3.7.17

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ...

Κύριε, τόν πόνο τῆς ψυχῆς μου ἔρχομαι κι ἀπόψε νά ξεφορτώσω στά πόδια Σου.
Μέχρι τά βάθη τῆς ψυχῆς μου ἁπλώθηκε τό ζοφερό πέπλο τοῦ πόνου κι ἄλλο τίποτα δέν μπορῶ νά αἰσθανθῶ. Μόνο πονῶ...
Πονῶ, Κύριε, κι Ἐσύ ξέρεις καλά τό γιατί. Μιά ψυχή ἀθάνατη λύγισε... κι ἔπεσε. Λύγισε ἀπ’ τόν σφοδρό πόλεμο τοῦ ἐναντίου. Ἔπεσε μπρός στόν πειρασμό.
Καί τώρα μπροστά Σου ἀντί ἐκείνης, ἐγώ. Νά ζητήσω τό ἔλεος, νά ἐκλιπαρήσω γιά τήν λύτρωσι, νά «μεσιτεύσω» ἐγώ –μέσα στόν δικό μου κυκεῶνα ἁμαρτιῶν- γιά τήν ψυχή πού κινδυνεύει.
Σπεῦσε, Κύριε. Δές τούς πρωτινούς ἀγῶνες, τίς θυσίες, τήν ἀγάπη. Θυμήσου τήν ἀδυναμία τοῦ ἀνθρώπου, τό «εὐόλισθον» τῆς φύσεως.
Στάλαξε, Κύριε, τήν συναίσθησι, δάκρυ λυτρωτικό, στήν καρδιά πού πέτρωσε.
Κάνε νά κυλήση τό σωτήριο δάκρυ τῆς μετάνοιας.
Δεῖξε, Κύριε, τόν δρόμο τῆς Ἀναστάσεως... κι ἄς διάλεξε πρός στιγμήν ἡ ψυχή τό μονοπάτι τοῦ θανάτου.
Ἄν ἄφησε τό πλάσμα Σου τήν ὥρα αὐτή τά ὅπλα, μήν ἐπιτρέψης νά ἀφήση καί τήν μάχη. Ἄν ἔχασε τό θάρρος, μήν ἐπιτρέψης νά χάση καί ὅ,τι μέχρι τώρα κέρδισε.
Στεῖλε, Κύριε, Ἀγγέλους νά συνεχίσουν τόν ἀγῶνα...
Γιά νά ντροπιάσουν τόν ἀντίπαλο, νά σηκώσουν νικητή τό παιδί Σου.
Γιά νά πανηγυρίσουν οἱ οὐράνιες δυνάμεις, νά θριαμβεύση ἡ Ἀνίκητη Θεότης, νά λυτρωθῆ ἡ συντετριμμένη ψυχή, νά ἀποδειχθοῦν ἀνίσχυρες οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους.
Κύριε, δῶσε γι’ ἄλλη μιά φορά τό θαῦμα.
Δέν ἀξίζω νά τό ζητῶ... ἀλλά εἶναι τό μόνο πού μπορῶ νά περιμένω...
Ἀμήν.

Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου