούς καί διατρέχει πολλούς κινδύνους, ὥστε νά πάρουμε καί ἐμεῖς τό χρυσό παράσημο καί ν’ ἀκούσουμε τά λόγια τοῦ Κυρίου: «Ὕπαγε, καί ὡς ἀπίστευσας γενηθήτω σοι». Ἀμήν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

11.7.17

ΨΗΛΑ ΤΑ ΛΑΒΑΡΑ!

Ἀδελφοί μου, ἡ ζωή δέν εἶναι στρωμένη μέ ρόδα καί τριαντάφυλλα. Εἶναι σπαρμένος ὁ δρόμος ὁ χριστιανικός μέ ἀγκάθια. «Τί στενή ἡ πύλη καί τεθλιμμένη ἡ ὁδός ἡ ἀπάγουσα εἰς τήν ζωήν...», μᾶς εἶπε ὁ Κύριος. Ὀλίγοι εἶναι αὐτοί πού ἀκολουθοῦν τόν στενό τόν δρόμο. Δύσκολος καί ἀνηφορικός ὁ δρόμος. Θά συναντήσουμε ἐμπόδια καί δυσκολίες. Θά διωχθοῦμε καί θά ὑποφέρουμε. Ἀλλά ψηλά τά λάβαρα!
Γενναῖες ψυχές, ὑψῶστε τό βλέμμα σας στόν οὐρανό καί Ἄγγελοι καί Ἀρχάγγελοι θά στέκωνται σέ συμπαράστασι στόν ἀγῶνα σας καί στήν δοκιμασία σας. Καί ὅλα θά γίνωνται πρός δόξαν τοῦ ἁγίου ὀνόματος τοῦ Θεοῦ. Γιατί θά εἴμαστε καί ἐμεῖς πιστά παιδιά τοῦ Θεοῦ. Ἀγωνιστές τῆς ἀλήθειας, τῆς ἀγάπης καί τῆς δικαιοσύνης. Καί θά ἔχουμε μερίδιο στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, τῆς ὁποίας εἴθε ὅλοι νά ἀξιωθοῦμε. Ἀμήν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

8.7.17

ΧΑΣΑΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΜΑΣ

Ἄχ, ἀδελφοί μου, ἄν πιστεύαμε ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Θεός, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι παντοδύναμος, ὅτι ὅσα θέλει μπορεῖ νά τά κάνη, ὅτι ὅταν Τοῦ ζητοῦμε κάτι, ὁ Κύριος μᾶς τό δίνει! «Αἰτεῖτε καί δοθήσεται ὑμῖν, ζητεῖτε καί εὑρήσετε, κρούετε, καί ἀνοιγήσεται ὑμῖν», μᾶς εἶπε. Δέν πιστεύουμε, δυστυχῶς. Μᾶς ροκάνισε ὁ κόσμος. Μᾶς διέφθειρε ἡ παλιοκοινωνία τοῦ δυτικοῦ κόσμου, τῆς ἀθεΐας, τῆς ἀπιστίας.
Ποιός; Ποιός εἶναι αὐτός πού ἐκπόρνευσε ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη, ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα; Ποιός ἀποκτήνωσε τόν ἄνθρωπο; Ποιός μᾶς ἔρριξε στά βάραθρα τῆς ἁμαρτίας, καί ἡ κοινωνία μας κατέστη μία ζούγκλα, ὥστε νά μήν μποροῦμε νά συνεννοηθοῦμε καί νά ἐπικοινωνήσουμε μεταξύ μας; Χάσαμε τόν προσανατολισμό μας, χάσαμε τόν Θεό μας...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

3.7.17

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ...

Κύριε, τόν πόνο τῆς ψυχῆς μου ἔρχομαι κι ἀπόψε νά ξεφορτώσω στά πόδια Σου.
Μέχρι τά βάθη τῆς ψυχῆς μου ἁπλώθηκε τό ζοφερό πέπλο τοῦ πόνου κι ἄλλο τίποτα δέν μπορῶ νά αἰσθανθῶ. Μόνο πονῶ...
Πονῶ, Κύριε, κι Ἐσύ ξέρεις καλά τό γιατί. Μιά ψυχή ἀθάνατη λύγισε... κι ἔπεσε. Λύγισε ἀπ’ τόν σφοδρό πόλεμο τοῦ ἐναντίου. Ἔπεσε μπρός στόν πειρασμό.
Καί τώρα μπροστά Σου ἀντί ἐκείνης, ἐγώ. Νά ζητήσω τό ἔλεος, νά ἐκλιπαρήσω γιά τήν λύτρωσι, νά «μεσιτεύσω» ἐγώ –μέσα στόν δικό μου κυκεῶνα ἁμαρτιῶν- γιά τήν ψυχή πού κινδυνεύει.
Σπεῦσε, Κύριε. Δές τούς πρωτινούς ἀγῶνες, τίς θυσίες, τήν ἀγάπη. Θυμήσου τήν ἀδυναμία τοῦ ἀνθρώπου, τό «εὐόλισθον» τῆς φύσεως.
Στάλαξε, Κύριε, τήν συναίσθησι, δάκρυ λυτρωτικό, στήν καρδιά πού πέτρωσε.
Κάνε νά κυλήση τό σωτήριο δάκρυ τῆς μετάνοιας.
Δεῖξε, Κύριε, τόν δρόμο τῆς Ἀναστάσεως... κι ἄς διάλεξε πρός στιγμήν ἡ ψυχή τό μονοπάτι τοῦ θανάτου.
Ἄν ἄφησε τό πλάσμα Σου τήν ὥρα αὐτή τά ὅπλα, μήν ἐπιτρέψης νά ἀφήση καί τήν μάχη. Ἄν ἔχασε τό θάρρος, μήν ἐπιτρέψης νά χάση καί ὅ,τι μέχρι τώρα κέρδισε.
Στεῖλε, Κύριε, Ἀγγέλους νά συνεχίσουν τόν ἀγῶνα...
Γιά νά ντροπιάσουν τόν ἀντίπαλο, νά σηκώσουν νικητή τό παιδί Σου.
Γιά νά πανηγυρίσουν οἱ οὐράνιες δυνάμεις, νά θριαμβεύση ἡ Ἀνίκητη Θεότης, νά λυτρωθῆ ἡ συντετριμμένη ψυχή, νά ἀποδειχθοῦν ἀνίσχυρες οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους.
Κύριε, δῶσε γι’ ἄλλη μιά φορά τό θαῦμα.
Δέν ἀξίζω νά τό ζητῶ... ἀλλά εἶναι τό μόνο πού μπορῶ νά περιμένω...
Ἀμήν.

Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

30.6.17

ΘΕΙΑ ΠΡΟΝΟΙΑ

Ἀλλά, ὅπως διδαχθήκαμε ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο, τὰ ὅσα μᾶς συμβαίνουν δὲν εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴ θεία Πρόνοια, γιατὶ οὔτε σπουργίτης δὲν πέφτει χωρὶς τὸ θέλημα τοῦ Πατέρα μας. Ὥστε ὅ,τι ἔχει συμβεῖ ἔγινε μὲ τὸ θέλημα τοῦ Δημιουργοῦ μας. Καὶ ποιός μπορεῖ νὰ ἀντισταθεῖ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ; 
ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

25.6.17

ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

...Θὰ κάνω λοιπὸν μίαν παρομοίωσιν διὰ νὰ δείξω τὴν μεγαλοπρέπειαν τῆς μορφῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Ὅπως ἕνας βασιλεύς, ποὺ ἐξέρχεται μετὰ πομπῆς καὶ βασιλικῆς μεγαλοπρεπείας ἀπὸ τὰ ἀνάκτορά του, ἔχει ῥαβδούχους καὶ ἄλλους ποὺ προπορεύονται μὲ σκῆπτρα, κατόπιν ὑπάτους, ὑπάρχους καὶ ταξιάρχους, τελευταίως δὲ ἔρχεται ἕνας ἀξιωματικὸς μὲ πολὺ μεγάλον βαθμὸν καὶ μετὰ ἀπ᾿ αὐτὸν ἀμέσως ἐμφανίζεται ὁ βασιλεύς, ἀστράφτων μέσα εἰς τὸν χρυσὸν καὶ τοὺς πολυτίμους λίθους, τὸ ἴδιον φανταστεῖτε ὅτι συνέβη καὶ μὲ τὸν ἀληθινὸν καὶ μόνον βασιλέα ὁλοκλήρου της κτίσεως, τὸν Χριστὸν καὶ Θεόν μας. Ὅταν ἐπρόκειτο νὰ ἔλθη ὁ Χριστὸς εἰς τὸν κόσμον ὡς ἄνθρωπος, ἐπροπορεύθησαν οἱ πατριάρχες, ὅπως ὁ Ἀβραάμ, ὁ Ἰσαὰκ καὶ ὁ Ἰακώβ. Ἔπειτα ὁ Μωϋσῆς, ποὺ ἠξιώθη νὰ φανερώσει τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ὁ Ἀαρῶν καὶ ὁ Σαμουὴλ καὶ ὅλος ὁ χορὸς τῶν ἁγίων προφητῶν. Τελευταῖος δὲ ἀπὸ ὅλους ἐμφανίστηκε ὁ Ἰωάννης καὶ ἀμέσως μετὰ ὁ Δεσπότης μας Χριστός, γιὰ τὸν ὁποῖον ὁ Ἰωάννης εἶπε: «Αὐτὸς ποὺ ἔρχεται μετὰ ἀπὸ ἐμένα, εἶναι ἀνώτερός μου, γιατὶ ὑπῆρξε πρὶν ἀπὸ μένα» (Ἰω. α´ 15). Ἔτσι ἀποδείχτηκε ὁ Τίμιος Πρόδρομος ἂν καὶ τελευταῖος εἰς τὴν παράταξιν, πρῶτος εἰς τὴν ἀξίαν καὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἀκόμα τους Προφήτας καὶ τοὺς Ἀποστόλους καὶ ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους ἁγίους σπουδαιότερος, σύμφωνα μὲ ὅσα κήρυξε ὁ ἀληθινὸς Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός. Καὶ εἶναι περισσότερον τετιμημένος, γιατὶ ἦταν τελευταῖος ἀπὸ τοὺς προφήτας καὶ πρῶτος ἀπὸ τοὺς ἁγίους της ἐποχῆς τῆς Καινῆς Διαθήκης....
ΑΓ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ
www.nektarios.gr

22.6.17

ΕΠΙ ΤΑΣ ΠΗΓΑΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ Κυριακή των Πατέρων Α΄ Οικ. Συνόδου 16-6-2002

ΕΝΑΣ ΘΕΡΜΟΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ ΤΗΣ ΘΕΜΙΔΟΣ...

Δημοσιεύουμε παρακάτω ἕνα σχόλιο πού εἶχε κάνει ὁ ἀείμνηστος π. Θεόφιλος γιά τόν ἔντιμο Δικηγόρο, πρ. εἰσαγγελέα κ. Κωνσταντῖνο Λογοθέτη, ὁ ὁποῖος συνεχίζει νά μᾶς διδάσκει, νά μᾶς μορφώνει καί νά ξυπνάει συνειδήσεις μέσα ἀπό τήν ἐκπομπή του «Σημεία τῶν καιρῶν» τῆς 4Ε.
Παρακολουθοῦμε μέ ἰδιαιτέρα χαρά τό Ἐκκλησιαστικό κανάλι 4Ε καί αἰσθανόμεθα τήν ἀνάγκη νά ἐκφράσουμε τόν θαυμασμό μας στόν κ. Λογοθέτη, τόσο γιά τό περιεχόμενο τῶν ἐκπομπῶν, ὅσο καί γιά τήν ἐντιμότητά του καί τήν ἀκρίβεια τοῦ λόγου του. Θερμός ὑπηρέτης τῆς Θέμιδος, καταθέτει στίς ἐκπομπές του τήν εὐρυμάθειά του καί τίς ἐγκυκλοπαιδικές του γνώσεις. Ὑπηρετεῖ τήν ἀλήθεια μέ σθένος καί ἀντικειμενικότητα καί ὑποστηρίζει τό ὀρθό καί τό δίκαιο, μακρυά ἀπό πάθη καί ἀδυναμίες. Ἡ πληθώρα τῶν τηλεθεατῶν του ἀποδεικνύει τοῦ λόγου τό ἀληθές.
Ὁ κ. Λογοθέτης δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό τά δικά μας καλά λόγια. Ἡ ὅλη πορεία τῆς ζωῆς του τόν καταξιώνει ὡς λειτουργό τῆς δικαιοσύνης. Οἱ ἀγῶνες του ἐναντίον τοῦ κακοῦ καί τῆς ἀνομίας καί ὑπέρ τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ δικαίου τόν καταξιώνουν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

19.6.17

ΠΟΙΟΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΙ, κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ;

Σέ μία συνέντευξη πού παραχώρησε ὁ κ. Ἀλέξης Τσίπρας τοῦ ζητήθηκε νά στείλει ἕνα μήνυμα πρός τήν ΛΟΑΤΚΙ (Λεσβιακά, Ὁμοφυλόφιλα, Ἀμφισεξουαλικά, Τρανσεξουα­λικά, Κουήρ, Ἴντερσεξ ἄτομα), καί ὁ Πρωθυπουργός τῆς Πατρίδος μας ἀπάντησε ὡς ἑξῆς:
«Να είστε υπερήφανοι και υπερήφανες γι’ αυτό που είστε. Και να στέλνετε παντού, με επιμονή κι αποφασιστικότητα, το μήνυμα πως η αγάπη είναι αγάπη, ανεξάρτητα από το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, τη φυλετική καταγωγή, τις θρησκευτικές ή φιλοσοφικές πεποιθήσεις. Και να καλείτε διαρκώς ολόκληρη την ελληνική κοινωνία να στηρίζει την προσπάθεια των ανθρώπων, που είναι δίπλα μας, να μην κρύβονται και να μην ντρέπονται για τις επιλογές τους. Έτσι, μπορεί να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι κι η κοινωνία μας πιο αληθινή και πιο ανθρώπινη...»
Ὁμολογοῦμε, βεβαίως, ὅτι λίγες φορές παρακολουθοῦμε τίς συνεντεύξεις τοῦ κ. Πρω­θυπουργοῦ, ὅμως διαβάζοντας τά παραπάνω λόγια του, μᾶς δημιουργήθηκε ἡ ἑξῆς ἀπορία:
Ἀπεκάλεσε ποτέ ὁ κ. Τσίπρας τούς λεβέντες στρατιῶτες πού φυλάγουν μέρα-νύχτα, ὅλες τίς ἡμέρες τοῦ χρόνου, τά σύνορά μας σέ στεριά, θάλασσα καί ἀέρα ὑπερήφανους ; Μήπως τούς ἄνδρες, ἐθελοντές ἤ μή, πού ἐπιχειροῦν στό δύσκολο ἔργο τῆς κατάσβεσης πυρκαϊῶν; Θυμήθηκε ἔστω τά μέλη τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας, τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας ἤ τούς εἰδικούς Φρουρούς, οἱ ὁποίοι μέ καθημερινό κίνδυνο τῆς ζωῆς τους προσπαθοῦν νά φυλάξουν τούς πολίτες αὐτῆς τῆς χώρας;
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» στούς πολυτέκνους, πού αἱμοδοτοῦν τήν Πατρίδα μας, ἡ ὁποία γηράσκει καί σβήνει καί χάνεται καί ἐν πολλοῖς ὑπόλογος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ κ. Πρωθυπουργός μέ τούς νόμους πού ψηφίζει;
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» σέ μαθητές, νέους, φοιτητές, ἐπιστήμονες, οἱ ὁποίοι προοδεύουν, ἀριστεύουν σέ τέχνες, σέ γράμματα, σέ ἀρετή;
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» στούς ἀθλητές μας, οἱ ὁποίοι ἀγωνίζονται μέ πενιχρή ἤ ἀνύπαρκτη τήν στήριξη τῆς πολιτείας καί σηκώνουν τήν σημαία τῆς Πατρίδος μας ψηλά καί ἀκούγεται ὁ Ἐθνικός μας Ὕμνος στά πέρατα τῆς οἰκουμένης, κάνοντάς μας πραγματικά ὑπερήφανους; (Ναί, αὐτήν τήν σημαία πού κάποιοι ἀπό τό περιβάλλον τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ ἀπεκάλεσαν «πανί»).
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» στούς ἐκπαιδευτικούς, στούς δασκάλους, στούς καθηγητές, οἱ ὁποίοι «σμιλεύουν» ψυχές; (Ὑπάρχουν ἀκόμη ἥρωες πού ἐπιτελοῦν στό ἔπακρο τό καθῆκον τους).
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» στούς ἰατρούς, στό νοσηλευτικό προσωπικό πού ἀγωνίζονται καθημερινά νά σώσουν ἀνθρώπινες ζωές μέ σοβαρές ἐλλείψεις ἰατροφαρμακευτικοῦ ὑλικοῦ; (Ὑπάρχουν ἀκόμη πολλοί πού δέν παίρνουν «φακελλάκι»).
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» στά ὄντως περήφανα γηρατειά, πού κράτησαν καί μετελαμπάδεψαν τά ἤθη, τίς παραδόσεις, τά ἔθιμα καί τίς ἀξίες τῆς ἑλληνορθοδόξου φυλῆς μας στίς νεώτερες γενιές;
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» στούς Ἕλληνες; Σ’ αὐτόν τόν προδομένο ἑλληνικό λαό, πού τόν κατήντησαν οἱ ἡγέτες του, ἐν οἷς καί ὁ κ. Πρωθυπουργός, ζήτουλα τῆς οἰκουμένης;
Ἐπιτέλους, ὑπάρχει μέτρο σ’ αὐτήν τήν χώρα; Ὑπάρχει διάκριση; Ὑπάρχουν φραγμοί; Ὑπάρχουν φρένα;
Καί θά γίνει ἡ «κοινωνία μας πιό ἀληθινή καί πιό ἀνθρώπινη» ὅπως ἰσχυρίζεται ὁ κ. Τσίπρας, ἄν καταπατοῦμε τόν Νόμο τοῦ Θεοῦ καί καταργοῦμε τούς νόμους τῆς φύσεως;
Ἔλεος!

Blogger

16.6.17

ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

Σπάστε, ἀδελφοί μου, τά δεσμά τῆς ἀμφισβητήσεως καί ἀμφιβολίας. Ἀφῆστε ἐλεύθερη τήν ψυχή σας καί ἐμπιστευθῆτε τόν ἑαυτό σας στόν Κύριό μας, στόν Χριστό μας. Σ’ Αὐτόν τά πάντα νά δώσουμε, γιατί Αὐτός θά μᾶς δώση τό ἕνα καί μέγιστο, πού εἶναι ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, τῆς ὁποίας εἴθε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά ἀξιωθοῦμε.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

13.6.17

ΜΗ ΠΕΠΟΙΘΑΤΕ ΕΠ' ΑΡΧΟΝΤΑΣ...

Ἀδέρφια, κανένα, κανένα μήν βάζετε πάνω ἀπό τόν Χριστό! Οὔτε τόν ἄνδρα σας, οὔτε τήν γυναῖκα σας, οὔτε τό παιδί σας, οὔτε τόν ἀδελφό σας, οὔτε τόν φίλο σας, οὔτε αὐτόν πού πιστεύετε πώς ἔχει δύναμι. «Μή πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας, ἐπί υἱούς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία» (Ψαλμ. 145, 3).

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

10.6.17

Ο ΘΕΟΣ ΜΙΛΑ ΣΙΓΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ...

"Ο Θεός μιλά σιγά μέσα μας και όχι με κορόνες. Είναι πνοή αύρας λεπτής!"
(Συνέντευξη της ηθοποιού Όλιας Λαζαρίδου*)
Μια φράση που είχατε πει πριν από καιρό, ότι «πρέπει να φυσήξει Θεός», ομολογώ ότι αποπνέει μια ιδιαίτερη αίσθηση και συγχρόνως απελευθερώνει την φλόγα μιας εσωτερικής δύναμης...
Αυτήν την περίοδο -πέρα από τα προφανώς σοβαρά οικονομικά προβλήματα- θεωρώ ότι η κρίση που βιώνουμε ως χώρα είναι κυρίως πνευματική. Υπάρχει πολύ μεγάλη ένδεια πνευματική. Αισθάνομαι ότι ζούμε το παρόν, το νυν, αλλά εάν αυτό δεν εμπεριέχει και το «αεί» τότε η ζωή γίνεται πολύ στενή. Για εμένα τουλάχιστον θα ήτανε αφόρητη. Νιώθω ότι αυτό το κομμάτι της ζωής μας είναι σαν ένα παράθυρο, που επιτρέπει στον αέρα να έρχεται προς τα μέσα αλλά συγχρόνως και να βγαίνει. Να κυκλοφορεί, δηλαδή, ανεμπόδιστα...
Η παρουσία μέσα σας του Θεού είναι αρκετή για να θέσει σε κίνηση το πιο δημιουργικό κομμάτι της ύπαρξής σας; Να γονιμοποιήσει το ταλέντο σας;
Δεν νομίζω ότι είναι έτσι τα πράγματα...Δεν τον βρήκα εγώ τον Θεό, Αυτός με βρήκε. Έτσι νομίζω ότι συμβαίνει. Τον Θεό δεν Τον χρησιμοποιείς, Εκείνος σε κυριεύει. Ο Θεός μιλά πολύ σιγά μέσα μας και όχι με κορώνες. Είναι πνοή αύρας λεπτής. Σε βρίσκει Αυτός, και εσύ από εκεί και πέρα το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να χαμηλώσεις λίγο. Και αυτό επειδή στα μεγάλα αναστήματα δεν πολύ χωράει ο Θεός. Χωράει στα μικρά. Επομένως, να παραδίνεσαι πρέπει και όχι να χρησι-μοποιείς. Αυτή είναι η σχέση, που εγώ τουλάχιστον έχω νιώσει απέναντι στον Θεό. Από εκεί και πέρα ότι ο Θεός σε γεμίζει με «δώρα», σε εμπλουτίζει ψυχικά, αυτό ασφαλώς και είναι σίγουρο. Αυτό όμως είναι ένα διαφορετικό πράγμα ...
Και ποια αλλαγή έχετε νοιώσει έως σήμερα στην ζωή σας μέσα από την σχέση με τον Θεό;
Ένα μόνο πράγμα: την χαρά. Αυτή είναι η μεγάλη αλλαγή που έχω νιώσει μέσα στο πέρασμα των χρόνων. Ότι άνοιξε στη ζωή μου ένα παράθυρο χαράς. Σε παλαιότερες περιόδους της ζωής μου με γοήτευε το μαύρο, το σκοτεινό... Σιγά-σιγά όμως κατάλαβα ότι αυτό στην πραγματικότητα ναι μεν ήταν γοητευτικό, αλλά ρηχό. Και ότι αυτό που όχι μόνο δεν έχει τέλος, αλλά μπορεί να σε συντροφέψει για μια ολόκληρη ζωή, είναι ο πραγματικός αγώνας να βρεθείς σε μια πορεία προς το φως.
Ο Θεός συμβολίζει την εγκατάλειψη του παλαιού εαυτού μας και την κατοίκηση εντός μας του αληθινού λόγου;
Εγώ αυτά δεν τα πολυσκέφτομαι και δεν τα ψάχνω κατ’ αυτόν τον τρόπο. Απέναντι σε αυτά εγώ τοποθετούμαι σαν παιδί. Προσπαθώ να έχω την απλότητα του παιδιού. Όταν προσπαθείς να ερμηνεύσεις κάτι πολύ σχολαστικά, τότε νομίζω ότι χάνεις την ουσία. Μοιάζει κατά κάποιον τρόπο με μια σκέψη που είχα κάνει στο παρελθόν σχετικά με το τί σημαίνει ταλέντο: Ότι, δηλαδή, το ταλέντο είναι κάτι που εάν το έχεις πρέπει να κάνεις σαν να μην το έχεις, γιατί αλλιώς θα πάψεις να το έχεις. Ορισμένα πράγματα, είναι από μόνα τους τόσο μεγάλα, που μόνο με ευγνωμοσύνη πρέπει να τα προσεγγίζουμε και όχι με το μυαλό. Η σκέψη, νομίζω, δεν σε οδηγεί μακριά.
Ποια ερμηνεία θα μπορούσατε να δώσετε στην θρησκευτική πίστη;
Δεν ξέρω, αλλά όσον αφορά εμένα, ήρθε και με βρήκε. Ήταν κάτι τελείως διαφορετικό με τις αναζητήσεις που είχα στην εφηβεία π.χ. με τις ιδεολογίες, τα κόμματα, την τέχνη κ.α. Κάτι που μου ξαναθύμισε, με βοήθησε να ενωθώ ξανά με ξεχασμένα συναισθήματα του παιδικού μου κόσμου. Να βρω ξανά αυτό το νήμα.
Και σε ποια περίοδο της ζωής σας νοιώσατε να γεμίζετε και να νοηματοδοτείται η ύπαρξή σας από αυτό το συναίσθημα της σύνδεσης με τον Θεό;
Πριν από 20 χρόνια βρέθηκα κοντά στο περιβάλλον της Εκκλησίας. Με πολύ δυσκολία, ομολογώ, και αρκετή δυσπιστία και φόβο στην αρχή. Και χωρίς να μεσολαβήσουν για αυτό οι άνθρωποι της οικογένειάς μου ή άλλοι γνωστοί. Άλλωστε, στο παρελθόν ήμουν πιο κοντά στην αριστερή ιδεολογία, αυτός ήταν ο χώρος μου . Ήταν όμως μια δίψα που γεννήθηκε μέσα μου. Βρέθηκα βέβαια και στο σωστό πλαίσιο, που με βοήθησε να ξεπεράσω τους φόβους μου και να προχωρήσω. Σιγά-σιγά έγινα πιο δεκτική στην αγάπη του Θεού. Σίγουρα, σε προσωπικό επίπεδο μού συνέβησαν κάποια πράγματα που διαδραμάτισαν τον δικό τους ρόλο, αλλά δεν θα ήθελα να πω περισσότερα πράγματα. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε όπως συμβαίνει με το θέατρο, όπου συναντάς έναν σκηνοθέτη και αυτός σε καθοδηγεί για να προχωρήσεις. Πρόκειται για κάτι βαθύτατα εσωτερικό που το γνωρίζει μόνο ο Θεός και αυτός που έχει βιώσει αυτή την εμπειρία.
Τελικά, αυτή η προσωπική εμπειρία δεν είναι εύκολο να την μεταδώσει και να την εξηγήσει κάποιος στους δικούς του ανθρώπους;
Αυτό που είναι ο κάθε άνθρωπος είναι ωραίο, νομίζω, να δηλώνεται μόνο μέσα από την παρουσία και τις πράξεις του! Και να γίνεται έτσι αντιληπτό από τους υπόλοιπους χωρίς καν να γνωρίζουν αυτοί πολλά πράγματα για την προσωπικότητά του. Να ζει κάποιος διακριτικά. Σε αυτούς βέβαια τους ανθρώπους έχω πιο μεγάλη εμπιστοσύνη. Το μεγαλύτερο επιχείρημα κάποιου είναι οι πράξεις και η ίδια του η ζωή. Και να σας αναφέρω και ένα παράδειγμα: Ανοίγετε την τηλεόραση και βλέπετε να μιλάνε κάποιοι πολιτικοί. Εάν κλείσετε την φωνή και βλέπετε μόνο τα πρόσωπα, χωρίς να ακούτε τί λένε, τότε αμέσως τους περισσότερους θα τους απορρίψετε. Αυτό που θα δείτε δεν θα σας εμπνέει.
Η αλλαγή που νοιώθατε ότι σας κυρίευε συντελέστηκε σταδιακά ή συνέβη άμεσα;
Ο Θεός ήρθε και άνοιξε ένα παράθυρο στην ζωή μου. Η αγάπη του Θεού υπάρχει, αλλά είμαστε φορτωμένοι με τόσα πολλά άχρηστα πράγματα, που μας εμποδίζουν να τη νοιώσουμε. Η πίστη προς τον Θεό με βοήθησε ακόμη να χαλαρώσω και ως προς μερικά εξωτερικά πράγματα. Σιγά-σιγά μεγαλώνοντας μπόρεσα να ξεχωρίσω μέσα μου ότι άλλο είναι η Εκκλησία των ανθρώπων και διαφορετική είναι η Εκκλησία, στην οποία υπάρχει μέσα της ο Θεός. Είπα στον εαυτό μου πολλές φορές ότι υπάρχει καθαρό νερό μέσα σε αυτό το ποτήρι, οπότε για να πλησιάσεις και να πιείς αυτό το νερό θα πρέπει να παραβλέψεις ότι μερικές φορές το κύπελλο μπορεί να είναι βρώμικο. Πιο παλιά στεκόμουν πολύ στην θέα αυτού του βρώμικου κυπέλλου, επειδή ήμουν σαν φοβισμένο γατί. Έχω την αίσθηση ότι μπορεί κάποιοι άνθρωποι να θέλουν να πλησιάσουν, αλλά δυσκολεύονται να βρουν πόρτα να μπουν... κι αυτό είναι κρίμα. Το ότι εγώ μπόρεσα να βρω μια χαραμάδα και να μπω, να γευτώ το αληθινό πρόσωπο της Εκκλησίας, νοιώθω ότι ήταν μεγάλη τύχη. Και μεγάλο δώρο.
Τώρα, λοιπόν, είστε πιο δυνατή από ποτέ;
Παλιά ήμουν σαν το καρυδότσουφλο που το χτυπούσε η τρικυμία και πήγαινε μια δεξιά και μια αριστερά. Τώρα, αυτό που νοιώθω να έχει αλλάξει είναι, ότι ξέρω πως μπορεί να καραβοτσακιστώ αλλά στο τέλος το καραβάκι θα ισιώσει. Κι αυτό είναι η ελπίδα.
Στο θέατρο πόσο εύκολο είναι να συναντηθεί και να συνεργαστεί ένας θρησκευόμενος άνθρωπος με τον δεδηλωμένο άθεο;
Όταν κάτι έχει χαρακτήρα πνευματικό, τότε είναι λάθος να παίρνει ιδεολογική χροιά. Αυτό δημιουργεί φανατισμό και διαχωριστικές γραμμές. Είμαστε άνθρωποι. Και το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αγαπήσουμε τον διπλανό μας. Αυτό είναι το χαμένο στοίχημα της ανθρωπότητας. Οι αδυναμίες μας είναι που μας κάνουν να μην μπορούμε να αγαπηθούμε και όχι οι διαφορές. Δεν αγαπάμε πραγματικά. Ούτε αρκετά. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα ύφασμα γεμάτο μαύρες τρύπες και ευτυχώς που υπάρχει ο Θεός και τις καλύπτει.
Το πρόσωπο του Θεού πώς γίνεται στην καθημερινή ζωή ευδιάκριτο σε εσάς εκπέμποντας τα δικά Του μηνύματα;
Το βλέπω σε ένα εκκλησάκι στο κέντρο της Αθήνας, που όταν το επισκέπτομαι βρίσκονται εκεί έξω τοξικομανείς σε μια άθλια κατάσταση. Για αυτά τα πλάσματα, που υποφέρουν τόσο, νοιώθω ότι αφού υπάρχει τόση λύπη δεν μπορεί παρά να υπάρχει και απέραντο έλεος. Σε κάτι τέτοιες βασανισμένες ψυχές αντικρίζω την τόσο λειψή δικαιοσύνη που υπάρχει επί της Γης. Και σκέφτομαι: «αφού υπάρχει αυτό δεν μπορεί να μην υπάρχει από την άλλη πλευρά και το έλεος του Θεού». Σε αυτά τα πρόσωπα βλέπω τον Θεό ολοζώντανο. Στα αδύναμα αυτού του κόσμου βλέπω τον Θεό όσο πουθενά αλλού.
Εσάς οι άλλοι θα θέλατε να σας βλέπουν ως έναν άνθρωπο που πιστεύει στο καλό;
Η μεγαλύτερη παγίδα του ανθρώπου είναι η ματαιοδοξία. Δεν είναι σωστό να βάζεις ταμπέλες στον εαυτό σου νομίζοντας π.χ. ότι είσαι καλός και έτσι να προχωράς. Το σημαντικότερο είναι να προσπαθείς να απελευθερώνεσαι από την οποιαδήποτε ταμπέλα. Με εμπνέει πάρα πολύ να σκέφτομαι ότι ο Θεός μας βλέπει όλους ίδιους και τον καθένα ξεχωριστά. Τι ωραίο!
Ποιος είναι ο πλέον αγαπημένος σας προσκυνηματικός τόπος;
Πρόσφατα ταξίδεψα στα Ιεροσόλυμα και εκεί ένοιωσα μοναδικά συναισθήματα που δεν μπορώ καν να σας μεταφέρω με λόγια. Ένοιωσα μια τρομερή έλξη προς τον Πανάγιο Τάφο, σε σημείο τέτοιο ώστε ήθελα να πηγαίνω εκεί συνέχεια. Η αίσθηση της αφής του προσώπου μου πάνω στο μάρμαρο του Τάφου με έκανε να πιστέψω, ότι δεν έχω ακουμπήσει στο δέρμα μου ποτέ πιο ζωντανό πράγμα από αυτό.
Και η πιο αγαπημένη σας μορφή από την πλευρά των Αγίων;
Με έχει συγκινήσει πάρα πολύ το συναξάρι που είχα διαβάσει, μιας πολύ ταπεινής μορφής μοναχού, του Όσιου Ευφρόσυνου του μάγειρα. Αυτή η ταπεινότητά του είναι το πιο ζωντανό παράδειγμα για όλους εμάς, που είμαστε σκλάβοι στο «εγώ» μας. Όταν είμαστε τόσο απόλυτα κυριευμένοι από τον εαυτό μας, πώς είναι δυνατόν να χωρέσουν άλλοι;
Επικαλείστε συχνά την βοήθεια του Θεού;
Αυτό που προσπαθώ κυρίως να κάνω είναι να αφήνω χώρο για τον Θεό. Και να μην μπλέκομαι και πολύ στα πόδια Του...


* Συνέντευξη στον Σωτήρη Λέτσιο στην εφημερίδα "Ορθόδοξη Αλήθεια", Τετάρτη 3 Μαϊου 2017.

7.6.17

...ΔΙΚΑΙΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ...

...Τί κακό εἶδε αὐτή ἡ Πατρίδα ἀπό αὐτήν τήν Ἐκκλησίαν, πού κράτησε τό Ἔθνος στίς στιγμές τῆς δοκιμασίας; Τί κακό εἶδε αὐτή ἡ Πατρίδα ἀπό μίαν Ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία θυσιάστηκε καί θυσιάζεται μέχρι σήμερα; Τί κακό εἶδε αὐτή ἡ Πατρίδα καί πρέπει νά στρέψει τήν πλάτην της εἰς τόν Χριστόν, σ’ Ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος εἶναι τό καύχημα καί ἡ σωτηρία καί ἡ ἐλπίδα αὐτοῦ τοῦ τόπου;
Γι’ αὐτό, ἄς σεβόμεθα ὅλοι τόν Θεόν. Ἀπό τούς ἄρχοντας μέχρι τοῦ τελευταίου χριστιανοῦ κατοίκου αὐτῆς τῆς περιοχῆς...
Χρόνια πολλά στήν Ἀδελφότητα, αὐτό τό κόσμημα γιά τήν Ἐκκλησία μας, πού δίνει τόν δικό της ἀγώνα γιά νά κρατηθεῖ ὄρθια ἡ Πατρίδα. Μέ τό ραδιόφωνο, μέ τά βιβλία, μέ τήν τηλεόραση ἀκούγεται ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, σέ μιά ἐποχή πού γέμισε ἀπό σκουπίδια κάθε εἴδους, τά ὁποῖα μολύνουν τίς ψυχές καί τίς ζωές μας. Ἡ Ἀδελφότητα ἀπό χρόνια πολλά, μέ τήν καθοδήγηση τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Θεοφίλου, δίδει τό φῶς τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἑλλάδος καί στήν Ἑλλάδα καί σέ ὅλη τήν οἰκουμένη...»
Σεβ. Μητροπολίτης Σερρῶν καί Νιγρίτης κ. ΘΕΟΛΟΓΟΣ
Ἱερός Ναός Ἁγίας Λυδίας – Ἀσπροβάλτα, 20-5-2017

Περιοδικό «ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ»

4.6.17

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

...νά παρακαλέσουμε τό Πνεῦμα τό Ἅγιον... νά φωτίσει τούς ἱερωμένους, τούς πνευματικούς ταγούς τῆς Ἐκκλησίας μας, νά ἀρθοῦν στό ὕψος τῶν κρισίμων στιγμῶν, νά μιλήσουν μέ θάρρος τήν ἀλήθεια στόν λαό, νά παρηγορήσουν τόν λαό, νά πληροφορήσουν τόν λαό, νά ἐνισχύσουν τόν λαό, νά ἐνθαρρύνουν τόν λαό, νά καθοδηγήσουν τόν λαό, νά ποιμάνουν τόν λαό.
...Νά παρακαλέσουμε, ἀκόμη, τό Πνεῦμα τό Ἅγιον νά φωτίσει τούς πολιτικούς μας ἡγέτες, ὥστε νά διευθύνουν αὐτή τήν χώρα, αὐτόν τόν λαό μέ φόβο καί πίστη στόν Θεό. Δέν θέλουμε ἡγέτες πού νά μήν πιστεύουν στόν Θεό. Δέν τούς ἔχουμε ἐμπιστοσύνη. Οἱ ἄρχοντές μας ἄς μήν ξεχνοῦν πώς ἡ συντριπτική πλειοψηφία τοῦ λαοῦ πού ἄρχουν εἶναι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί.
Ναί, νά ζητήσουμε γι’ αὐτούς πού κρατοῦν στά χέρια τους τήν ζωή τοῦ λαοῦ μας καί τήν ζωή τοῦ Ἔθνους μας, νά πράξουν εἰς τό ἀκέραιον τόν καθῆκον τους. Νά μήν λυγίσουν, νά μήν ὑποκύψουν στίς πιέσεις τῶν μεγάλων καί ἰσχυρῶν τῆς γῆς καί νά μήν ὑποστείλουν τήν σημαία. Ὥστε νά παραμείνουμε Ἔθνος ἅγιο, ἱερό. Ἔθνος Ὀρθόδοξο. Λαός περιούσιος, ἐκλεκτός τοῦ Θεοῦ...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

1.6.17

ΠΑΤΕΡΙΚΑ

...Κανεὶς δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανὸ παρὰ μόνον Ἐκεῖνος ποὺ κατέβηκε ἀπ᾿ τὸν οὐρανό, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος βρίσκεται πάντοτε στὸν οὐρανό. Ὁ καλὸς ποιμένας, ποὺ ἄφησε τὰ ἐνενήντα ἐννέα πρόβατα - τοὺς ἀγγέλους - στὰ οὐράνια ὄρη καὶ ἀφοῦ τὸ σήκωσε στοὺς φιλάνθρωπους ὤμους του τὸ ἔφερε στὸ οὐράνιο λιμάνι καὶ προσφέροντάς το σὰν δῶρο στὸν οὐράνιο Πατέρα τοῦ λέγει: «Βρῆκα, Πάτερ, τὸ πλανεμένο πρόβατο, ἐκεῖνο ποὺ ὁ ἀπατεώνας ὄφις μὲ δόλιους τρόπους καὶ τεχνάσματα ἐξαπάτησε καὶ στοὺς δρόμους τῆς κακίας τὸ παρέσυρε καὶ μὲ τὴ λάσπη τῆς πολυθεΐας μόλυνε τὴν καθαρότητα τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ. Βλέποντάς το, λοιπόν, νὰ πνίγεται μέσα στὸ βοῦρκο τῆς μαλθακῆς ζωῆς μὲ τὸ θεϊκό μου χέρι τὸ ἅρπαξα γρήγορα καὶ εὐσπλαχνικὰ τὸ ἔπλυνα στὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη καὶ ἀφοῦ τὸ ἄλειψα μὲ τὸ μύρο τῆς εὐωδίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος - μὲ τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως - τώρα ἔρχομαι φέρνοντας ὡς δῶρο ἀντάξιο τῆς θεότητός σου τὸ λογικὸ πρόβατο».
Σήμερα ὁ Διάβολος θρηνεῖ γιὰ τὴν ἥττα του βλέποντας τὸ δικό μας -ἀνθρώπινο- σῶμα νὰ ἀνεβαίνει στοὺς οὐρανούς. Σήμερα ἡ ἁμαρτία σὰν καπνὸς διαλύεται μὲ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ...
Λόγος εἰς τὴν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου-ΑΓ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ