ΕΝΑΣ ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΕΦΥΓΕ!

...Ὅταν ἀναλογιζώμεθα τήν ἰδική μας ἁμαρτωλότητα καί τοῦ Κυρίου τήν μεγαλειότητα πάντα θά ταπεινούμεθα, θά κύπτωμεν τόν αὐχένα, θά κάμπτωμεν τά γόνατα καί θά λέγωμεν πάντα τό «Μνήσθητί μου Κύριε ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου»...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
* * *

2013-2017
Σάν σήμερα, τέσσερα χρόνια πρίν, στίς 29 Ἰανουαρίου τοῦ 2013 ἐξεδήμησε πρός Κύριον ὁ πολυφίλητος καί πολύκλαυστος Γέροντάς μας π. Θεόφιλος˙ ὁ Πάτερ, ὅπως ὅλοι τόν ξέραμε... Ὁ Πάτερ ἀπό τήν Ἀσπροβάλτα, ὅπως κι ἐκεῖνος ἔλεγε...
Πέρασαν τέσσερα ὁλόκληρα χρόνια...
Τέσσερα χρόνια χωρίς τόν Πάτερ!
Τέσσερα χρόνια χωρίς τήν φυσική του παρουσία.
Τέσσερα χρόνια χωρίς τό γνήσιο, ἀκραιφνές ἐκκλησιαστικό φρόνημά του.
Τέσσερα χρόνια χωρίς τό ἀφυπνιστικό, διαφωτιστικό, θεολογικό, ἀληθινό κήρυγμά του.
Τέσσερα χρόνια χωρίς τόν ζεστό, παραμυθητικό του λόγο.
Τέσσερα χρόνια χωρίς τίς σοφές, πατρικές συμβουλές του.
Τέσσερα χρόνια χωρίς τήν συνετή, πνευματική καθοδήγησή του.
Τέσσερα χρόνια χωρίς τό ἀπροσποίητο, μειλίχιο χαμόγελό του.
Τέσσερα χρόνια χωρίς τόν εὐσκιόφυλλο Γεροπλάτανο!
Τέσσερα ὁλόκληρα χρόνια...
Ὀρφανοί; Ὄχι!
Ναί, πέρασαν τέσσερα χρόνια... ἀλλά...
Τέσσερα χρόνια μέ τόν Πάτερ στόν Οὐρανό!
Τέσσερα χρόνια μέ τίς θερμές πρεσβεῖες του.
Τέσσερα χρόνια μέ τίς σωστικές προσευχές του.
Τέσσερα χρόνια μέ τό μαγνητοσκοπημένο, ἀπομαγνητοφωνημένο ἀλλά ὁλοζώντανο κήρυγμά του.
Τέσσερα χρόνια μέ τήν γλυκειά, σάν αὔρα πνευματική παρουσία του.
Τέσσερα χρόνια μέ τά εὐεργετικά δωρήματά του.
Τέσσερα χρόνια μέ τίς δαψιλές εὐλογίες του...
Ἄς ἔχουμε ὅλοι τήν εὐχή του καί τήν ἐλπίδα ὅτι θά μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός νά τόν συναντήσουμε πάλι, ὅταν μᾶς καλέσει ὁ Κύριος, στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν! Ἀμήν.
Blogger
* * *
Ἀδέλφια μου, γονατίζετε καί προσεύχεσθε. Καί ὅλοι μας νά σπεύσουμε νά πᾶμε στό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ. Αὐτό μᾶς διδάσκει τήν βαθειά ταπείνωσι, τήν ἀκτημοσύνη, τήν ἁπλότητα πού πρέπει νά ἔχουμε σέ ὅλη μας τήν ζωή. Ἔχουμε, ἀκόμη, λίγες μέρες γιά τά Χριστούγεννα. Ἑτοιμασθῆτε, πλησιάσετε τήν Ἐκκλησία, ἐξομολογηθῆτε, κοινωνῆστε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, συμφιλιωθῆτε μεταξύ σας, δῶστε παράδειγμα μέσα στήν κοινωνία, παράδειγμα ἀναφορᾶς καλῆς, καί ὅλα, ἀδελφοί μου, ὁ Θεός θά τά φέρη βολικά, ὥστε καί ἀπό τήν κρίσι αὐτή νά βγοῦμε καί ἀπό τόν σκοταδισμό, στόν ὁποῖο μπήκαμε, νά ἐξέλθουμε ἀβλαβεῖς, χωρίς νά ὑποστοῦμε μεγαλύτερες συνέπειες.
Κρατᾶτε, ἀδέλφια μου, αὐτά πού πήραμε: τό φῶς, τήν ἀλήθεια, τήν ἀγάπη, τήν δικαιοσύνη, τήν διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου καί θά δοῦμε καλύτερες ἡμέρες. Ὁ Θεός καί ἡ Παναγιά μαζί μας! Ἀμήν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος
                                                                      * * *          

Χριστιανοί ἀγαπᾶτε. Ναί, ἀγαπᾶτε ἐχθρούς καί φίλους. Ἀγαπᾶτε μικρούς καί μεγάλους. Ἀγαπᾶτε δικαίους καί ἁμαρτωλούς. Ἀγαπᾶτε λευκούς καί μαύρους. Ἀγαπᾶτε ἐρυθρούς καί κιτρίνους. Ἀγαπᾶτε ὅλα τά πλάσματα τοῦ Θεοῦ, γιατί ὅλοι εἶναι παιδιά τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης!                 

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

 * * *
Ἀδελφέ μου!
Ἔχεις τό Εὐαγγέλιο; Ἄν δέν τό ἔχης, πρέπει νά τό προμηθευθῆς. Ἄν τό ἔχης, κράτησέ το στά χέρια σου. Κάνε το ἀχώριστο σύντροφό σου, φίλο σου, ὁδηγό καί πυξίδα τῆς ζωῆς σου.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

* * *
EΠΙΣΚΕΨΗ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΗΝ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ «ΛΥΔΙΑ»

...Οἱ δύο Ἱεράρχες (σ.σ. Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος καί Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σερρῶν καί Νιγρίτης κ. Θεολόγος) κατέθεσαν τῆς καρδιᾶς τους τό ἀπόθεμα καί τόν πλοῦτο τῶν ἐκκλησιολογικῶν αἰσθημάτων τους πρός τό πρόσωπο καί τό ἔργο τοῦ ἀειμνήστου Πατρός καί Γέροντος τῆς Ἀδελφότητος κυροῦ Θεοφίλου. Καί ἀναθυμηθήκαμε ὅλοι μέ συγκίνηση, βλέποντας καί ἀκούοντας καί τούς δύο νά μιλοῦν γιά τόν Γέροντά μας, τήν ἀνάλογη διθυραμβική ἐπιφώνηση, τήν ὁποία προτάσσει στόν Ἐπιτάφιο Λόγο του πρός τόν Μ. Ἀθανάσιο ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, τήν ἑξῆς: «Ἀθανάσιον (Θεόφιλον) ἐπαινῶν, ἀρετήν ἐπαινέσομαι... ὅτι πᾶσαν ἐν ἑαυτῷ συλλαβών εἶχε τήν ἀρετήν, ἤ, τό γε ἀληθέστερον εἰπεῖν, ἔχει».
Τοῦτο προκύπτει καί τοῦτο εἰσπράξαμε ἀπό τήν ἀναφορά τῶν δύο Ὑψηλῶν Ἱεραρχῶν: Ὅτι ὁ Γέροντας Θεόφιλος μόχθησε, πάλαιψε, ὑπέφερε, ἔχυσε ἱδρῶτα, δάκρυα καί αἷμα, ἀνάλωσε ὅλη τήν ζωή του, ἀπέρριψε προτάσεις δελεαστικές, παρέμεινε ὄρθιος, ἀγωνιστής ἐπί τῶν ἐπάλξεων, πρόμαχος τῆς ἀληθείας, «πιστός ἄχρι θανάτου» (Ἀποκ. β΄ 10)˙ στερήθηκε πολλά, δέν ἔδωσε «ἀνάπαυσιν τοῖς κροτάφοις του» (Ψαλμ.131,4), «ὤδινεν ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστός» (Γαλ. δ΄ 19) στίς καρδιές καί στήν ζωή τῶν Ἀδελφῶν καί τῶν ἄλλων τέκνων του. Καί «θεία νεύσει» καί «ἰσχύι πολλῇ» πραγματοποίησε τό θεϊκό ὅραμά του: Νά στήσει ἕναν Ἄμβωνα στήν Ἑλληνική Μακεδονία, ὥστε δι’ αὐτοῦ νά ἐξέρχεται ὁ εὐαγγελικός λόγος καί νά διέρχεται «εἰς πᾶσαν τήν γῆν»... (Ψαλμ. 18,4).
Ναί, εἶναι ὁ πατήρ Θεόφιλος ἐφάμιλλος τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, αὐτό τό ξαναδηλώσαμε, ἀφοῦ ἀνταποκρίθηκε θεαρέστως καί θεοφιλῶς στίς προκλήσεις τῶν καιρῶν του καί ἀνέδειξε ἔργο, τό ὁποῖο ἀποπνέει τό ἄρωμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἀποβαίνει «ὡς δρόσος Ἀερμών» καί «τά ὁρμήματά του εὐφραίνουσι τήν πόλιν τοῦ Θεοῦ» (Ψαλμ. 45,4).

Ἑπομένως, «οὐ μικρόν τό μικρόν, ὅταν εἰς μέγα ἐκφέρῃ», κατά τόν ἱερό Ἰωάννη Δαμασκηνό. Καί τοῦτο πρέπει νά τό συνειδητοποιήσουμε ὅλοι, τόσο οἱ ἐντός, ὅσο καί οἱ ἐκτός τῆς Ἀδελφότητος.
κ. Ν. Νικολαΐδη, Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου  Ἀθηνῶν

* * *

Ο ΠΑΤΕΡ!


Σέ Γραφεῖο ἐκκλησιαστικῆς ὑπηρεσίας, ἕνα πρωϊνό... χρόνια πρίν... καλεῖ τό τηλέφωνο... Ἀπό τήν ἄλλη ἄκρη τῆς τηλεφωνικῆς γραμμῆς ἀκούγεται μία βροντερή φωνή: «Χαίρετε! Ὁ πάτερ εἶμαι, ἀπό τήν Ἀσπρο­βάλτα...»
Ὁ Πάτερ! Ἕνας ἅγιος, φωτισμένος, ταπεινός, παραδοσιακός, αὐ­θεντικός, ρηξικέλευθος, ὁραματιστής, πρωτοπόρος, τολμηρός, ἕνας..., ἕνας..., Ἕνας ἱερέας τοῦ Ὑψίστου, πού τίμησε τήν ἱερωσύνη του, πού καθαγίασε τό ράσο του, πού πίστευε μέ ὅλο του τό εἶναι στήν ἀποστολή τοῦ ἱερέως, ἕνας ἀληθινός ἐκπρόσωπος τοῦ Θεοῦ πάνω στήν γῆ...
Δέν ἐπιθυμοῦσε ὀπαδούς, δέν παραβίαζε τήν ἐλευθε­ρία τοῦ ἄλλου, δέν ἀπαιτοῦσε, δέν  ὑποχρέωνε, δέν πίεζε, δέν ἐξανάγκαζε, δέν..., ἁπλά, ἐνέπνεε!
Ποτέ του δέν μᾶς ἀπεκάλεσε «τέκνα μου»˙ ποτέ του δέν ἄφησε νά τόν ἀποκαλοῦμε «γέροντα»˙ ἀγαποῦσε τήν λέξη «πάτερ»˙ μόνο αὐτήν ἤθε­λε. Ἔνιωθε τήν πατρότητα μέχρι τό μεδούλι του.  Ἦταν πατέρας πραγμα­τικός, στοργικός, ἐπιεικής, συγχωρητικός. Συμβούλευε, περίμενε, συνέ­πασχε, συμπονοῦσε, ἐπιτιμοῦσε, παιδαγωγοῦσε, ἀγαποῦσε! Πόσο ἀγαποῦσε!... «τεκνία μου, οὓς πάλιν ὠδίνω μέχρις οὗ μορφωθῇ Χριστὸς ἐν ὑμῖν».
Πάτερ... εἶναι κλητική προσφώνηση. Μέ τόν... Πάτερ ὅμως ἔγινε ἄκλιτη λέξη σέ ὅλες τίς πτώσεις! Ὁ Πάτερ, τοῦ Πάτερ, τόν Πάτερ... Ἰδιόμορφο; Ἰδιάζον; Ξεχωριστό; Ναί, ὁ Πάτερ καί τά τοῦ Πάτερ ἦταν ξεχωριστά, μοναδικά, ἀσύγκριτα, ἀνεπανάληπτα!
«Ἐάν γάρ μυρίους παιδαγωγούς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ’ οὐ πολλούς πατέρας». Ὁ Παύλειος λόγος βρίσκει ἀπόλυτη ἐφαρμογή στόν Πάτερ, στόν Πάτερ ἀπό τήν Ἀσπροβάλτα!
 Ἕνα κατ’ εὐφημισμόν «τέκνο» του.

* * *

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΕΠΙ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΡΙΩΝ ΕΤΩΝ 
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΚΥΡΙΟΝ ΕΚΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ
ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΥ
24 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016

ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ
ΝΕΑΣ ΚΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ
π.ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ
Ὁ π. Θεόφιλος ἦταν ὁ ἄνθρωπος αὐτός τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εὐκαίρως ἀκαίρως κήρυττε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἦταν ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ πού ἔβαλε στόχο στήν ζωή του νά ἀκούσει τόν λόγο τοῦ Θεοῦ ὄχι μία μικρή κοινωνία ἀνθρώπων, ὄχι μία μικρή πόλη, ὄχι ἕνα μικρό ἔθνος. Ἀλλά νά διαδοθεῖ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ σέ ὅλο τόν κόσμο. Διότι μέσα στήν καρδιά τοῦ π. Θεοφίλου εἶχε εἰσέλθει ἐκείνη ἡ καλή ἀγωνία γιά νά κηρυχθεῖ τό Εὐαγγέλιο εἰς πάντα τά ἔθνη!...
Ἄλλοι εἶπαν ὅτι ἦταν ἀποστολικός ἄνδρας. Καί ἦταν. Ἄλλοι εἶπαν ὅτι ἦταν κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου. Καί ἦταν. Ἄλλοι εἶπαν ὅτι ἦταν μέγας κοινοβιάρχης. Καί ἦταν. Ἐμένα ἐπιτρέψτε μου νά πῶ ὅτι ὁ π. Θεόφιλος ἦταν ὁ ἄνδρας αὐτός πού τολμοῦσε νά κάνει πράγματα μέσα στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο πού ἄλλοι δέν τό τόλμησαν ποτέ. Τόλμησε νά πάρει τήν σύγχρονη τεχνολογία καί νά τήν ὑποτάξει στίς ἀνάγκες τοῦ Εὐαγγελίου. Κι αὐτό δέν εἶναι εὔκολο. Ὅσοι γνωρίζουν τά θρησκευτικά δρώμενα, μποροῦν εὔκολα νά κατανοήσουν πόσο σπουδαῖο ἦταν τό τόλμημα τοῦ π. Θεοφίλου. Νά ἀνοιχθεῖ πρός τά ἔθνη, πρός τούς λαούς, πρός τόν κόσμο, πρός πιστούς καί ἀπίστους μέ ἕναν σύγχρονο τρόπο καί νά χρησιμοποιήσει ὅλους αὐτούς τούς λεγομένους κοσμικούς τρόπους μεταδόσεως μηνυμάτων, γιά νά μεταδώσει τό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου.
Αὐτό, κυριολεκτικά, τόν ἔκανε νά διακριθεῖ, νά πρωτοπορήσει, νά εἶναι σπουδαῖος, ἴσως καί μοναδικός. Αὐτό τόν ἔκανε νά τόν θαυμάζουμε ἐμεῖς, πού, παρόλο πού ἤμασταν σέ νεότερη ἡλικία, δέν μπορούσαμε νά προλάβουμε τά τολμηρά του βήματα καί τίς μεγάλες του πτήσεις...
Ὁ π. Θεόφιλος θά μείνει εἰς τόν αἰῶνα, γιατί μέ τήν ζωή καί τήν ἄσκησή του, μέ τόν ἀγώνα του καί τήν ἱεραποστολή του, μέ τό ἐκκλησιαστικό του φρόνημα –καί αὐτό τό ὑπογραμμίζω, ὅτι εἶχε ἀκραιφνές ἐκκλησιαστικό φρόνημα- ἔδωσε δείγματα δικαιοσύνης κατά Χριστόν καί ὁσιότητος.
Αὐτό πού τόν καταξιώνει εἶναι ὁ πόθος του γιά τήν ἐγκαθίδρυση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ ἐπί τῆς γῆς. Καί αὐτό, ἐπίσης, πού τόν καταξιώνει σ’ ἐμᾶς ὡς δίκαιο ἄνδρα εἶναι τό ἀσκητικό του φρόνημα, πού παρέμεινε ἀσκητικό μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του...
Ὁ π. Θεόφιλος, λοιπόν, πού μνημονεύσαμε σήμερα, δέν ἔπαυσε νά ζεῖ. Ζεῖ εἰς τόν αἰώνα. Ζεῖ ἀναμένοντας τήν κοινή Ἀνάσταση. Ζεῖ ἀναμένοντας τούς δικούς μας κόπους, τούς δικούς μας ἀγῶνες καί τίς δικές μας θυσίες. Διότι, ἄν θέλουμε πραγματικά νά τιμήσουμε τόν π. Θεόφιλο, τότε ὀφείλουμε νά βαδίσουμε στά χνάρια του καί νά ἀκολουθήσουμε τήν ὁδόν του. Τήν εὐλογημένη αὐτή ὁδό, τήν ὁποία ὁ ἴδιος περπάτησε καί τήν ὁποία ὁ ἴδιος ἔφερε εἰς τέλος καί γι’ αὐτό ἔλαβε ἀπό τόν δικαιοκρίτη Κύριό μας τόν δίκαιο ἔπαινο καί τά ἄθλα τῶν ἀσκητικῶν καί ἱεραποστολικῶν του ἀγώνων.

Ἄς ἐμπνευστοῦμε κι ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, ἀπό αὐτά πού ἐμπνεύστηκε ὁ π. Θεόφιλος. Κι ἄς πράξουμε στήν ζωή μας αὐτά τά ὁποῖα ἔπραξε ὁ π. Θεόφιλος. Γιά νά μποροῦμε σήμερα νά τόν τιμοῦμε ὡς ἕναν Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας μας, ὡς ἕνα δίκαιο καί ὅσιο ἄνδρα, ὡς ἕναν ἀληθινό λευΐτη, ὁ ὁποῖος ἐκδαπανήθηκε σέ ὄλη του τήν ζωή γιά τήν ἐπιφάνεια τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ καί γιά τήν σπορά τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου εἰς πάντα τά ἔθνη.

* * *

Ἄς μήν ἀπογοητευώμεθα. Τό σκοτάδι δέν εἶναι ἀνίκητο. Τό φῶς ὑπάρχει. Εἶναι ὁ Χριστός! Τό φῶς ἦλθε! Ὁ Χριστός ἐγκαθίσταται καί στήν δική μας Γαλιλαία. Καί ἡ δική μας καρδιά μιά Καπεναούμ, ἕνας θρόνος τοῦ Χριστοῦ.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

* * *

Ἀδελφέ μου,
στόν Χριστιανισμό, ἡ θρησκευτική ἐμπειρία εἶναι ἀπαραίτητος γιά μιά ἐπιτυχημένη θρησκευτική ζωή. Ἡ βάσις τῆς πίστεώς μας εἶναι τότε «Γεύσασθε καί ἴδετε ὅτι Χριστός ὁ Κύριος». Ὅποιος αἰσθανθῆ τήν γλυκύτητα τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, ὅποιος δροσισθῆ μέ τά κρυστάλλινα νερά τοῦ Εὐαγγελίου, ὅποιος ἀφήση τήν χάρι τοῦ Θεοῦ νά ἀγγίζη τήν καρδιά του, μένει γιά πάντα πιστός καί ἀχώριστα ἑνωμένος μέ τόν Κύριο.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

* * *


Ἔλεος, εὐσπλαγχνία, ἀγάπη, καλωσύνη στόν ἁμαρτωλό χρειάζεται. Μήν τόν πετροβολᾶτε τόν ἁμαρτωλό. Μήν τόν λιθοβολεῖτε. «Ὁ ἀναμάρτητος ὑμῶν πρῶτος βαλέτω λίθον ἐπ’ αὐτήν, εἶπε ὁ Χριστός.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος


* * *

...Κάνε Κύριε τό μικρό ποίμνιο νά μεγαλώσει˙ ἡ στρατιά νά αὐξηθεῖ. Ἀξίωσε νά ἀναδειχθοῦν γενναῖοι μαχηταί, μέ πόθον μαρτυρίου. Ἀνάδειξε καί στήν ἐποχή μας τούς μάρτυράς Σου. Κάνε, Κύριε, τίς μικρές συνοδεῖες φυτώρια μαρτύρων, νυμφῶνες θείους, ἑστίες ἀγγέλων πού θά ὑμνοῦν τόν πανάγιον ὄνομά Σου εἰς αἰῶνας αἰώνων.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος



Θαρραλέοι ἀγωνιστές καί μαχητές τοῦ καλοῦ καί τοῦ ὡραίου, τῆς ἀρετῆς καί
τῆς ἁγιότητος, γιά τήν σωτηρία τοῦ καθενός ἀνθρώπου, γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, γιά τήν κατάκτησι τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, τῆς ὁποίας εἴθε ὅλοι νά ἀξιωθοῦμε. Ἀμήν.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

* * *


...δεόμεθα ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ ἀλήστου μνήμης καὶ ἀναγνωριζομένης εὐρυτέρας ἐκκλησιαστικῆς, πνευματικῆς καὶ κοινωνικῆς προσφορᾶς σεβασμίου καὶ ἀληθῶς θεοφιλοῦς ὀνόματι καὶ πράγματι Γέροντός σας, τοῦ ὄντως πνευματικοῦ γεννήτορός σας ἐν Χριστῷ, ὁ ὁποῖος ἐνεπιστεύθη εἰς ὑμᾶς ὡς ἱερὰν παρακαταθήκην τὴν συνέχισιν μετὰ συνεπείας καὶ πιστότητος, τοσοῦτον εὐθυνοφόρου ἔργου ἐνισχύσεως ἐν Χριστῷ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, διὰ τῆς προσευχῆς, τοῦ λόγου καὶ τῶν ἀπαριθμηθέντων ποικίλων μέσων, ἀθορύβως, ἐν σεμνότητι, ἐν  ἀφανείᾳ, ἐν ταπεινώσει.
Κατανοοῦμεν, εὐλαβέσταται ἀδελφαὶ καὶ θυγατέρες ἐν Χριστῷ, τὸν πόνον ἐκ τῆς σωματικῆς ἀπουσίας τοῦ μακαριστοῦ Γέροντός σας, εἴμεθα ὅμως βέβαιοι ὅτι ἐπιβεβαιοῦσαι καθ᾿ ἑκάστην τὴν κλῆσίν σας, συνεχίζετε καρποφόρως νὰ πολυπλασιάζετε, κατὰ τὸ παράδειγμα καὶ τὴν διδαχὴν ἐκείνου, τὸ πολυωφελὲς ἔργον τῆς ἐν τῷ πνευματικῷ γεωργίῳ πολυμεροῦς διακονίας καὶ ἐκδαπανητικῆς ἀγάπης σας...
Κατανοοῦμεν ἀσφαλῶς τὸ κενόν, τὸ ὁποῖον κατέλιπεν ἡ κοίμησις τοῦ πνευματικοῦ σας πατρός, ὁ ὁποῖος ἐσφράγισε τὴν κατὰ Θεὸν πορείαν τῆς Ἀδελφότητος καὶ ἑκάστης ἐξ ὑμῶν προσωπικῶς. Περὶ τοιούτου πνευματικοῦ πατρός, ἄλλωστε, ὁμιλεῖ καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφων πρὸς τοὺς Κορινθίους (Α΄ δ΄, 15), ὅτι εἶχον κατὰ τὴν πνευματικήν των ζωὴν πολλοὺς διδασκάλους, ἀλλὰ μόνον ἕνα πατέρα, ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος τοὺς ἀνεγέννησεν ἐν Χριστῷ διὰ τοῦ εὐαγγελίου, διὰ τῶν πολλῶν κόπων καὶ τῶν φροντίδων, διὰ τῶν δακρύων καὶ τῶν θλίψεων...

Α.Θ.Π. Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ 
κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΛΥΔΙΑΣ ΑΣΠΡΟΒΑΛΤΑΣ 21-4-2015



                                                             * * *

...Τό κήρυγμα τοῦ πατρός Θεοφίλου ὑπῆρξε πάντοτε ζωντανό... πάντοτε ἐπίκαιρον... Πολλούς σταυρούς ἐσήκωσε ὁ Γέρων Θεόφιλος, ἀλλά ὅλους πάντοτε μέ ὑπομονήν. Μέ καρτερίαν, μέ χριστιανικό φρόνημα. Καί συκοφαντήθηκε, καί λοιδορήθηκε, καί πολεμήθηκε. Ἀλλά ἐκεῖνος παρέμενε ὀρθός, ὅπως ἀκριβῶς εἰς τά λιμάνια στέκονται ὄρθιοι οἱ λιμενοβραχίονες, ὅπως ἀκριβῶς στέκονται ὄρθιοι ἐκεῖνοι οἱ φωτεινοί στύλοι πού δίνουν φῶς εἰς τόν κόσμον.
...Τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος καί ἀδελφοῦ μας ἱερομονάχου Θεοφίλου ἄς εἶναι ἡ μνήμη αἰωνία! 
Καί ἡ προσευχή του ἄς εἶναι μετά τῆς Ἐκκλησίας καί μετά πάντων ἡμῶν, ἔτσι ὥστε ὁ Κύριος καί Δεσπότης τῆς Ἐκκλησίας νά φέρνει εἰς τήν Ἐκκλησίαν Του καλούς καί τιμίους ἐργάτας πρός ἁγιασμόν τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καί πρός παράκλησιν καί στηριγμόν τοῦ χριστωνύμου λαοῦ Του. Ἀμήν
ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΕΡΡΩΝ ΚΑΙ ΝΙΓΡΙΤΗΣ κ. ΘΕΟΛΟΓΟΣ

* * *
Νά μετανοήσουμε ἀδελφοί μου, εἰλικρινά καί νά ζητήσουμε τό ἔλεος καί τήν εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ, ὥστε περπατώντας τόν δρόμο τῆς μετανοίας, μέ τήν χάρι τοῦ Θεοῦ, νά μποροῦμε ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως νά παρουσιάσουμε τά ἔργα τῆς ἀγάπης καί τῆς καλωσύνης, γιά νά ἐπιτύχουμε τήν σωτηρία καί τήν λύτρωσι τῆς ψυχῆς μας.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
* * *
Τήν Παρασκευή, 30-1-2015 μνήμη των Αγίων Τριών Ιεραρχών, τελέσθηκε αρχιερατικό μνημόσυνο του αειμνήστου πατρός ημών Θεοφίλου Ζησοπούλου, στον Ιερό Ναό Αγίας Λυδίας στην Ασπροβάλτα, επί τη συμπληρώσει δύο ετών από την εις Κύριον εκδημία του. 


Τό νά λείπει ἕνας ἠγέτης, εἶναι ἕνας λόγος, ἀλλά τό νά ἀντιμετωπίσης τά προβλήματα ἑνός ἠγέτου εἶναι πολύ μεγάλο πρᾶγμα...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
* * *

...Ἡ γνώμη τοῦ κόσμου στόν κάλαθο τῶν ἀχρήστων. Ἡ γνώμη τοῦ κόσμου κάτω ἀπό τά ὑποδήματά μας.

Ἡ γνώμη τοῦ Θεοῦ, τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, πάνω ἀπό τό κεφάλι μας, ρυθμιστής τῆς σκέψεώς μας καί τῶν χτύπων τῆς καρδιᾶς μας...
* * *
...Νά ἐμπιστευόμαστε τούς ἑαυτούς μας στά χέρια τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός τρέφει τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ, φροντίζει τά ἄνθη τοῦ ἀγροῦ, πολύ δέ περισσότερο φροντίζει γιά τά παιδιά Του, γιά τούς δικούς Του ἀνθρώπους, γιά μᾶς τούς χριστιανούς...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
* * *
...Πολλές φορές σκέπτομαι πόσα πράγματα καί πόσες εὐλογίες καί τί χαρές, δέν μᾶς χάρισε ὁ Κύριός μας. «Τί ἀνταποδώσωμεν τῷ Κυρίῳ περί πάντων ὧν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν». Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πρέπει νά Τόν εὐχαριστοῦμε, μά πιό πολύ ἐμεῖς ὅλοι πού μᾶς ἀξιώνει νά γίνουμε τά ἱερά Του σφάγια στόν βωμό τῆς ἀγάπης Του... 

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος
*  *  *
...Πολλές εἶναι οἱ πτώσεις μας, Κύριε. Πολλές οἱ ἀδυναμίες μας, πολλά τά τραύματά μας. Ποιός, Κύριε, μπορεῖ νά ἀπαριθμήση τίς σκοτεινές μας ὧρες πού τό φῶς μας ἔσβυνε, πού τό μυαλό μας θόλωνε, πού τά πόδια μας τρικλύζανε, πού οἱ δυνάμεις μᾶς ἐγκατέλειπαν καί οἱ πτώσεις μας ἡ μία διαδέχονταν τήν ἄλλη... Χάσαμε τόν προσανατολισμό μας. Λησμονήσαμε τήν ἀποστολή μας... Σέ προδώσαμε πολλές φορές στήν πιό κρίσιμη ὥρα...
Χάρισέ μας πίστι φλογερά... Δίνε θάρρος καί δύναμι νά συνεχίσουμε... 

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος
* * *
Γιά ὅλους ὁ Θεός κατεργάζεται ἕνα ἔργο σωτηρίας. Μήν ἀπελπίζεσθε! Ἐλπίζετε στό ἔλεος καί στήν εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

* * *


Ὁ Χριστός συνέτριψε τήν ταφόπετρα ὅλων τῶν μνημάτων. Ἐσύ, γιατί μένεις ἀκόμη στό δικό σου μνῆμα;

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
* * *
...Ὅταν ἀναλογιζώμεθα τήν ἰδική μας ἁμαρτωλότητα καί τοῦ Κυρίου τήν μεγαλειότητα πάντα θά ταπεινούμεθα, θά κύπτωμεν τόν αὐχένα, θά κάμπτωμεν τά γόνατα καί θά λέγωμεν πάντα τό «Μνήσθητί μου Κύριε ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου»...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
* * *
...δέν θά κλαύσουμε γιά τόν ἄνθρωπό μας, πού ἔφυγε ἐκ τοῦ ματαίου τούτου κόσμου; Ἀσφαλῶς καί θά κλαύσουμε. Ἄν δέν κλαίγαμε θά ἤμασταν ἀπάνθρωποι... Καί ὁ Κύριός μας ἐδάκρυσε διά τόν ἀποχωρισμό τοῦ Λαζάρου... δέν χάνεται ὁ ἄνθρωπος μετά τόν θάνατο, δέν χάνεται τό πρόσφιλές μας πρόσωπο. Ταξιδεύει, ὅπως ταξιδεύει κάποιος μέ τό τραῖνο... Χαιρετιόμαστε μέ δάκρυα στά μάτια...
...Στήν χώρα τῆς αἰωνιότητος μεταφέρεται καί κάθε κεκοιμημένος. Δέν εἶναι ἡ ἐξαφάνισις τῶν προσφιλῶν μας προσώπων ὁ θάνατος, ἀλλά ἡ ἀναχώρησις καί ἡ κοίμησις αὐτῶν.
«Ἐάν τε οὖν ζῶμεν, ἐάν τε ἀποθνήσκομεν, τοῦ Κυρίου ἐσμέν»...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
* * *
π. Θεόφιλος Ζησόπουλος
Ἀναφορά εὐγνωμοσύνης



Πέρασε ἕνας χρόνος ἀπό τήν εἰς Κύριον ἐκδημία τοῦ πνευματικοῦ μου πατρός Θεοφίλου Ζησοπούλου. Τί λέω; μόνον πατρός; Μεγάλου εὐεργέτου μου!
Θυμᾶμαι πῶς ἡ μεγάλη ἀγάπη του στόν Θεό, πού ἐκφραζόταν ἀγκαλιάζοντας τίς ποικίλες ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων, ἔδωσε τέλος στίς ταλαιπωρίες πού συνόδευαν τήν ζωή μου κατά τήν Α΄ τάξη τοῦ Γυμνασίου. Μικρό κοριτσάκι, χωριατόπουλο, φτωχό καί ταλαιπωρημένο, ἡ δίψα γιά μάθηση μέ ἔφερε στήν πόλη τοῦ Κιλκίς τό σχολικό ἔτος 1959-60.
Δύσκολα χρόνια. Μόνη μου ἔπρεπε νά μένω σέ ἕνα ἀκατοίκητο ἰσόγειο σπίτι, χωρίς καμμία ἄνεση. Ἀγωγίες καί χτυποκάρδια ὅλη τήν νύχτα ἦταν ἡ συντροφιά μου. Τήν ἡμέρα συχνά νηστική, καί χωρίς ζεστασιά τίς χειμωνιάτικες ἡμέρες καί νύχτες.
Ἕνα παλιό φορτηγό λεωφορεῖο, ὅλο κι ὅλο, ἐκτελοῦσε κάθε Σάββατο ἕνα δρομολόγιο ἀπό τό χωριό μου γιά τήν πόλη. Τί νά σοῦ στείλουν; καί πῶς νά τό φυλάξεις; Ὅλα ἀνύπαρκτα ἐκεῖνα τά χρόνια.
Σέ ὅλες αὐτές τίς ταλαιπωρίες ἔδωσε τέλος τό μεγαλεπήβολο σχέδιό Σας, σεβαστέ μου, ἀείμνηστε ἅγιε γέροντα, πατέρα Θεόφιλε. Δημιουργήσατε ἐκείνη τήν ζεστή τότε φωλιά, τό οἰκοτροφεῖο, καί μᾶς μαζέψατε, πολλά παιδιά, ἀνάμεσα κι ἐγώ. Κι ἔτσι δώσατε τέλος στήν πεῖνα, στήν μιζέρια καί τίς ταλαιπωρίες μας. Καί δέν σταματήσατε μόνον ἐκεῖ. Συνεχίσατε τήν προστασία μας καί στήν Θεσσαλονίκη, γιά ὅσα παιδιά δέν εἴχαμε κάπου ἀλλοῦ νά ἐξυπηρετηθοῦμε ὡς φοιτήτριες. Ὅλα τά ἐφρόντισε ἡ Θεία Πρόνοια διά μέσου τῆς δικῆς Σας πυρφόρου καρδιᾶς.
Δέν θά ἀναφερθῶ σέ ὅλο τό ἄλλο ἔργο Σας, κοινωνικό, θρησκευτικό, ἱεραποστολικό. Ἔχουν ἀναφερθεῖ ἄλλοι καί τό ἔχουν περιγράψει περίλαμπρα.
Πασχίζατε γιά ΧΡΙΣΤΟ καί ΕΛΛΑΔΑ, τά δύο μεγάλα ἰδανικά πού θέλατε νά φυτέψετε βαθιά μέσα στίς ψυχές μας. Κάτω ἀπό τό ἅγιο πετραχήλι Σας ἔβρισκα κάθε φορά ἀνάπαυση καί ξεκούραση σέ ὅλες τίς δύσκολες στιγμές τῆς ζωῆς μου.
Πολλές ψυχές ταλαιπωρημένες κατέφευγαν στόν «προθάλαμο τοῦ Παραδείσου», ὅπως τόν ἀποκαλοῦσα καί τόν ἀποκαλῶ, στόν χῶρο Σας, ἐκεῖ στήν Ἀσπροβάλτα. Εἶναι τό Κέντρο Ἐσωτερικῆς καί Ἐξωτερικῆς Ἱεραποστολῆς τῆς Ἀδελφότητός Σας. Ἐκεῖ κατέφθαναν πολλές ψυχές γιά λίγη ξεκούραση καί πνευματικό ἀνεφοδιασμό, ὥστε ἀνανεωμένες νά συνεχίσουν τόν ἀγῶνα τῆς ζωῆς.
Ὁ καλός Θεός ὅμως, κάποια στιγμή, στίς 29 Ἰανουαρίου 2013, Σᾶς πῆρε ἀπό κοντά μας. Καί ἐμεῖς, πού γευθήκαμε τούς καρπούς τῆς θείας ἀγάπης Σας, νιώσαμε βαθιά τήν ὀρφάνια. Ἡ μνήμη Σας θά μείνει γιά πάντα στίς καρδιές μας.
Ὁ Θεός νά ἀναπαύσει τήν ψυχή Σας μετά τῶν ἐκλεκτῶν καί τῶν ἁγίων Αὐτοῦ. Τό ἀξίζετε, σεβαστέ πνευματικέ μου πατέρα˙ μεγάλε μου Εὐεργέτα.
ΕΥΑ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ
Περιοδικό «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ»
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ-ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2014

*  *  *
ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2014
ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΑΟΙΔΗΜΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ
π. ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΥ
Ὁ ραδιοτηλεοπτικός σταθμός «4Ε» καί ὁ ραδιοφωνικός σταθμός «Λυδία ἡ Φιλιππησία» μέ τά ποικίλα προγράμματά τους καθοδηγοῦν, παιδαγωγοῦν, διαφωτίζουν, συμβουλεύουν, στηρίζουν, τονώνουν, ἐνισχύουν, ἐνδυναμώνουν, ψυχαγωγοῦν μικρούς καί μεγάλους, παρηγοροῦν ἀσθενεῖς καί ἀνήμπορους, συντροφεύουν μοναχικούς καί ὁδοιπόρους, στερεώνουν «ἀσθενεῖς τῇ πίστει», χειραγωγοῦν ἐν Χριστῷ, μάχονται στίς ἐπάλξεις, ἀντιστέκονται στά παμφλάζοντα κύματα τοῦ κακοῦ, διαφυλάττουν τά ἱερά καί τά ὅσια τῆς φυλῆς μας καί ὑπηρετοῦν τόν Χριστό καί τήν Ἑλλάδα!
 Ὁ ἀείμνηστος ἀγωνιστής κληρικός, ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ὁ ἐμπνευστής καί ἱδρυτής τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς Ἀδελφότητος «ΛΥΔΙΑ», τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ «Λυδία ἡ Φιλιππησία» καί ὁ ἀναμορφωτής καί συνεχιστής τοῦ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ «4Ε», ἀγωνίσθηκε μέ θερμότατο ζῆλο, μέ θεϊκό θάρρος καί παρρησία, γιά νά κρατήση τόν πιστό λαό τοῦ Θεοῦ στήν ἀνόθευτο χριστιανική πίστι. Ὡς καλός ποιμένας ἐργάσθηκε καί κοπίασε γιά τήν λογική ποίμνη τοῦ Χριστοῦ, μέ μοναδικό του πόθο τήν ἐγκαθίδρυσι τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ στήν Πατρίδα μας καί στόν κόσμο ὁλόκληρο.
Σέ μιά ἐποχή ἀμφισβητήσεως τῶν πάντων, ἀντιφάσεων καί ἀδικίας, ἀπαξιώσεως τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν, τῶν ἑλληνοχριστιανικῶν ἰδεωδῶν, ἐπιτακτική εἶναι ἡ ἀνάγκη τόσο ἡ «4Ε» ὅσο καί ἡ «Λυδία ἡ Φιλιππησία» νά σταθοῦν ὄρθιες στά κάστρα, νά πολεμήσουν στά χαρακώματα, νά μήν ξεπουλήσουν τά πρωτοτόκια, νά συνεχίζουν νά ἀντιστέκονται καί νά δίδουν τήν μαρτυρία τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος, τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἑλλάδος, ἀκολουθῶντας πιστά καί ἀπαρασάλευτα τήν πορεία πού χάραξε ὁ φωτισμένος καί πνευματέμφορος ἐκκλησιαστικός πατήρ, ὁ ὁποῖος ἔδωσε καί τό αἷμα τῆς καρδιᾶς του γιά νά ἑδραιωθοῦν τά μεγαλόπνοα αὐτά ἔργα τοῦ Θεοῦ. 

...έλεγε.

* * *

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΥ:

***
...Μέ τήν ταπείνωσι θά κρατοῦμε τήν Χάρι καί ἔτσι μέ τόν δικό μας ἀγῶνα καί τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ θά δουλεύουμε, θά δίνουμε τήν μάχη, θά νικοῦμε καί θά κερδίζουμε τό στεφάνι. Ἄς εἴμαστε πάντοτε οἱ νικηταί μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
***
Δεῖξε τήν θερμή ἀγάπη στόν ἀδελφό σου, νά σπάση ὁ πάγος πού χωρίζει τίς καρδιές σας.  Δεῖξε ἀγάπη καί σ’ αὐτόν πού σέ ἀδίκησε. Δεῖξε ἀγάπη ἀκόμη καί στόν ἐχθρό σου. Αὐτό εἶναι τό μεγαλεῖο τοῦ χριστιανισμοῦ. Οἱ χριστιανοί δέν ἀγαποῦν μόνον, ὅσους τούς ἀγαποῦν, ἀλλά καί ἐκεί­νους πού τούς μισοῦν καί αὐτούς ἀκόμη, πού ἀνήκουν στόν κατάλογο τῶν ἐχθρῶν.



Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
***
Λαχτάρησα γιά εὐτυχία καί ψηλά­φησα τά χέρια Σου.
Δίψασα γιά χαρά καί ἀκούμπησα τά πόδια Σου.
Ἐπίθυμησα τήν σιγουριά καί τήν ἀσφά­λεια καί ἄγγιξα τήν λογχισμένη Σου πλευρά.
Νοστάλγησα γιά ζωή καί ἔπιασα τίς πληγές τῆς κεφαλῆς Σου.
Καί μετά... ταπεινά, ἀλλά μέ πίστη καί βεβαιότητα ὡμολόγησα: «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου».

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

                                                                             ***

Ὅποιος ἐναποθέτει στά χέρια τοῦ Θεοῦ τά προσωπικά του καί οἰκογε­νειακά του προβλήματα, ἀπομα­κρύνει τό νέφος τῶν ἀνησυχιῶν πού τόν πνίγει μέ τά δηλητηριώδη καυσα­έριά του καί αἰσθάνεται μία εὐφρό­συνη ἀγαλλίασι στήν καρδιά του.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

                                                                              ***

Ὦ διψασμένη μου ψυχή! Ἐσύ πού ψάχνεις στά βαλτόνερα τῆς ἁμαρτίας νά σβήσης τήν δίψα πού σέ καίει! Ὤ, ἀδελφέ μου, ἐσύ πού βλέπεις τήν πνευματική σου ὕπαρξι νά φυλλορροῆ! Τί περιμένουμε; Στά χέρια μας τό Ἱερό Εὐαγγέλιο. Ἄς τό ἀγκαλιάσουμε καί ἄς ρουφήξουμε τά λόγια του ὅσο μποροῦμε πιό δυνατά. Εἶναι λόγια ἀθάνατα. Εἶναι λόγια Θεοῦ. Εἶναι ἄρτος ἀγγέλων, μέ τόν ὁποῖον τρέφονται οἱ ψυχές. Σ’ αὐτά θά βροῦμε τήν εὐτυχία μας, σ’ αὐτά θά βροῦμε τήν σωτηρία μας.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

***

Ἄν διαβάζαμε τό Εὐαγγέλιο, θά εἶχε ἀλλάξει ὁ κόσμος, θά ἦταν διαφορετική ἡ πατρίδα μας, θά ἦταν διαφορετικές οἱ καρδιές μας, θά ἦταν ὁ χῶρος αὐτός πού λέγεται Ἑλλάς, θά ἦταν μιά γωνιά τοῦ Παραδείσου.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

                                                           ***
Εἴμαστε οἰκοδόμοι, οἰκοδόμοι τοῦ πνευ­μα­τικοῦ μας οἰκοδομήματος. Εἶ­ναι οἰκοδομημένη ἡ ζωή μας πάνω στόν ἀσάλευτο βράχο τοῦ Γολγοθᾶ; Εἶναι οἰκοδομημένη πάνω στόν βρά­χο τῆς πίστεως; Εἶναι οἰκοδομημένη μέ τίς αἰώνιες ἀξίες καί ἀλήθειες τοῦ Εὐ­αγγελίου; Τί ὑλικά χρησιμο­ποιοῦ­με; Ἔχουμε βαθειά πίστι στόν Θεό; Πίστι πού ἀνοίγει θεμέλια βαθειά, γιά νά ἀνυψωθῆ πιό ψηλά τό οἰκοδό­μημα;

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
                                                              ***
Ταπείνωσις εἶναι νά ἔχης βαθειά συναίσθησι τῆς ἁμαρτωλότητός σου.
Ταπείνωσις εἶναι νά θεωρῆς τόν ἑαυτό σου ἁμαρτωλό καί ὅλους τούς ἄλλους πιό καλούς ἀπό σένα.
Ταπείνωσις εἶναι ἡ αὐτογνωσία. Νά ξέρης ποιός εἶσαι.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
                                                             ***
...Τό κρέμασμα της σκέψεώς μας από το πρόσωπο του Θεού, είναι προσευχή.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
                                                             ***
Ποτέ δέν θά ἐπιτρέψουμε στόν ἑαυτό μας, νά εἴμαστε στό στρατόπεδο τῶν προδοτῶν, ἀλλά θά εἴμαστε στό στρατόπεδο τῶν παιδιῶν, πού ὑπερασπίζονται, ὁμολογοῦν καί μαρτυροῦν τό ἅγιο ὄνομα τοῦ Κυρίου.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
***
Ὄρθιοι, ἀδέλφια. Ὄρθιοι, ἄγρυπνοι! Ὁ στρατός πού αἰφνιδιάζεται ἀπό τόν ἐχθρό, χάνει τήν μάχη.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
***
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ ΕΙΣ
ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΝ π. ΘΕΟΦΙΛΟΝ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΝ
(† 1930-2013).
Τοῦ κ. Γεωργίου Παπαζέτη, Θεολόγου
ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ 21 ΙΟΥΝΙΟΥ 2013
Ἐφύλαξα τάς ὁδούς Κυρίου καί οὐκ ἠσέβησα ἀπό τοῦ Θεοῦ μου» (Ψαλμ. 17, 22)
Στά ὀγδοντατρία σου χρόνια, στίς 29 Ἰανουαρίου (2013), παραμονή τῆς γιορτῆς τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, ἔφυγες ἀπό τόν πρόσκαιρο τοῦτο κόσμο, σεβαστέ καί ἀγαπητέ π. Θεόφιλε, καί πορεύθηκες τή μακαρία ὁδό, πού ὁδηγεῖ στόν πάμφωτο χῶρο τῆς «θριαμβεύουσας Ἐκκλησίας», στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὅπου ἀκούγεται ἀσίγητα «ἦχος καθαρός ἑορταζόντων καί βοώντων
ἀπαύστως· Κύριε, δόξα σοι».
Ἔτσι θέλησε ὁ Κύριος καί Θεός μας. «Εἰ δέ καί αὐτός ἔκρινεν οὕτως, τίς ἐστιν ὁ ἀντειπών αὐτῷ;» (Ἰώβ 23,13). Ἐμεῖς τέτοιες ὁριακές στιγμές τοῦ «εἶναι», πού «ψυχή ἐκ τοῦ σώματος βιαίως χωρίζεται ἐκ τῆς ἁρμονίας καί τῆς συμφυΐας» καί ἀποτέμνεται τό πολύκαρπο δέντρο τῆς ζωῆς, δέν μποροῦμε ὡς ἄνθρωποι νά τίς κατανοήσουμε μέ τή λογική, ὅσο κιʼ ἄν τανυστοῦν οἱ πτέρυγες τοῦ νοῦ μας. Μένουμε σιωπηλοί μπροστά στό μυστήριο τοῦ θανάτου. Κατανοοῦμε ὅτι οἱ βουλές τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνεξιχνίαστες καί ἀκατάληπτες. Αὐτός εἶναι «ὁ τῶν ψυχῶν δεσπόζων καί τῶν σωμάτων, οὗ ἐν τῇ χειρί ἡ πνοή ἡμῶν». Κιʼ ὁ Μέγας Βασίλειος σέ εὐχή τῆς Θείας Λειτουργίας του καταδείχνει τήν ἀπόλυτη κυριαρχία τοῦ Θεοῦ ἐπάνω μας, καί στή ζωή καί στόν θάνατο, σʼ ὅλα: «Σύ γάρ, Κύριε, εἶ ὁ ἐνεργῶν τά πάντα ἐν πᾶσι».
Μπορεῖ, μακαριστέ π. Θεόφιλε, νά μᾶς συγκλόνισε ἀνθρώπινα ἡ ἐκδημία σου ἀπό τή ζωή καί νά βούρκωσαν κάπως τά μάτια μας, ἀλλά μᾶς παρηγορεῖ καί μᾶς χαροποιεῖ τό γεγονός, ὅτι ἐσύ, δοῦλε τοῦ Θεοῦ, ἤσουν προετοιμασμένος γιά τό μακρινό αὐτό ταξίδι πρός τήν «αἰώνιον βασιλείαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν καί σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Β´ Πέτρ. 1,11).
Ναί, π. Θεόφιλε, ἤσουν προετοιμασμένος ἀπʼ αὐτή τήν εὐρίπιστη ἐφηβική ἡλικία, ὅταν φοιτοῦσες στό Γυμνάσιο Γρεβενῶν στά χρόνια 1945-1947, πού ἦταν ἐφιαλτικά γιά τόν τόπο μας. Τότε – τί εὐλογία! – ὑπηρετοῦσε στή Μητρόπολη Γρεβενῶν ὁ ρηξικέλευτος ἱεροκήρυκας π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης ἀπό τίς Λεῦκες Πάρου. Αὐτός ὁ ξερακιανός ρασοφόρος μέ τή μακριά μαύρη γενειάδα, μέ τό τριμμένο ράσο, μέ τή λιπαρή μόρφωσή του, μέ τό ἀετίσιο βλέμμα, μέ τή σεμνότητα καί τολμηρή παρρησία του, καί προπαντός μέ τό φλογερό καί πύρινο κήρυγμά του σέ σαγήνευσε, σέ συγκλόνισε, σέ πυρπόλησε θά ἔλεγα, καί ἔστρεψε τήν ἀντένα τῆς εὐαίσθητης ψυχῆς σου στόν
οὐρανό, στό πρόσωπο τοῦ θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτός ὁ νεότερος «Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός» καί «Παπουλάκος» σαγήνευσε καί πυρπόλησε καί τή δική μου ψυχή, ὅταν τόν Νοέμβριο τοῦ 1947 ἦρθε ἀπό τά Γρεβενά στή Λάρισα ὡς στρατιωτικός ἱεροκήρυκας στό τότε Β΄ Σῶμα Στρατοῦ.
Ἔτσι ἐξηγεῖται, π. Θεόφιλε, πῶς καί οἱ δυό μας πήραμε σταθερά καί τολμηρά τή μεγάλη ἀπόφαση νά σπουδάσουμε τήν ἱερή ἐπιστήμη τῆς Θεολογίας μέ στόχο ὑψηλό νά ἐργαστοῦμε πνευματικά, ὅπου μᾶς τάξει ὁ Θεός, γιά τόν ἐπανευαγγελισμό τοῦ λαοῦ μας καί γιά τήν ἀκτινοβολία τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ἐσύ, μακαριστέ π. Θεόφιλε, κατά ἕνα χρόνο μεγαλύτερός μου, εἰσήχθηκες στή Θεολογική Σχολή τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης τό 1949. Ἐγώ εἰσήχθηκα τό 1950. Καί ἡ Θεία Πρόνοια τά οἰκονόμησε ἔτσι – τίποτε δέν γίνεται τυχαῖα στόν κόσμο αὐτό! –, ὥστε μέ τήν πνευματική καθοδήγηση τοῦ π. Αὐγουστίνου νά γνωριστοῦμε, νά συνδεθοῦμε καί νά συγκατοικήσουμε μαζί, Γρεβενιῶτες καί Λαρισαῖοι, ἐπί τέσσερα ὁλόκληρα χρόνια (1950-1954), ἀρχικά σέ ἕνα διαμέρισμα τῆς κυρίας Ἑλένης Δαΐδου, τῆς ἁγίας ἐκείνης γυναίκας, στήν ὁδό Εὐριπίδη 22 καί ἀργότερα σέ ἕνα ἄλλο διαμέρισμα, στήν ὁδό Σακελλαρίου 29, ἄν δέν μέ ἀπατᾶ ἡ μνήμη μου, ἀπαρτίζοντας τό πρῶτο φοιτητικό θεολογικό οἰκοτροφεῖο τοῦ ἀοίδιμου π. Αὐγουστίνου Καντιώτη.
Ὡς φοιτητές, π. Θεόφιλε, γνωρίζαμε στά εὐλογημένα ἐκεῖνα χρόνια τρεῖς καί μόνο δρόμους. Τόν δρόμο, πού ὁδηγοῦσε στήν Ἐκκλησία, τόν δρόμο, πού ὁδηγοῦσε στό Πανεπιστήμιο, καί τόν δρόμο, πού ὁδηγοῦσε στήν ἐσωτερική ἱεραποστολή, στό κήρυγμα καί στήν κατήχηση τῆς νεολαίας μας. Τόπος δράσης μας ἦταν τά κοντινά πρός τή Θεσσαλονίκη χωριά. Ἐσύ προσωπικά, π. Θεόφιλε, εἶχες κάνει κέντρο τῆς κατηχητικῆς δράσης σου τό χωριό «Ἅγιος Ἀθανάσιος». Κάπως βοήθησα κι ἐγώ σʼ αὐτή τήν προσπάθεια.
Ἀπό τό εὐλογημένο αὐτό χωριό ξεκίνησε ἡ πρώτη μικρή ὁμάδα νεαρῶν γυναικῶν, πού πῆραν τή μεγάλη ἀπόφαση τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀφιέρωσής τους στόν Χριστό μέ στόχο ὑψηλό νά βιώσουν προσωπικά τή θεία καί μοναδική στόν κόσμο διδασκαλία Του καί νά τήν προβάλλουν συνεχῶς καί δυναμικά στόν σύγχρονο μεταβαλλόμενο κόσμο, «τόν καθήμενον ἐν χώρᾳ καί σκιᾷ θανάτου» (Ματθ. 4,16). Καί ἡ μικρή αὐτή ὁμάδα τῶν ἐθελοντριῶν νεανίδων αὐξήθηκε στά κατοπινά χρόνια μέ τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καί τή δική σου πνευματική καθοδήγηση. Ἔγινε ὅμιλος, πολυπληθής Ἀδελφότητα, πού τῆς ἔδωσες τό ὄνομα «Λυδία», τό ὄνομα τῆς πρώτης εὐρωπαίας χριστιανῆς. Πιστεύω προσωπικά ὅτι ἡ γέννηση τῆς ἀδελφότητας «Λυδία» κυοφορήθηκε ἐκεῖ στόν «Ἅγιο Ἀθανάσιο». Ἀπʼ ἐκεῖ διακλαδώθηκε μετά κι ἔγινε πολύκαρπο δέντρο τῆς Ἐκκλησίας.
Μετά τή λήψη τοῦ πτυχίου μας, π. Θεόφιλε, μᾶς κάλεσε ἡ Πολιτεία νά ντυθοῦμε στό χακί, νά ἐκπαιδευτοῦμε στρατιωτικά, ὥστε νά εἴμαστε ἱκανοί νά ὑπερασπιστοῦμε τήν Πατρίδα μας, ὅταν χρειαστεῖ, ἀπό κάθε ξένη ἐπιβουλή. Καί ἡ Θεία Πρόνοια τά οἰκονόμησε καί πάλι ἔτσι, ὥστε νά βρεθοῦμε μαζί ὡς στρατιῶτες. Νά συνυπηρετήσουμε ἐπί ἕνα καί πλέον χρόνο (1955-1956) στό «Πεντάγωνο», στή Θρησκευτική Ὑπηρεσία τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου Στρατοῦ, ἔχοντας ὡς κύριο ἔργο, σέ καθημερινή βάση, τήν ἐκφώνηση πρωινοῦ μηνύματος καί ἀπογευματινῆς ὁμιλίας ἀπό τό Ραδιοφωνικό Σταθμό Ἐνόπλων Δυνάμεων καί τήν πραγμάτωση ὁμιλιῶν σέ στρατιωτικές μονάδες τοῦ λεκανοπεδίου Ἀττικῆς, προβάλλοντας – καί μόνο – στά στρατευμένα νιάτα Χριστόν καί Ἑλλάδα.
Ὅταν ἀπολυθήκαμε ἀπό τό στρατό, π. Θεόφιλε, οἱ δρόμοι μας ἄλλαξαν κατεύθυνση, χωρίς νά ξεχάσουμε ποτέ καί οἱ δυό μας τήν κοινή ζήση στά φοιτητικά χρόνια καί στό στρατό. Ἐσύ τράβηξες τόν ἀνάντη δρόμο τῆς ἀγαμίας, πού ὁδηγεῖ στήν κορυφή τοῦ Θαβώρ. Ἀφιερώθηκες ὁλοκληρωτικά στήν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί στή διακονία τῶν ἀνθρώπων. Σέ κάλεσε ὁ Κύριος νά περιβληθεῖς τό τιμημένο ράσο καί νά εὐαγγελίζεσαι σʼ ὁλόκληρη τή ζωή σου, μέχρι τόν τελευταῖο χτύπο τῆς «ἀλγούσης» καρδιᾶς σου, τούς ξεστρατισμένους τῆς ζωῆς· νά τούς μεταδίνεις φῶς Χριστοῦ, ὥστε νά ἀπαγκιστρώνονται ἀπό τόν βαρύ ζυγό τῆς ἁμαρτίας. Ἐγώ, π. Θεόφιλε, ἔμεινα στούς πρόποδες τοῦ Θαβώρ. Ἀκολούθησα τόν δρόμο τῆς ἔγγαμης ζωῆς καί δημιούργησα οἰκογένεια, χωρίς νά παύσω ποτέ καί ἀπό τήν ἕδρα τοῦ καθηγητῆ ἐπί 35 χρόνια καί ἀπό τόν ἄμβωνα, μέ τόν λόγο καί τή γραφίδα, νά διδάσκω καί νά κηρύττω «Χριστόν Ἐσταυρωμένον» (1 Κορ. 2,2). Χριστόν τῆς Ἀποστολικῆς καί Πατερικῆς Θεολογίας καί ὄχι τῆς «μεταπατερικῆς», πού θέλει νά μεταβάλλει τό χριστοκεντρικό καί ὁμολογιακό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν στά σχολεῖα· πού θέλει νά τό κάνει «ἀχταρμᾶ», θρησκειολογικό, ἐξισώνοντας τόν Θεάνθρωπο Ἰη σοῦ Χριστό, τόν σωτήρα τοῦ κόσμου, μέ τόν Βούδδα, τόν Ζωροάστρη, τόν Μωάμεθ καί ἄλλους λαοπλάνους – θλιβερά ὑποκατάστατα τῆς Ἱστορίας –, χωρίς νά ἔχουν ἐπάνω τους τό χρῖσμα τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ.
Τό ἔργο, πού ἐπιτέλεσες, σεβαστέ καί ἀγαπητέ π. Θεόφιλε, ἀπό τό 1956 ὡς διάκονος καί ἀπό τό 1959 ὡς πρεσβύτερος καί ὀφφικιοῦχος ἀρχιμανδρίτης, ἀλλά καί ἀπό τό 1987 ὡς συνταξιοῦχος μέ πρόσθετο ὅπλο γιά τό ἔργο σου τό πτυχίο τῆς δημοσιογραφίας (1993), δέν εἶναι εὔκολο νά ἀποτιμηθεῖ καί ζυγιστεῖ μέ ἀνθρώπινα κριτήρια καί σταθμά. Εἶναι ἔργο μεγαλειῶδες, περίλαμπρο, πολύπλευρο καί πρωτόγνωρο μέ διαστάσεις ὄχι μόνο πανελλήνιες ἀλλά καί παγκόσμιες. Ἔκανες τήν Ἀσπροβάλτα, χωρίς ὑπερβολή, διεθνές προπύργιο τῆς Ὀρθοδοξίας. Πανορθόδοξο ἱεραποστολικό κέντρο. Σʼ αὐτή τήν περιοχή τῆς Ἑλλάδας ἀνήγειρες ὁλόκληρο κτηριακό συγκρότημα γιά τήν ἐγκατάσταση τῆς ἀδελφότητας «Λυδία» καί τῶν τεσσάρων κυρίων τομέων τῆς ἱεραποστολικῆς σας δράσης, ἤτοι τοῦ περιοδικοῦ μέ τήν ἐπωνυμία «Λυδία», τοῦ τυπογραφείου μέ ὅλες τίς σύγχρονες τεχνολογικές προδιαγραφές, τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ μέ τήν ἐπωνυμία «Λυδία ἡ Φιλιππησία» καί περισσότερο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ 4Ε, τόν ὁποῖο ἔστησες καί λειτούργησες ὡς ἀντίβαρο στούς κοσμικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, πού οἱ περισσότεροι ἐκπέμπουν προγράμματα βορβόρου, τά ὁποῖα ἐκμαυλίζουν τή νεολαία μας καί τήν ὁδηγοῦν στήν καταστροφή, στόν θάνατο.
Ἡ νεότερη ἐκκλησιαστική Ἱστορία π. Θεόφιλε, δέν θά ἀφήσει ἀμνημόνευτο αὐτό τό ἱεραποστολικό μεγαλούργημα τῆς ἀδελφότητάς σου, πού ἐσύ ὁραματίστηκες καί ἔκανες πράξη ζωῆς. Θά τό κρίνει μέ θαυμασμό, χωρίς νά βάλει σέ κάποιο τομέα τῆς συλλογικῆς σας δράσης κόκκινη γραμμή. Καί εἶναι βέβαιο ὅτι θά τό προβάλει ὡς παράδειγμα πρός μίμηση σʼ ὅλους ἐμᾶς καί ἰδιαίτερα σʼ ἐκείνους τούς ἐπίορκους ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας, μικρόσχημους καί μεγαλόσχημους, οἱ ὁποῖοι ὡς «λύκοι βαρεῖς», ὅπως τούς ἀποκάλεσε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν ἱστορική ἐκείνη ἱερατική σύναξη τῆς Μιλήτου, λυμαίνονται τά ἱερά καί τά ὅσια τῆς Πίστης μας καί σκανδαλίζουν τόν ἁπλό καί ἄδολο πιστό λαό μας. Πού ζοῦν «εὐφραινόμενοι» ἀπό τήν Ἐκκλησία κι ὄχι γιά τήν Ἐκκλησία. Πού ξέχασαν ὅτι ἡ ἀποστολή τους στόν κόσμο δέν εἶναι αὐτόδιακονία, διακονία τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἀλλά εἶναι ἑτερο-διακονία, διακονία πρός τούς ἄλλους, ἡ ὁποία ἀπαιτεῖ πλήρη ἀφοσίωση καί φροντίδα, συνεχῆ κόπο, «λέντιο», ἐκδαπάνηση ὑλική καί πνευματική. Κι ἐσύ, π. Θεόφιλε, ἔκανες βίωμα ἰσχυρό τήν «ἑτεροδιακονία». Ἁρματωσιά σου στά 60 καί πλέον χρόνια τῆς ἱεραποστολικῆς δράσης σου ἦταν τό «λέντιο» (Ἰω. 13,4). Ἔτρεχες παντοῦ, καθημερινά καί ἀσταμάτητα, νά ὑπηρετήσεις τούς ἄλλους ἀνθρώπους, νά σκουπίσεις τά δάκρυά τους ἀπό τά βάσανα τῆς ζωῆς καί τίς τύψεις τους γιά τά πολλά καί θανάσιμα ἁμαρτήματά τους, νά τούς δώσεις τροφή, πνευματική καί ὑλική, νά δείξεις σʼ ὅλους «τήν στενήν πύλην καί τεθλιμμένην ὁδόν τήν ἀπάγουσαν εἰς τήν ζωήν» (Ματθ. 7,14), νά δώσεις μέ τίς κατασκηνώσεις σου αἰσιοδοξία καί χαρά καί πίστη στόν Χριστό καί Θεό μας σέ χιλιάδες ἑλληνόπουλα, ἀλλά καί σέ πολλά παιδιά ἀπό ὁμόδοξες χῶρες τῆς Εὐρώπης καί ἰδιαίτερα ἀπό τή Βοσνία καί Σερβία, τά ὁποῖα σημάδεψε ὁ πόλεμος, πού ἐξαπέλυσαν ἐναντίον τῶν χωρῶν τους οἱ σκοτεινές δυνάμεις «ἰσχυρῶν κρατῶν» τῆς Εὐρώπης, οἱ ὁποῖες ἀπεργάζονται σέ μυστικά σατανικά κέντρα τόν ἀφανισμό τῆς Ὀρθοδοξίας μας.
Αὐτό τό ἀξιοθαύμαστο ἔργο, πού ἐπιτέλεσες, σεβαστέ καί ἀγαπητέ π. Θεόφιλε, μαζί μέ τίς ἐθελόντριες αἰδέσιμες ἀδελφές τῆς «Λυδίας», ποτέ δέν μέ ἄφησε ἀσυγκίνητο. Παρακολουθοῦσα μέ θαυμασμό καί ἰδιαίτερη συγκίνηση τή δυναμική ἱεραποστολική του πορεία, τά πνευματικά του ἅλματα γιά τή διάδοση τοῦ σωτήριου λόγου τοῦ Θεοῦ σέ πανελλήνια καί παγκόσμια κλίμακα. Καί παρακαλοῦσα τόν Θεό νά σᾶς φωτίζει καί νά σᾶς ἐμπνέει καί τήν Παναγία μας νά σᾶς σκεπάζει καί νά σᾶς προστατεύει ἀπό τήν πολεμική τῶν ὀργάνων τοῦ Σατανᾶ, ἀπό τούς κράχτες τῆς ἀθεΐας, τοῦ ἀμοραλισμοῦ, τοῦ μηδενισμοῦ, τοῦ πανσεξουαλισμοῦ, τῆς ἀρχαιολατρίας, τῆς ὑποκουλτούρας, τοῦ τεκτονισμοῦ καί ἄλλων σκοτεινῶν ὀργανώσεων.
Πρίν κλείσω τό ἀφιέρωμά μου αὐτό ἀγάπης καί τιμῆς πρός τό πρόσωπό σου, μακαριστέ ἀδελφέ, πού ἐπέχει θέση μνημοσύνου, σέ παρακαλῶ νά μέ συγχωρήσεις, πού δέν μπόρεσα, λόγω τῆς ὑγείας μου, νά ἀνεβῶ στήν Ἀσπροβάλτα καί νά σοῦ δώσω τόν τελευταῖο ἀσπασμό. Ἡ Θεία Πρόνοια ὅμως τά οἰκονόμησε καί πάλι ἔτσι, ὥστε πρίν ἀπό ἕνα καί πλέον χρόνο νά συναντηθοῦμε στή Θεσσαλονίκη στήν ἴδια κλινική, ὅπου καί οἱ δυό μας ὑποβληθήκαμε πρίν ἀπό κάμποσα χρόνια σέ ἐγχείρηση καρδιᾶς, προκειμένου νά κάνουμε μία γενική ἐξέταση. Καί ἐκεῖ στό δωμάτιο, ὅπου νοσηλευόσουν, δώσαμε τόν ἐγκάρδιο «ζωντανό» ἀδελφικό ἀσπασμό, πού ἦταν φορτισμένος ἀπό βαθιά συγκίνηση. Τά τελευταῖα λόγια σου, πού ἄκουσα τότε ἀπό τό στόμα σου, μακαριστέ ἀδελφέ, ἦταν λόγια ἀνάμνησης τῆς κοινῆς μας φοιτητικῆς ζωῆς. Μοῦ εἶπες: «Ἐμεῖς, Γιῶργο, ζήσαμε τότε πολύ ἀγαπημένα». Φίλησα τό χέρι σου, σέ συγχάρηκα γιά τά μεγαλουρ γήματα τῆς ἱεραποστολικῆς δράσης σου καί σέ ἀποχαιρέτησα μέ τά μάτια μου βουρκωμένα. Ἴσως νά ἦταν μία προαίσθηση, ὅτι δέν θά ξαναέβλεπα τό πρόσωπό σου!
Θά σέ μνημονεύω καί τώρα, ὅπως πάντα, σεβαστέ καί ἀγαπητέ π. Θεόφιλε, καί θά εὔχομαι στό Θεό, νά στηρίζει καί νά εὐλογεῖ τήν ὀρφανεμένη Ἀδελφότητά σου, πού ἐσύ ἵδρυσες καί κατηύθυνες πνευματικά. Πιστεύω ὅτι οἱ αἰδέσιμες ἀδελφές τῆς «Λυδίας» θά συνεχίσουν τό βαρύ καί θεάρεστο ἔργο τῆς ἐσωτερικῆς καί ἐξωτερικῆς ἱεραποστολῆς, τό ὁποῖο ἐπωμίζονται, μέ τήν ἴδια μέχρι τώρα διάθεση, ταπείνωση καί ὁρμή. Πρέπει νά λογίζονται καθημερινά, ὅτι τίς περιμένουν χιλιάδες πιστοί σʼ ὅλη τήν Ἑλλάδα καί στά πέρατα τῆς γῆς. Τούς εἶναι τονωτική ἔνεση τά προγράμματα, πού ἐκπέμπουν «δορυφορικά», σέ καθημερινή βάση, ἀπό τόν τηλεοπτικό σταθμό τους 4Ε. Τούς στηρίζουν στήν ὀρθόδοξη πίστη καί τούς τέρπουν. Πρέπει νά λογίζονται, ὅτι τίς περιμένουν χιλιάδες συνδρομητές, πού θέλουν νά διαβάζουν τό ὁμώνυμο περιοδικό τους. Τούς προσανατολίζει, ὅπως μαρτυροῦν, μέ τά ποικίλα κείμενά του, γραμμένα ἀπό ἱκανές γραφίδες, πάνω σέ καίρια θέματα τῆς χριστιανικῆς πίστης καί ζωῆς, ἀλλά καί τῆς κοινωνικῆς πραγματικότητας, καί μάλιστα σήμερα πού ἡ οἰκουμενική κοινότητα κολυμπάει στό ψέμα, τήν ἀπάτη καί διαφθορά καί πάει νά γίνει Σόδομα καί Γόμορρα. Πρέπει ἀκόμη νά λογίζονται ὅτι τίς περιμένουν τά Ἑλληνόπουλα, τά Σερβόπουλα, τά Βοσνιόπουλα καί τά ἄλλα παιδιά ἀπό ξένες χῶρες ἐκεῖ στίς κατασκηνώσεις τῆς Ἀ σπροβάλτας. Χρειάζονται νά τά δώσουν τροφή, ὑλική καί πνευματική, αἰσιοδοξία καί χαρά, καί νά τά δείξουν τό δύσβατο μονοπάτι τῆς ἀρετῆς. Ἔτσι θά κατανοοῦν αὐτό πού λέει ὁ ἐπιφανής ρῶσος λογοτέχνης Ντοστογιέφσκι στό ἔργο του «Ἀδελφοί Καραμάζοφ»: «Ἡ ζωή εἶναι ὡραία, ὅταν κάνουμε τό καλό καί μόνο τό καλό».
Κρατῆστε, αἰδέσιμες ἀδελφές τῆς «Λυδίας», ὑψωμένο τό λάβαρο τῆς ἀγάπης, ἐκεῖ στήν πλαγιά τῆς Ἀσπροβάλτας. Μείνετε ἑδραῖες στό κάλεσμα, πού τιμητικά σᾶς ἔκανε ὁ Κύριος. Ἔτσι θά ἀγάλλεται στόν οὐρανό καί ἡ ψυχή τοῦ γέροντά σας.
Κλείνοντας τό παρόν ἀφιέρωμα ἀγάπης καί τιμῆς πρός τό πρόσωπό σου, σεβαστέ καί ἀγαπητέ π. Θεόφιλε, εὔχομαι νά εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη σου!

* * *
ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΕΠΙ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕΙ ΕΞΙ ΜΗΝΩΝ 
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΚΥΡΙΟΝ ΕΚΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ
ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΥ
28 ΙΟΥΛΙΟΥ 2013





...εἴμαστε παιδιά τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ, παιδιά τοῦ νικοποιοῦ Χριστοῦ, παιδιά τοῦ νεκρεγέρτου Χριστοῦ, προχωροῦμε μέ θάρρος, μέ αἰσιοδοξία, μέ χαρά, μέ δύναμι στόν ἀγώνα τῆς ζωῆς.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας





                                                                   *** 


Ἡ ἐλπίδα μας, τό στήριγμά μας, ἡ σιγουριά μας, ἡ ἀσφάλειά μας πρέπει νά εἶναι μόνον ὁ Θεός. Μαζί μέ τόν Θεό καί στήν φωτιά, καί στόν πόλεμο, καί στήν θάλασσα, καί στόν θάνατο! Χωρίς τόν Θεό νά μήν κάνουμε οὔτε βῆμα!
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
*** 

Προσωπικός μας ὁ Θεός... Εἴμαστε στήν σκέψι Του, εἴμαστε στό θεϊκό Του σχέδιο. Μᾶς ἀγαπᾶ, μᾶς προστατεύει καί κατευθύνει τά βήματα τῆς ζωῆς μας.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
*** 
Δέν εἶναι στίς προθέσεις μας, Κύριε, νά πράττουμεν ἀντίθετα ἀπό ἐκεῖνο πού Ἐσύ θέλεις. Ποθοῦμε πάντα νά εἴμαστε παιδιά Σου. Καί τότε πού ἄθελά μας ἁμαρτάνουμε καί τότε πού Σέ ὁδηγοῦμε σ’ ἕναν καινούργιο Γολγοθᾶ καί τότε θέλουμε νά εἴμαστε παιδιά Σου.
   Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
***
Ὁ Θεός εἶναι εὔσπλαγχνος. Ἀλλά εἶναι καί δίκαιος. Δέν πρέπει νά προκαλοῦμε τήν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ. Νά ζητοῦμε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Αὐτό ἀκριβῶς λέμε μέ τό: Κύριε, ἐλέησον.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

***
Ἔχε θάρρος. Θά ἔλθουν, ναί, καλύτερες ἡμέρες. Τό ἔλεος τοῦ Θε­οῦ καί ἡ Θεία Πρόνοια θά μᾶς χαρίση τό ποθούμενο. Ὁ Θεός καί ἁμαρτά­νοντες καί ἀσεβοῦντες μᾶς ἀγαπᾶ καί δέν θά ἐνεργοποιήση τήν δικαιοσύνη Του νά μᾶς καταστρέψη, ὅπως τά Σόδομα καί τά Γόμορρα.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
***

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΠΟΛΥΚΑΡΠΟ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ!
Εἰς μνήμην ἀδελφοῦ Θεοφίλου ἱερομονάχου
Μητροπολίτου Φλωρίνης Θεοκλήτου


Μοῦ εἶπαν νά γράψω πέντε ἀράδες γιά τό περιοδικό τῆς Μητροπόλεως «Σάλπιγξ Ὀρθοδοξίας», μέ τίς ὁποῖες νά νεκρολογήσω τόν πολυαγαπητό πνευματικό ἀδελφό μου ἀρχιμανδρίτη Θεόφιλο Ζησόπουλο. Καθυστέρησα νά τό κάνω. Ὄχι γιατί δέν τό ἤθελα –κάθε ἄλλο- ἀλλά γιατί ἀκόμα καί ἡ συγγραφική ἀνάμνηση τῆς κοιμήσεώς του μέ πονάει. Ἴσως κάποιος αὐστηρός ἀναγνώστης θά ἀναρωτηθεῖ: πῶς ἕνας Ἐπίσκοπος, ὁ ὁποῖος εἶναι κατ’ ἐξοχήν διδάσκαλος τῆς Ἀναστάσεως καί τῆς Αἰωνίου Ζωῆς καί ὁ ὁποῖος θά πρέπει νά εἶναι ἤ ἔστω, νά φαίνεται, «ἄτρωτος», ἀκόμη καί ἀπό αὐτόν τόν θάνατο, ὁμολογεῖ δημόσια τόν πόνο του γιά τόν ἔστω προσωρινό χωρισμό του ἀπό ἕνα ἀγαπητό του πρόσωπο.
Δέν ξέρω, ἴσως νά κάνω λάθος, μά νομίζω πώς ἔχω ἀνάγκη νά κοινοποιήσω τόν πόνο μου γιά τήν κοίμηση τοῦ πατρός Θεοφίλου. Ἴσως ἡ ἀνάγκη μου αὐτή νά ὁμοιάζει μέ τήν ἀνάγκη τοῦ Κυρίου νά κοινοποιήσει τόν δικό του πόνο γιά τόν θάνατο τοῦ φίλου του Λαζάρου δακρύζοντας. Φίλος μου ἐπιστήθιος ἦταν ὁ πατήρ Θεόφιλος. Καί ἀργότερα ἔγινα καρδιακός ἀδελφός. Καί στήν συνέχεια συλλειτουργός. Καί τώρα πρόδρομος τῆς αἰωνίου ζωῆς.
Ὁ πατήρ Θεόφιλος εἶχε προικιστεῖ ἀπό τόν Θεό μέ πολλά καί σπάνια χαρίσματα. Εἶχε τό χάρισμα τῆς ἀνιδιοτέλειας, τῆς φιλανθρωπίας, τῆς φιλοξενίας, τῆς κατά Θεόν πτωχείας, τῆς ὁμολογίας, τῆς τόλμης, τῆς συγκατάβασης, τοῦ φλογεροῦ ἱεραποστολικοῦ ζήλου, τοῦ συγκερασμοῦ τοῦ παραδοσιακοῦ μέ τό νέο.
Ἡ ζωή μου μέ τήν ζωή τοῦ πατρός Θεοφίλου ἦταν σχεδόν παράλληλη. Κοινή ἦταν ἡ ρίζα τῆς καταγωγῆς, κοινή καί ἡ πνευματική ρίζα. Γεννηθήκαμε στό ἴδιο χωριό, τό Κυπαρίσσι Γρεβενῶν, αὐτός δύο χρόνια πρίν ἀπό ἐμένα. Σπουδάσαμε τά πρῶτα γράμματα στό ἴδιο Δημοτικό Σχολεῖο, πού ἦταν χτισμένο στήν αὐλή τοῦ Ἁη-Γιώργη καί παίξαμε στίς ἴδιες ἀλάνες καί στά ἴδια σοκάκια. Ἤπιαμε ἀπό τήν ἴδια πηγή τό κρυστάλλινο νερό τῆς Πίνδου. Λαχταρήσαμε μαζί μέ τό ἄγγελμα τοῦ πολέμου τοῦ ’40 καί μαζί πανηγυρίσαμε γιά τίς νίκες τοῦ στρατοῦ μας στό Ἀλβανικό Μέτωπο. Μαζί πονέσαμε γιά τόν ἐμφύλιο σπαραγμό. Μαζί καί στό Γυμνάσιο Γρεβενῶν. Μαζί βρεθήκαμε στήν ἀγκαλιά τοῦ κοινοῦ πνευματικοῦ μας πατέρα, τοῦ πατρός Αὐγουστίνου, καί μαζί πήραμε τήν ἀπόφαση νά ἀκολουθήσουμε τήν στενή καί τεθλιμμένη ὁδό τῆς ἀφιερώσεως στόν Θεό. Ἀλλά καί στήν Θεσσαλονίκη, στό ὑποτυπῶδες οἰκοτροφεῖο τοῦ πατρός Αὐγουστίνου, πάλι μαζί. Καί στά πρῶτα ἱεραποστολικά σκιρτήματα στό Κιλκίς, στήν Ἀξιούπολη καί στόν Ἅγιο Ἀθανάσιο, πάλι μαζί. Μά καί ὅταν ἀπομακρυνθήκαμε τοπικά, αὐτός γιά νά ὑπηρετήσει τήν Ἐκκλησία, ὡς κληρικός ἱεροκῆρυξ, σέ διάφορες Μητροπόλεις τῆς πατρίδος μας καί ἐγώ γιά νά ἐνταχθῶ στήν νεοσύστατη Ἀδελφότητα τοῦ π. Αὐγουστίνου, στήν Ἀθήνα, πάλι μαζί καρδιακά ἤμασταν. Καί ὅταν ὁ κοινός πνευματικός μας πατέρας ἔγινε Μητροπολίτης στήν Φλώρινα, μαζί ἐνταχθήκαμε στούς ἄμεσους συνεργάτες τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Ἐπισκόπου καί μαζί ἀκούγαμε ἀπό τό στόμα του τό περίφημο ἐκεῖνο «βιάζομαι». Καί μετά τήν μετάθεση τοῦ π. Θεοφίλου στήν Μητρόπολη Λαγκαδᾶ καί τήν ἵδρυση ἀπό τόν π. Θεόφιλο τῆς ἐκλεκτῆς Ἀδελφότητος «Ἁγία Λυδία» πάλι κοντά ἤμασταν. Καί ὅταν τό ἔλεος καί ἡ ἀνοχή τοῦ Θεοῦ μέ κατέστησε Ἐπίσκοπο, πάλι μαζί ἤμασταν. Ὁμόψυχοι, ὁμόκαρδοι, ὁμόφρονες, ὁμονοοῦντες.
Θυμᾶμαι καί βουρκώνω, μέ πόση ἀγάπη καί ἐπιμονή ἐπέμενε νά δώσω εἰσαγωγικές ἐξετάσεις στήν Θεολογική Σχολή τοῦ Α.Π.Θ., σέ μιά ἐποχή πού οἱ περιστάσεις τοῦ βίου μοῦ εἶχαν ἀφαιμάξει κάθε διάθεση γιά περαιτέρω σπουδές. Πῶς νά λησμονήσω πού τήν πρώτη ἡμέρα τῶν ἐξετάσεων εἰσῆλθε στήν αἴθουσα καί φώναξε, ὑψώνοντας τά χέρια, μέ τήν βροντώδη φωνή του «Θωμᾶ, ψηλά τά λάβαρα!»; Μπορῶ νά ξεχάσω πού στίς κοπιώδεις ἀλλά τόσο ὄμορφες ἱεραποστολικές περιοδεῖες μας στά χωριά τοῦ Κιλκίς τρεφόμασταν μόνο μέ τά κόλλυβα τῶν Μνημοσύνων καί εἴχαμε τόση χαρά; Πού διέμενε στό καμπαναριό τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ τοῦ Κιλκίς μέσα σέ ἄθλιες συνθῆκες; Πού ὁ λόγος του ἦταν ὅμοιος μέ αὐτόν τοῦ Γέροντά του, πύρινος; Πού μοιραζόταν τά ἐλάγιστα ἀγαθά του μέ τά ὀρφανά; Πού κάλυψε, ἰδίοις ἐξόδοις, τά σπούδαστρα τῶν πτωχῶν παιδιῶν; Πού ὁραματιζόταν καί πάλεψε σκληρά γιά μιά Ἐκκλησία ἐλεύθερη καί ζωντανή; Πού ἄνοιξε τήν καρδιά του καί τήν ἀγκαλιά τῆς Ἀδελφότητάς του σέ ὅλους τούς ἀναγκεμένους, χωρίς νά ὑπολογίζει ἔξοδα καί κόπους, ἔθνη, χρῶμα καί φυλή; Πού πρωτοπόρησε στήν ἐκφορά τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ μέ τά πιό σύγχρονα μέσα; Πού, παρ’ ὅτι ἀσθενής, κήρυττε, ἐξομολογοῦσε, νουθετοῦσε, συνέγραφε, παρηγοροῦσε, ἐνέπνεε, καθοδηγοῦσε, πολεμοῦσε, συγχωροῦσε, μετανοοῦσε; Πού πολλές φορές μέσα στόν πολυκύμαντο βίο μου ἡ ἀγάπη του μέ σκέπασε καί μέ στήριξε, γενόμενος σκέπη κραταιά; Μπορῶ ἄραγε, νά τά ξεχάσω ὅλα αὐτά; Εἶναι ἀδύνατον!
Πῶς λοιπόν, νά μήν πονῶ, ἔστω γιά τόν πρόσκαιρο χωρισμό μας; Καί πῶς νά μήν συγκινοῦμαι, ὅταν φέρω στήν μνήμη μου τούς κοινούς μας ἀγῶνες, τούς κοινούς μας πόθους, τόν κοινό μας βίο;
Ἀγαπημένε μου ἀδελφέ, πάτερ Θεόφιλε, ἐσύ τώρα βρίσκεσαι στούς ούρανούς καί ἀπολαμβάνεις τούς καρπούς τῶν κόπων σου, κοντά στό ἀγωνοθέτη Κύριό μας. Καμιά κρίση, κανένας πόνος, καμία μάχη, δέν θά μπορέσει νά μεταβάλει τήν χαρά τῆς Ἀναστάσεως μέσα στήν ὁποία ὑπάρχεις. Μιά παράκληση μόνον ἔχω γιά σένα. Νά εὔχεσαι νά τελειώσω καί ἐγώ τόν ἀγώνα ἐν μετανοίᾳ χαίρων ακί νά δέεσαι στόν Πανοικτίρμονα Θεό μας νά συναντηθοῦμε εἰς τάς αὐλάς Του, ὅταν Αὐτός το θελήσει, ὅλοι μαζί, ἐσύ, ὁ πατήρ Αὐγουστῖνος, ὁ Στέργιος καί οἱ ἄλλο ἀδελφοί τῶν Γρεβενῶν, ὅπως τότε στήν αὐλή τῆς Εὐαγγελίστριας, στά Γρεβενά, πού ἀναμέναμε νά ἀκούσουμε, ὡς διψασμένοι ἔλαφοι, «ρήματα ζωῆς αἰωνίου».
Καλή Ἀνάσταση, πολύκαρπο κυπαρίσσι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, φίλε τοῦ Θεοῦ πάτερ Θεόφιλε.

 ***
...Είναι ο πόνος το άροτρο του Θεού, που με το βαθύ του ηνί οργώνει τα σκληρά εδάφη της καρδιάς του αν­θρώ­που, γιατί οι απολαύσεις της ζωής, οι ευκολίες της ζωής σκληραί­νουν την καρδιά, την κάνουν πέτρινη και δεν μπορεί η Χάρη του Θεού να την επισκιάσει, να την σώσει, να την ανεβάσει στους ουρανούς.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας


***

http://i2.ytimg.com/vi/mQScLfz_AMA/maxresdefault.jpg 
 Θερμά Σέ παρακαλοῦμε, Κύριε, κράτησέ μας στήν ἀγάπη Σου... Ἀξίωσέ μας νά γίνουμε φρόνιμοι οἰκονόμοι καί καλοί διαχειρισταί τῶν πνευματικῶν θησαυρῶν πού μᾶς ἐμπιστεύθηκες.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας


***





***
Με αισθήματα βαθειάς συγκίνησης τελέστηκε στον Ιερό ναό Αγίας Λυδίας της ορθοδόξου χριστιανικής ιεραποστολικής αδελφότητος στην Ασπροβάλτα, η προς κύριον εκδημία του μακαριστού αρχιμανδρίτου πατρός Θεοφίλου Ζησοπούλου που για πολλά χρόνια με το ιερό του πετραχήλι διακόνησε το ιερό θυσιαστήριο και τον άνθρωπο ως ιεροκύρηξ και πνευματικός. Ιδρυτής των κατασκηνώσεων που σύμφωνα με τα αρχεία της αδελφότητος μέχρι σήμερα φιλοξενήθηκαν 25.000 Ελληνόπουλα και 20.000 παιδιά ομόδοξων χωρών. Ιδρυτής του ραδιοφωνικού σταθμού «ΛΥΔΙΑ Η ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΑ» και του τηλεοπτικού σταθμού 4Ε με εκπομπές πνευματικού-εθνικού-κοινωνικού-και πολιτιστικού χαρακτήρος.
Την ώρα της εξόδιου ακολουθίας στον κατάμεστο ναό και τον περίγυρο του, πνευματικά τέκνα και προσκυνητές κάθε ηλικίας και τάξης έσπευσαν απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδος και το εξωτερικό να προσκυνήσουν το άγιο σκήνωμα του γέροντος με δάκρυα ευγνωμοσύνης στα μάτια τους που όλους περιέθαλπε και παρηγορούσε με την Χριστού αγάπη του και το άγιο χαμόγελο του που έλαμπε το ίδιο με τις ακτίνες του ηλίου.
Παρέστησαν πολλοί Ιεράρχες από την Βόρεια, Δυτική και ανατολική Μακεδονία λαμβάνοντας συμμετοχή στην συμπροσευχή υπέρ αναπαύσεως του σεβασμίου γέροντος Θεοφίλου. Τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος εκπροσώπησε ο επιχώριος μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης κ. Θεολόγος, τον Οικουμενικό πατριάρχη εκπροσώπησε ο αρχιμανδρίτης Νικηφόρος ηγούμενος της πατριαρχικής Σταυροπηγιακής μονής Βλατάδων οι οποίοι συντόμως αναφέρθηκαν στην προσωπικότητα και το έργο του μακαριστού γέροντα. Η συγκίνηση κορυφώθηκε κατά την ώρα του ενταφιασμού του γέροντος Θεοφίλου όταν από τα εξωτερικά μεγάφωνα του Ιερού Ναού ακούστηκε η φωνή του γέροντος να ψάλλει το Χριστός Ανέστη δίνοντας και μέσα από τον τάφο το σύνθημα μην πτοείσθε αδελφοί ο Χριστός Ανέστη, ο αγώνας συνεχίζεται.
Γέροντα καλή ανάπαυση!
Σας ζητάμε να μας καθοδηγήσετε και από ψηλά όπως κάνατε και στην επίγειο ζωή γιατί κοντά σας μεγαλώσαμε. Είμαστε τα παιδιά σας και θα μας λείψεται. Δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ και θα προσευχόμαστε για εσάς.
ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!
Πνευματικό τέκνο Ζαχαρίου Στυλιανός
Πρωτοψάλτης Ι.Ν Αγίου Φωτίου Θεσσαλονίκης
***

ΕΚΟΙΜΗΘΗ ΕΝ ΚΥΡΙΩ Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ π. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ
Σαν κεραυνός εν αιθρία ακούσαμε το θλιβερό γεγονός της εκδημίας του Μακαριστού Γέροντος Αρχιμανδρίτου π. Θεοφίλου Ζησοπούλου. Ο Μακαριστός Αρχιμανδρίτης π. Θεόφιλος διηκόνησε για πολλά χρόνια το Ιερό θυσιαστήριο και την Εκκλησία ως Ιεροκήρυξ και πνευματικός, αφήνοντας πίσω του πλούσιο πνευματικό έργο.

Υπήρξε ο οραματιστής και ιδρυτής της Ορθοδόξου Χριστιανικής αδελφότητος Αγία Λυδία η Φιλιππησία στην Ασπροβάλτα, του Ραδιοφωνικού Σταθμού Λυδία η Φιλιππησία, και του Τηλεοπτικού Σταθμού 4Ε από όπου καθημερινά συνέχισε την διακονία του στην Εκκλησία και τον λαό του Θεού.
Το ήθος του, η σεμνότητα και η αγωνιστικότητα του καθώς ο φιλάγιος και φιλόπατρις πύρινος λόγος του χαρακτήριζαν τον αείμνηστο Γέροντα και τον έκαναν ξεχωριστό. Σύγχρονος αγωνιστής της Ορθοδοξίας και αφοσιωμένος κατηχητής στο θέλημα του Υψίστου και Παντοδυνάμου Τριαδικού μας ΘΕΟΥ. Εκφράζουμε τα συλλυπητήρια μας στους συγγενείς του και στον σταθμό του 4Ε. 
Αιωνία Του η μνήμη. Ο ΘΕΟΣ ας αναπαύσει την ψύχη του.
http://rthodoxiapatridavasileia.blogspot.gr
***

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

 http://3.bp.blogspot.com/-NoINBA178Kc/UQlyz8D4PJI/AAAAAAAABcU/aoT9Fuxi1rU/s1600/%CE%A6%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B10652.jpg
Καθώς παρακολουθούσα σήμερα την εξόδιο ακολουθία του μακαριστού π. Θεοφίλου Ζησοπούλου, σκεφτόμουν τον τελευταίο δύσκολο δρόμο που διέτρεξε μέσα στον έσχατο μήνα της εγκόσμιας ζωής του στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Πόσοι άλλοι ασθενείς μας καθημερινά, από ποικίλες αφορμές και καταστάσεις, περνούν οδυνηρές και βασανιστικές μέρες, περισσότερες ή λιγότερες, σε κλινικές και νοσοκομεία, συχνά με τελικό αποτέλεσμα αίσιο, μερικές φορές παραδίδοντας το πνεύμα. Θα έλεγε κανείς ότι όπως οι αρχαίοι Χριστιανοί μάρτυρες στο ρωμαϊκό Κολοσσαίο, καταξιώνουν την προηγούμενη ζωή τους με ένα σχεδόν μαρτυρικό τέλος. Ο εκλιπών αγωνίσθηκε τον ‘καλόν αγώνα’ της πίστης, της προσφοράς και της θυσίας, και τον επισφράγισε με τον πιο αγωνιστικό τρόπο, εξαντλώντας τα περιθώρια αντοχής του σκηνώματός του. Ας έχουμε την ευχή του. 
Α. Παπαγιάννης, ιατρός Πνευμονολόγος
***


Ὁ λέων κεκοίμηται!
 http://2.bp.blogspot.com/-jb7eWJvFPSQ/UQjBPzt_1EI/AAAAAAABLRo/OXAYs9NvWHE/s1600/PATER1.jpg
Ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ στίς 29.1.2013 ἕνας ταπεινός λευίτης τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἕνας τίμιος ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ. Ἕνας ἄνθρωπος τῆς θυσίας καί τῆς προσφορᾶς.
Μετέστη εἰς τάς αἰωνίους μονάς ὁ πατήρ Θεόφιλος, ὁ γέροντας τῆς Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος ΛΥΔΙΑ.
Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Θεόφιλος -κατά κόσμον Θεόδωρος- Ζησόπουλος, γεννήθηκε στό Κυπαρίσσι τῶν Γρεβενῶν τήν..
1η Μαΐου τοῦ 1930, ἀπό τόν Γεώργιο καί τήν Παρασκευούλα Ζησοπούλου.
Ἀπεφοίτησε ἀπό τό Γυμνάσιο Γρεβενῶν τό ἔτος 1949 καί τό ἴδιο ἔτος εἰσήχθη στήν Θεολογική Σχολή τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου τῆς Θεσσαλονίκης, ἀπό τήν ὁποία ἀπεφοίτησε τό 1952.
Ὑπηρέτησε τήν στρατιωτική του θητεία στήν Διεύθυνση τοῦ Θρησκευτικοῦ τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου Στρατοῦ, καλύπτοντας τίς ἀνάγκες τοῦ κηρύγματος Μονάδων τῆς Ἀττικῆς.
Τήν 7η Μαΐου τοῦ 1956 κείρεται μοναχός στήν Ἱερά Μονή Παναγίας Γουμενίσσης, πού ὑπαγόταν τότε στήν Ἱερά Μητρόπολη Πολυανῆς καί Κιλκισίου καί τήν ἑπομένη 8 Μαΐου, χειροτονεῖται διάκονος καί προσλαμβάνεται ὡς ἱεροκήρυκας. Μετά ἀπό μία τριετία, τήν 17η Μαΐου τοῦ 1959, Κυριακή τῶν Μυροφόρων, χειροτονεῖται στήν Δορκάδα τοῦ Κιλκίς, στόν βαθμό τοῦ πρεσβυτέρου καί προχειρίζεται σέ ἀρχιμανδρίτη.
Ὑπηρέτησε στίς Ἱερές Μητροπόλεις Κιλκισίου, Ἐλευθερουπόλεως, Μεσσηνίας, Κασ­σαν­δρείας, Φλωρίνης καί τέλος στήν Ἱερά Μητρόπολη Λαγκαδᾶ, ἀπ΄ ὅπου καί συνταξιο­δο­τήθηκε τό 1987, ἀλλά δέν ἀποστρατεύτηκε ἀπό τόν εὐγενή στρατό τοῦ Χριστοῦ.
Τό 1993 καί γιά τίς ἀνάγκες τοῦ ραδιοφωνικοῦ καί τοῦ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ, ἔλαβε τό πτυχίο δημοσιογραφίας.
 http://3.bp.blogspot.com/-KP5FgUuhvHA/UQjCazGBz0I/AAAAAAABLR8/JVblsOUQtjE/s1600/IMG_6774.jpg
***
Αὐστηρός στόν ἑαυτό του, μέ ὑποδειγματική πολιτεία σ’ ὅποιον τόπο ὑπηρέτησε, καθιερώ­θηκε στίς καρδιές ὅλων.
Ἡ φλογερή του πίστη καί ἡ αὐθεντική του ἀγάπη στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, μεταρσίωνε ὁλόκληρη τήν ὕπαρξή του. Πόθος του «τό αὔριο νά κάνουμε καλύτερο ἀπό τό χθές»˙ σκοπός του «ἡ ἐγκαθίδρυση τοῦ κράτους τοῦ Θεοῦ». Μέ ἱερή ἀγωνία θά μποροῦσε νά ἐπαναλαμβάνει μέ τόν ἀπόστολο Παῦλο: «Ἐάν γάρ εὐαγγελίζωμαι, οὐκ ἔστι μοι καύχημα˙ ἀνάγκη γάρ μοι ἐπίκεται˙ οὐαί δέ μοί ἐστιν ἐάν μή εὐαγγελίζωμαι».
Ἐν ψύχει καί καύσωνι, πεζοπορῶν, ἔκανε ἄμβωνά του τό ὕπαιθρο, τίς πλατεῖες, τούς δρόμους, τά ἁλώνια, τά καφενεῖα, κάθε τόπο ὅπου μποροῦσαν νά βρίσκονται συγκεντρωμένοι λίγοι ἄνθρωποι. Τό κήρυγμα τόν ἀναζωογονοῦσε, τόν ἔτρεφε. Διψοῦσε νά σώσει ἀθάνατες ψυχές.
Ἡ ἱεραποστολή ἦταν τό ἔργο καί ἡ ζωή του. Τήν θεωροῦσε ὡς τήν μεγαλύτερη φιλαν­θρωπία. «Ἄν δώσουμε στόν ἄνθρωπο τόν Θεό, τοῦ δίνουμε τό πᾶν», συνήθιζε νά λέει. Μαζί μέ τόν προφορικό λόγο, στόν ὁποῖο ἀναλώθηκε, χρησιμοποίησε καί τόν γραπτό λόγο. Ὄργανά του τά μαχητικά περιοδικά «Ἐγερθεῖτε», «Γρηγορεῖτε», «Ὁ αντίλαλος», «Ὁ μαθητής», «Ἁγία Λυδία». Τό περιοδικό «Ἁγία Λυδία» ἐδῶ καί 40 χρόνια μιλᾶ στόν λαό μας μέ μιά εἰλικρινῆ καί τίμια φωνή, ἐλέγχει τά κακῶς κείμενα, δίνει γραμμή πλεύσεως, τροφοδοτεῖ μέ τά νάματα τῆς πίστεως.
Ἐπίσης, ἐξέδωσε ἑκατοντάδες φυλλάδια καί βιβλία πνευματικῆς οἰκοδομῆς. Ὁ λόγος του μεστός, σαφής, οἰκοδομημένος καί ἐμπνευσμένος ἀπό τό κεφαλόβρυσο τοῦ Εὑαγγελίου.
Τό 1958 ἰδρύει τήν Φιλόπτωχο Ἀδελφότητα Νεανίδων Η ΔΟΡΚΑΣ, πού δραστηριοποιεῖται στήν φιλανθρωπία καί στήν στήριξη νεανίδων καί τό 1965 τήν Ὀρθόδοξο Χριστιανική Ἀδελφότητα ΛΥΔΙΑ, τιμῶντας τό ὄνομα τῆς πρώτης Εὐρωπαίας Χριστιανῆς, πού κατηχήθηκε ἀπό τόν Ἀπόστολο Παῦλο στούς Φιλίππους. Λίγα χρόνια ἀργότερα, μέ προτροπή του, ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου κυρός Ἀλέξανδρος καταθέτει ὑπόμνημα στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο γιά τήν ἁγιοκατάταξη τῆς ἐξαίρετης αὐτῆς γυναικείας μορφῆς. Ἡ πρόταση γίνεται ὁλοθύμως ἀποδεκτή ἀπό τήν Σύνοδο καί ἡ Ἁγία ἔκτοτε τιμᾶται ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στίς 20 Μαΐου. Ἡ Ἀδελφότητα αὐτή δραστηριοποιεῖται κυρίως στόν ἱεραποστολικό τομέα.
***
Ἡ ἀγάπη του γιά τόν Θεό καί τόν ἄνθρωπο ἐφευρετική καί ἀνεξάντλητη.
Ὅταν στήν περιοχή τοῦ Κιλκίς, γύρω στά 1960, ἔπεσε ἐπιδημία ἀσιατικῆς γρίππης καί τά δύο Γυμνάσια τοῦ Κιλκίς εἶχαν μείνει μέ ἐλάχιστους μαθητές, ὁ πατήρ Θεόφιλος μέ τόν τότε Σχολίατρο ἐπισκέφθηκαν τά ἄρρωστα παιδιά, ἀπό τά γύρω χωριά, στά δωμάτια πού ἐνοικίαζαν, ἀκατάλληλα συχνά γιά διαμονή. Οἱ γονεῖς τῶν περισσοτέρων ἦταν στήν Γερμανία καί τά παιδιά ἔμεναν στήν πόλη τοῦ Κιλκίς, ὅπου ἦταν τό Γυμνάσιο, μέ τήν πλημμελῆ μέριμνα καί ἐπίβλεψη τοῦ παπποῦ καί τῆς γιαγιᾶς.
Τότε, ὁ γιατρός μερίμνησε γιά τήν ὑγεία τους καί ὁ πατήρ Θεόφιλος, σκεπτόμενος ὡς πατέρας, συνέλαβε ἕνα μεγαλόπνοο ὅραμα. Νά ἱδρύσει μαθητικά οἰκοτροφεῖα, θηλέων καί ἀρρένων, γιά νά προσφέρει σ’ αὐτά τά παιδιά οἰκογενειακή φροντίδα καί θαλπωρή. Τά οἰκοτροφεῖα αὐτά ἦταν τό σπίτι, ἡ οἰκογένεια, τό φροντιστήριο, τό κατηχητικό γιά κάθε παιδί. Ὁ ἱδρυτής τους δέν μεριμνοῦσε μόνο γιά τήν ἐξασφάλιση τοῦ φαγητοῦ καί τοῦ ὕπνου τῶν παιδιῶν, ἀλλά καί γιά τήν ἀγωγή συγχρόνως καί τήν μόρφωσή τους. 200-220 παιδιά κάθε χρόνο καί γιά μία περίπου δεκαετία βρῆκαν μία ζεστή φωλιά καί ὁλοκλήρωσαν τίς σπουδές τους.
Παρόμοιο ἔργο πραγματοποίησε ἀργότερα καί στήν Ἱερά Μητρόπολη Λαγκαδᾶ, ὅπου χάρη στήν πατρική του φροντίδα, ὠφελήθηκαν, κατά τόν ἴδιο τρόπο, πολλά παιδιά τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τοῦ Λαγκαδᾶ.
Ἡ μέριμνά του γιά τά νειάτα τῆς πατρίδος μας καί τά προβλήματά τους, γιά τήν καλλιέργεια τοῦ ἐθνικοῦ καί θρησκευτικοῦ φρονήματος τῶν παιδιῶν, ἀλλά καί γενικότερα τοῦ λαοῦ μας, τόν ὁδήγησε στήν δημιουργία κατηχητικῶν σχολείων, ἁγιογραφικῶν κύκλων καί ἐκκλησιαστικῶν κατασκηνώσεων. Μέ τήν φροντίδα του λειτουργοῦν Κύκλοι Μελέτης Ἁγίας Γραφῆς, καθώς καί Χριστιανικές Ομάδες μαθητῶν σέ πολλές Ἱερές Μητροπόλεις τῆς Μακεδονίας, μέ τήν εὐλογία τῶν οἰκείων Ἐπισκόπων.
Ἡ Κατασκήνωση «Ἡ Χαρά τῶν Παιδιῶν», πού ἀπό τό 2010 λειτουργεῖ σέ ὑπερσύγχρονες ἐγκαταστάσεις, ἔχει διαγράψει μιά ἐπιτυχή πορεία 40 περίπου χρόνων. Ξεκίνησε δειλά τό 1970, στόν χῶρο αὐτό, στό Κέντρο Ἐσωτερικῆς καί Ἐξωτερικῆς Ἱεραποστολῆς τῆς Ἀδελφότητος.
Τά σύνορα τῆς πατρίδος μας ὅμως, στάθηκαν μικρά γιά νά περικλείσουν τήν ἀγάπη του καί τό ἐνδιαφέρον του γιά τήν νεότητα. Μετά τήν κατάρρευση τοῦ ἀνατολικοῦ μπλόκ, παιδιά ἀπό τήν Βουλγαρία, τήν Βόρειο Ἥπειρο, καί, μετά τόν πόλεμο τῆς Σερβίας, τά ὀρφανά καί ταλαιπωρημένα παιδιά τῆς Βοσνίας γεύθηκαν τούς εὔχημους καρπούς τῆς ἀγάπης του. Καί δέν ἔμεινε ἐκεῖ! Τό πρόγραμμα φιλοξενίας ἐπεκτάθηκε στούς ἀναπήρους τοῦ πολέμου, στά ἀδικημένα παιδιά τῆς Λευκορωσίας, θύματα τοῦ πυρηνικοῦ ἀτυχήματος στό Τσέρνομπιλ, στούς ποντίους τῆς Γεωργίας καί τῆς Ρωσίας, στούς Ἕλληνες τῆς Κάτω Ἰταλίας, σέ Τσέχους, Ρουμάνους, ὁμογενεῖς ἀπό Οὐκρανία καί Αὐστραλία.
Συνολικά, μέχρι σήμερα φιλοξενήθηκαν περίπου 25.000 ἑλληνόπουλα καί 20.000 παιδιά ὁμοδόξων χωρῶν.

***
Ἀφουγκραζόμενος τόν παλμό τῆς ἐποχῆς, ἐπιθυμεῖ νά ἀκουστεῖ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ στά ἐρτζιανά κύματα, ὁ Χριστός στό μικρόφωνο! Δέν περιμένει νά δημιουργηθοῦν οἱ κατάλληλες συνθῆκες. Ἡ λαχτάρα του γιά ἱεραποστολή πιέζει τίς συνθῆκες. Καταθέτει τόν ἑαυτό του καί προχωρᾶ. Οἱ ἀντιξοότητες εἶναι γιά τόν πατέρα Θεόφιλο προκλήσεις.
7 Ἰουλίου τοῦ 1993. Ἡ φωνή τοῦ Χριστοῦ μπαίνει στά σπίτια τῶν ἀνθρώπων! Ἐκπέμπει γιά πρώτη φορά ὁ ραδιοφωνικός σταθμός «Λυδία ἡ Φιλιππησία», ὁ ὁποῖος μέ τίς ἄοκνες προσπάθειες τοῦ πατρός Θεοφίλου γαληνεύει, ἀνακουφίζει, ἀναπλάθει ψυχές.
Τό 1996 παίρνει μία τολμηρή ἀπόφαση. Ἀντιλαμβανόμενος τήν καταλυτική ἐπίδραση τῆς τηλεοράσεως, ἀναλαμβάνει τό βάρος τῆς στελεχώσεως καί λειτουργίας τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ 4Ε, πού σήμερα μεταδίδεται δορυφορικά καί μέσω τοῦ διαδικτύου σέ ὅλο τόν πλανήτη. Ἀπό τό 1996 ἕως σήμερα, γιά 17 χρόνια, ὡς Πρόεδρος τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου, εἶναι ὁ ἰθύνων νοῦς, ὁ πνευματικός καθοδηγητής. Κρατᾶ τό τιμόνι τοῦ σταθμοῦ καί καταθέτει καθημερινά τόν μόχθο του μέ συνέπεια, ὑπομονή, μέ μιά ἀφοπλιστική ἐργατικότητα, περιφρονώντας τίς θυσίες πού ἀπαιτοῦνται ἀπό μέρους του, χωρίς νά δώσει «ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς του καί τοῖς βλεφάροις του νυσταγμόν καί ἀνάπαυσιν τοῖς κροτάφοις του», ἀρκεῖ νά δοξάζεται τό Ἅγιο Ὄνομα τοῦ Θεοῦ καί νά ὑπηρετεῖ ὁ σταθμός τόν Χριστό καί τήν Ἑλλάδα.
***
Ἀναλώθηκε ψυχῇ τε καί σώματι στήν διάδοση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Μοναδικός του ὁραματισμός τό «ἐλθέτω ἡ Βασιλεία Σου». Διέθεσε ὅλα τά χαρίσματα τοῦ Θεοῦ καί ὅλες του τίς δυνάμεις γιά τήν ἐξάπλωση τῆς Βασιλείας Του.
Ἕνας γενναῖος ἔφυγε! Ἕνας πρωτοπόρος ἀκάματος ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου βρίσκεται τώρα εἰς τάς αἰωνίους μονάς. Ἕνας ἄξιος κληρικός πού τίμησε τό ράσο του καί ἔσπειρε ἀφειδώλευτα τόν λόγο τοῦ Θεοῦ στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων ἀναπαύεται ἀπό σήμερα στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ, τόν Ὁποῖο λάτρεψε καί ὑπηρέτησε μέ ζῆλο καί πίστη.
Ἄς ἔχουμε τήν εὐχή του.
σχόλια:
  1. Ανώνυμος30 Ιανουαρίου 2013 - 11:59 π.μ.
ANAΠΑΥΜΕΝΗ Η ΨΥΧΟΥΛΑ ΤΟΥ ΑΜΗΝ
  1. Ανώνυμος30 Ιανουαρίου 2013 - 12:37 μ.μ.
ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ ΠΑΤΗΡ ΘΕΟΦΙΛΕ!
  1. Ανώνυμος30 Ιανουαρίου 2013 - 3:38 μ.μ.
Τέλος εποχής....μεγάλη μορφή, φλογερή!
  1. Ανώνυμος30 Ιανουαρίου 2013 - 4:10 μ.μ.
αιωνια η μνημη
  1. ΓΙΩΡΓΟΣ30 Ιανουαρίου 2013 - 9:02 μ.μ.
ΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ, ΜΑΣ ΠΟΤΙΖΕ ΝΕΡΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ, ΑΣ ΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ "ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΥΛΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΥΜΩΝ".
http://makpress.blogspot.com

***


Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013
Ένας άξιος παπάς, του μοναχού Μωυσή Αγιορείτη


Ένας παπάς έδωσε ό,τι είχε στους άλλους, χωρίς να κρατήσει τίποτε για τον εαυτό του. Ίδρυσε την Ορθόδοξη Χριστιανική Αδελφότητα «Αγία Λυδία» με 70 αφιερωμένες νέες, δασκάλες, νοσοκόμες και επιστήμονες.
Τύπωσε σε χιλιάδες αντίτυπα το διδακτικό μηνιαίο περιοδικό «Αγία Λυδία». Έχτισε μεγάλο και ωραίο ναό της Αγίας Λυδίας στην Ασπροβάλτα, όπου και ένα τεράστιο οικοδομικό συγκρότημα με κατοικίες των μελών της αδελφότητος και πολλές εγκαταστάσεις. Ένα από τα καλύτερα τυπογραφεία των Βαλκανίων με χιλιάδες καλές εκδόσεις και τους χώρους του τηλεοπτικού σταθμού 4Ε και του ραδιοφώνου. Ο τηλεοπτικός σταθμός είναι επιτυχής και διά δορυφόρου εκπέμπει παντού. Πρόκειται για προνοητικό έργο ενός παπά. Στους χώρους της Ασπροβάλτας κάθε καλοκαίρι λειτουργούν κατασκηνώσεις με εκατοντάδες παιδιά από την Ελλάδα, την Ευρώπη και την Αφρική. Κατά τον πόλεμο στη Σερβία βρήκαν στέγη, τροφή και περίθαλψη πολλά ορφανά παιδάκια και προσφέρθηκαν τεχνητά μέλη σε ακρωτηριασμένους. Βιβλία μεταφράστηκαν σε διάφορες γλώσσες. Οι αδελφές της αδελφότητος εργάστηκαν στα κατηχητικά όλης της Μακεδονίας και ανιδιοτελώς προσέφεραν πολλές καλές υπηρεσίες. Να τι μπορεί να προσφέρει ένας οραματιστής, προνοητικός παπάς.
Το όλο έργο με την πρόσφατη εκδημία του αρχιμ. Θεόφιλου Ζησόπουλου είναι άξιο θαυμασμού, επαίνων και κάθε τιμής. Ο μακαριστός Γέροντας εργάστηκε σε όλη του τη ζωή αδιάκοπα για τη βοήθεια των αδελφών του. Ήθελε μία χριστιανική Ελλάδα. Ως λειτουργός, πνευματικός, ιεροκήρυκας, συγγραφέας και ομιλητής ήθελε τον Χριστό να φυτέψει στις καρδιές των τέκνων του. Τα κατάφερε. Πέτυχε πολλά.
Άξιος ο μισθός του. Πολλοί τον μακαρίζουν. Πολλοί ωφελήθηκαν πολύ.
Συνεργαστήκαμε και χαρήκαμε το ζήλο του, το θάρρος του, την πίστη και την αγάπη του τη μεγάλη για ό,τι ιερό και ωραίο.
Το πολυδιάστατο αυτό έργο πρέπει με κάθε θυσία να διατηρηθεί και να συνεχιστεί. Η ομόνοια, η αγαστή συνεργασία, η αύξηση των αδελφών θα είναι το καλύτερο μνημόσυνο για τον αείμνηστο Γέροντα. Η παρουσία του δεν αντικαθίσταται. Το πνεύμα του όμως θα περιπολεύει χαιρόμενο για κάθε συνεχιζόμενη προσπάθεια του όλου σπουδαίου έργου. Πιστεύουμε ότι οι καλές αδελφές θα διατηρήσουν τη μνήμη του πολυσέβαστου και πολυαγαπητού Γέροντός τους με τη λειτουργία όλων των μονάδων που εκείνος προνοητικά οραματίστηκε. Ας είναι αιωνία του η μνήμη και το παράδειγμά του ας το μιμηθούν και άλλοι έστω στο ελάχιστο.
 ***

Εκοιμήθη ο γέροντας Θεόφιλος της 4Ε
Ο Αρχιμανδρίτης π. Θεόφιλος Ζησόπουλος εκοιμήθη το βράδυ μετά από σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε το τελευταίο χρονικό διάστημα.
Πρόκειται για μια ισχυρή προσωπικότητα και συνάμα τόσο απλοϊκή και φιλική με τον συνάνθρωπο.
Όσοι τον γνώρισαν από κοντά τον χαρακτήριζαν ως «ο γέροντας με την τρυφερή καρδιά και τις τρύπιες τσέπες» καθώς αγκάλιαζε και βοηθούσε τους πάντες.
Ο γέροντας Θεόφιλος αφήνει πίσω πλούσιο έργο που ίσως πολύ δεν γνωρίζουν. Οραματιστής του πρώτου ορθοδόξους τηλεοπτικού Εκκλησιαστικού σταθμού 4Ε και του πρώτου Ραδιοφωνικού Ορθόδοξου σταθμού Λυδία.
Ιδρυτής της αδελφότητας Λυδίας Φιλιππισία στην Ασπροβάλτα.


***




Ἀρχιμ. Θεόφιλος Ζησόπουλος


«Ἀποθανὼν δίκαιος ἔλιπε μετάμελον» (Παρ. ια΄ 3)· ὁ θάνατος τοῦ δικαίου ἀφήνει θλίψη καὶ ὀδύνη στοὺς ἐπιζῶντες, ἐπειδὴ αὐτοὶ θυμοῦνται τὴν ἀρετή του, τὰ ἔργα καὶ τοὺς λόγους τῆς ἀγάπης του. Ὁ δίκαιος, ἕνεκα τῆς ἀρετῆς του, ἀκτινοβολεῖ καὶ μετὰ θάνατον ἀπὸ τὸν τάφο του!
Αὐτὸ ἰσχύει καὶ γιὰ τὸν πρὸς Κύριον ἐκδημήσαντα τὴν 29-1-2013 σὲ ἡλικία 83 ἐτῶν Γέροντα τῆς Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος «Λυδία» μακαριστὸ ἀρχιμανδρίτη π. Θεόφιλο Ζησόπουλο. Ἡ παρουσία 15 Ἱεραρχῶν καὶ ἑκατοντάδων πιστοῦ λαοῦ κατὰ τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία του μαρτυρεῖ τὴ σπουδαιότητα καὶ τὴν εὐρύτητα τοῦ ἔργου τοῦ μεταστάντος ἤδη «ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωὴν» ἱεροῦ ἀνδρός.

Ὑπῆρξε πλούσιος σὲ θυσιαστικὴ ἀγάπη, προσφορὰ καὶ καλοσύνη. Φλογερός, μαχητικός, γλυκύς, ταπεινός, διάκονος τοῦ Εὐαγγελίου ἀκαταίσχυντος, ὁ ὁποῖος ἀνέπαυσε καὶ ἐνθουσίασε πλῆθος ἀνθρώπων. Καινοτόμος, ρηξικέλευθος, φλεγόμενος ἀπὸ θερμότατη πίστη καὶ ἀγάπη πρὸς τὸν Κύριο Ἰησοῦ, χωρὶς νὰ παύσει νὰ εἶναι πατερικὸς καὶ παραδοσιακός, χάραξε νέους δρόμους διαδόσεως τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Δὲν ἀρκέσθηκε μόνο στὸ κήρυγμα ἀπὸ ἄμβωνος, τὰ Κατηχητικὰ Σχολεῖα, τὶς θερινὲς κατασκηνώσεις, στὶς ὁποῖες φιλοξενοῦσε ἑκατοντάδες παιδιῶν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἄλλες ὁμόδοξες χῶρες. (Μέχρι σήμερα ἔχει φιλοξενήσει 45.000 παιδιά). Δὲν ἀρκέσθηκε μόνο στὴ συγγραφὴ οἰκοδομητικῶν βιβλίων καὶ στὴν ἵδρυση, ὀργάνωση καὶ πνευματικὴ καθοδήγηση τῆς ἱερᾶς γυναικείας Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος τῆς «Λυδίας». Δὲν ἀρκέσθηκε στὴν ἔκδοση τοῦ περιοδικοῦ «Ἁγία Λυδία». Πρωτοπόρησε στὸν ἑλλαδικὸ ἐκκλησιαστικὸ χῶρο μὲ τὴν ἵδρυση τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ «Λυδία ἡ Φιλιππησία» καὶ τοῦ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ «4Ε», παγκοσμίου ἐμβελείας. Ὡς γνήσιος τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἔκαμε ἔργο τῆς ζωῆς του τὴν ἱεραποστολή, μὲ γενναία καὶ πύρινη ψυχὴ συνέλαβε τὸν σφυγμὸ τῆς ἐποχῆς του. Καὶ χρησιμοποιώντας τὸ ἀνθρώπινο δυναμικὸ τῆς Ἀδελφότητός του φρόντισε, ὥστε τὸ μήνυμα τοῦ Χριστοῦ νὰ ἐξαγγέλλεται ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν ἐκκλησιαστικὸ ἄμβωνα, ἀλλὰ καὶ μὲ τὰ ἐρτζιανὰ κύματα, τοὺς τηλεοπτικοὺς διαύλους καὶ τὸ διαδίκτυο. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ «εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτοῦ».
Νά γιατί «ἀποθανὼν ἔλιπε μετάμελον», ἐνῶ ἡ μνήμη του θὰ εἶναι «μετ’ ἐγκωμίων» (Παρ. ι΄ 7), θὰ συνοδεύεται ἀπὸ ἐγκώμια. Ἄφησε ἴχνη φωτεινὰ τῆς διαβάσεως καὶ τῆς ὁσίας ἐπὶ γῆς βιοτῆς του. Ἡ ἀπορφανισθείσα γυναικεία Ἀδελφότης τῆς «Λυδίας», ἔργο τοῦ ἔνθεου ζήλου καὶ τῆς ἰσόβιας διακονίας του, μπορεῖ νὰ ἐπικαλεῖται τὶς εὐχές του γιὰ τὴ συνέχιση τῆς προσφορᾶς της στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Γέροντάς της, τοῦ ὁποίου ἡ μνήμη ἂς εἶναι αἰωνία, τὴν παρακολουθεῖ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ δέεται στὸν θρόνο τῆς Χάριτος ὑπὲρ αὐτῆς. Εἴθε ὁ ἅγιος Θεὸς νὰ ἀναδεικνύει τέτοιες φωτεινὲς καὶ ἀγωνιστικὲς μορφὲς στοὺς χαλεποὺς καιροὺς ποὺ ζοῦμε.
Ο ΣΩΤΗΡ
***
 
Εκδημία του π. Θεόφιλου Ζησόπουλου

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΣΦΕΒΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΜΙΑ ΤΟΥ π. ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΥ
ΠΡΟΙΣΤΑΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ Η ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΑ
Ἐκοιμήθη ἐν Κυρίω στίς 29-1-2013 ὁ σεβαστός ἀρχιμανδρίτης π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, πνευματικῶς προϊστάμενος τῆς ἱεραποστολικῆς ἀδελφότητος «Ἁγία Λυδία ἡ Φιλιππησία».

Γιά τό ἔργο καί τήν προσφορά τοῦ μεταστάντος πατρός ἔχουν γραφεῖ πολλά καί ἀξιόλογα. Μέ τήν ἀδελφότητα πού ὁ ἴδιος ἵδρυσε, πρόσφερε στήν ὀρθόδοξη ἐκκλησία πολλούς πνευματικούς καρπούς τόσο στήν ἐσωτερική ὅσο καί ἐξωτερική ἱεραποστολή, ἐκμεταλλευόμενος κάθε μέσο (περιοδικά, ἐκδόσεις, κατασκηνώσεις, ραδιόφωνο, τηλεόραση, δορυφόρους καί διαδίκτυο) ἔτσι ὥστε τό μήνυμα τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ Εὐαγγελίου του, νά φτάσει στά πέρατα τῆς γῆς γιά νά ἐνισχύσει καί παρηγορήσει τούς ὁμογενεῖς καί ὁμοθρήσκους ἀδελφούς μας.

Ὡς ΣΦΕΒΑ καί ΠΑΣΥΒΑ ὡστόσο, αἰσθανόμαστε ἰδιαίτερη εὐγνωμοσύνη διότι μέ τή δεδομένη εὐαισθησία του στά ἐθνικά μας θέματα, ὁ π. Θεόφιλος ἀγκάλιασε καί προέβαλλε μέ κάθε μέσο τό Βορειοηπειρωτικό ζήτημα. Στάθηκε ἀπό τήν πρώτη στιγμή στό πλευρό τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Σεβαστιανοῦ στηρίζοντας τόν ἀγώνα του γιά ἐνημέρωση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Σέ ἐποχές πού ὅλα τά ἔσκιαζε ἡ φοβέρα στήν πατρίδα μας, τό περιοδικό ΛΥΔΙΑ ὕψωνε δυναμική φωνή ὑπέρ τῶν δικαίων τῶν ἀδελφῶν μας καί στιγμάτιζε τό βάρβαρο καθεστώς τοῦ Χότζα. Ἀλλά καί μετά τό ἄνοιγμα τῶν συνόρων τό 1991 ἡ ἀδελφότης ΛΥΔΙΑ ἐνέτεινε τήν προσφορά της, στηρίζοντας τίς ἀνθρωπιστικές ἀποστολές τῆς ΣΦΕΒΑ ἀλλά καί φιλοξενώντας δωρεάν, μεγάλο ἀριθμό βορειοηπειρωτόπουλων ἀπό τό
Ἀργυροκάστρο, τούς Ἁγίους Σαράντα καί τήν Κορυτσά. Στίς φιλόξενες ἐγκαταστάσεις της τά ἀδέλφια μας ἔζησαν ξέγνοιαστες στιγμές καί γέμισαν τίς ψυχές τους μέ Χριστό καί Ἑλλάδα.

Στόν ἐκδοτικό τομέα, ἡ ἀδελφότητα στήριξε καί ἐπιμελήθηκε μέ ἐξαιρετική ἐπιτυχία τήν ἔκδοση τοῦ περιοδικοῦ τῆς ΣΦΕΒΑ «Ἡ Βόρειος Ἤπειρος σέ πορεία Αὐτονομίας», ἐνῶ τόσο ὁ ραδιοφωνικός ὅσο καί ὁ τηλεοπτικός σταθμός 4Ε προέβαλαν καί προβάλλουν σέ κάθε εὐκαιρία τό ζήτημα τῆς Β. Ἠπείρου, τόσο στίς ἱστορικές του διαστάσεις ὅσο καί τή σημερινή πραγματικότητα, μέ ἀφιερώματα, συνεντεύξεις, ἀλλά καί κάλυψη τῆς δράσεως τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κονίτσης καί τῶν συλλόγων τῆς ΣΦΕΒΑ καί τοῦ ΠΑΣΥΒΑ.

Μέ τή βεβαιότητα ὅτι ὁ σεβαστός μας π. Θεόφιλος θά βρεῖ παρρησία κοντά στόν Θεό πού τόσο ἀγάπησε καί ὑπηρέτησε σέ ὁλόκληρη τήν ζωή του, εὐχόμαστε νά πρεσβεύει καί γιά τήν δοκιμαζόμενη πατρίδα μας καί ἰδιαίτερα γιά τή μαρτυρική Βόρειο Ἤπειρο πού τόσο πολύ καί τόσο ἀθόρυβα βοήθησε .

Καλό Παράδεισο Γέροντα Θεόφιλε!
Τήν εὐχή σου νά ἔχουμε!

Γιά τά Διοικητικά Συμβούλια τοῦ ΠΑΣΥΒΑ καί τῆς ΣΦΕΒΑ Θεσσαλονίκης
Πάπιστας Παντελεήμων Κεμεντζετζίδης Φιλόθεος
http://opaidagogos.blogspot.gr/2013/02/blog-post_2.html

 

1 σχόλιο:

  1. πολύ θα ήθελα να γνώριζα και να με συμβουλευε ραυτός ο φλογερός ιεροκυρηκας του ευαγγελίου που βάζει τον γλυκή Ιησού μας μεσα στα βάθη της καρδιάς που κάνει την αμέλεια ευθύνη. Πόσο θα ήθελα να τον γνώριζα.Ας μας στέλνει ο Θεος τέτοιους φωτεινούς ανθρώπους να μας δείχνουν τον δρόμο και να φωτίζουν υα σκοτάδια του παρόντος βιου που είναι δύσκολος αλλά μμε την πίστη μας και την εμπιστοσύνη μας στον Θεό και τον Κύριο μας Ιησού Χριστό θα βγούμε αλώβητοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή